Michael van Vanaheim over conceptplaten, kaas en oogaboogariffs

Vanaheim, rijzende Nederlandse ster van de folk metal, is hard aan het werk. Nadat de band eerder dit jaar bij Zware Metalen een 100/100 scoorde met zijn nieuwste album Roede Voor De Borst werd de plaat ook nog eens door de lezers verkozen tot album van de maand van september. Het conceptalbum vertelt het verhaal van een molenaar die zich langzaamaan steeds meer isoleert nadat een diep verlies hem treft. De strijd om zijn leven met het bovennatuurlijke legt de band op meesterlijk niveau vast. Live heeft de band zich dit jaar ook bewezen, met een nagenoeg uitverkochte releaseshow in De Helling, Utrecht. Binnenkort gaat de band voor de eerste keer op tour door Europa. Gitarist Michael van Eck neemt ruim de tijd om ons bij te praten over wat er in kamp Vanaheim gaande is.

Goedenavond! Wat fijn om je te zien!

Insgelijks! Ook fijn om eindelijk weer eens iets in het Nederlands te doen. Het gros van de interviews die we doen is in het Engels.

Dank je wel om even de tijd te nemen. Jullie hebben laatst een nieuw album uitgebracht, Roede Voor De Borst. Hoe hebben jullie de release daarvan ervaren? Hoe was de reactie en hoe was de bijna uitverkochte releaseshow in De Helling?

Bedankt voor de interesse. Iemand vertelde mij dat jij ook bij de releaseshow was. Het was best wel spannend. We hebben alle techniek vernieuwd en de aanpak van hoe we live spelen overboord gegooid. Ook al waren we uiteindelijk heel goed voorbereid, hadden we toch zoiets van “is het wel echt op niveau?”. Veel dingen gebeurden last minute. Dingen konden niet geleverd worden, waren logistiek niet mogelijk of werkten toch niet. Er gaat ontzettend veel werk in een enkele liveshow… Het ging gelukkig allemaal goed!

Wij spelen vooral in het buitenland en het is voor ons heel moeilijk om in te schatten wat wij in Nederland nou kunnen bereiken qua publiek. Die releaseshow was eerlijk gezegd door omstandigheden ook aan de late kant aangekondigd. We waren eerlijk gezegd vrij bang of er wel iemand op af zou komen. Uiteindelijk was het ver boven verwachting. Het was de eerste keer anderhalf uur lang spelen voor ons en ik heb daar echt een paar dagen van moeten bijkomen. Ik heb een enorm respect voor muzikanten die dat elke avond doen. Ik was helemaal kapot, maar het was gewoon zó vet! Als je als support speelt of op een festival staat, dan komen mensen nooit alleen voor jou, maar nu zag je dat mensen er écht voor ons waren. Er kwamen mensen helemaal uit fucking Zuid-Amerika en Zweden, speciaal voor onze show. Dat hadden we nooit verwacht. Er zijn maar weinig bands waar ik dat zelf voor zou doen en dat mensen dat voor ons doen… Zo gaaf!

We gingen er ook vrij serieus in. Ik probeer altijd heel luchtig een optreden aan te vangen. Het is livemuziek! Je gaat fouten maken en je moet dat niet te serieus nemen, maar als er zo veel mensen staan, dan moet je ook aan verwachtingen voldoen. Je bent niet meer dat kleine bandje en er staan meer dan driehonderd man op je te wachten. Dan gaat het niveau wel omhoog. Daardoor evolueert de band, maar ook hoe wij moeten performen. Kijk, wij maken geen technische death metal waarbij elk nootje perfect moet zijn. Er hangt altijd gewoon een vrolijke en lollige sfeer bij onze shows, maar er zijn wel steeds meer mensen die gewoon verwachtingen hebben. Better get your shit together!

Dan is de vraag dus hoe je je hobby en business balanceert?

Als het op zaken aankomt, heb ik eerlijk gezegd weinig verstand. Gelukkig is onze drummer Bram daar wel heel goed in. We werken nu sinds een tijd met “management” samen, zoals we dat zeggen. Dat is gewoon Rob van der Loo van Epica! Die wil ook van onze muziek iets professioneels maken. Dus er komt nu ook meer commercie bij kijken. We zijn eigenlijk een bedrijf geworden. Het is geen hobby meer. Eigenlijk is het gewoon een parttimebaan. Een die, helaas, niet zoveel financieel compenseert als mijn echte werk, want het is en blijft een metalband. Dat is allemaal heel gaaf, maar ook een beetje beangstigend.

Even terug naar de releaseshow: de sfeer in de zaal was die avond surreëel. Je merkte inderdaad die gespannen anticipatie vanuit het publiek. Hoe gaat het voor ze zijn om zo lang te spelen? Hoe gaan die nieuwe nummers live klinken? Ik stond tijdens de show ineens naast mensen die nummers volledig mee konden zingen, terwijl die nog geen dag oud waren. Dat was heel raar!

Dude, ik stond bijna te janken op het podium. Kijk, een nummer zoals Reuzenspraak bestaat ondertussen al jaren. Ik snap ondertussen wel dat mensen dat kennen, maar mensen die inderdaad letterlijk Kroos & Slijk meezingen terwijl dat nummer nog geen 24 uur oud was? Mensen stonden dat refrein zo hard mee te blèren dat ik mijn in-ears gewoon niet meer hoorde. Toen dat gebeurde, keek ik naar Zino en hij had zúlke grote ogen. We dachten echt: Wat gebeurt hier? Wat bijzonder dat mensen ook zo emotioneel met ons betrokken konden raken. Dat hadden we nooit verwacht. In Duitsland gebeurt overigens hetzelfde. Daar krijgen we de tekst ook keihard terug te horen. Het smaakt naar meer. Die releaseshow heeft echt impact gemaakt bij “zekere partijen”, laat ik het maar zo zeggen. We gaan het hier in ieder geval niet bij laten. De vraag is vooral wat de volgende stap is. We zijn als band altijd op zoek naar zelfverbetering en eigenlijk gewoon heel Nederlands. We zijn ons superbewust van onze financiën en hoe we zo zorgvuldig mogelijk met onze middelen om kunnen gaan. Daarom doen we ook niet vaak van die gekke dingen, maar we kijken wel hoe we onze shows nóg vetter kunnen maken op een manier die binnen ons bereik ligt. We waren ook zo blij met de gasten van Nephylim als support. We hebben veel met elkaar gemeen en delen dezelfde drive en motivaties. Ze zijn gewoon super awesome!

Ik weet dat jullie onverwachts lang nodig hadden om jullie eerste album Een Verloren Verhaal te componeren. Die plaat werd telkens groter en groter, waardoor het steeds meer werk werd om het af te krijgen. Hoe was dat proces bij Roede Voor De Borst? Wat hebben jullie van die eerste ervaring geleerd?

We hebben heel veel moeite om de tijd goed in te schatten. Daar worden we langzaamaan beter in, maar we vinden het zo leuk om aan materiaal te werken dat we onszelf geen grenzen opleggen. Daardoor blijven er ideeën bijkomen, maar intussen verschuift de planning niet. We zijn wél overtuigd dat het beter gaat worden nu. We hebben met ons eerste album heel veel geleerd over ieders rol in de band en het schrijfproces. Met Roede Voor De Borst hebben we dat nog beter uitgewerkt om op ieders kwaliteiten in te spelen. Zino is de hoofdcomponist en hij en ik schrijven samen de muziek. Hij schrijft vaak de basis en daar ga ik dan overheen. Ik schrijf stukken eraan of geef suggesties en zo komen nummers langzaamaan tot stand.

Bij Een Verloren Verhaal had hij alles zelf gecomponeerd. De band is toen geschreven bovenop de orkestrale muziek. Bij Roede Voor De Borst was het omgekeerd. De orkestrale stukken zijn toen juist geschreven bovenop de band. De uitwerking van de orkestrale passages hebben we ook door Coen Janssen van Epica laten doen. Wij zijn nog steeds aan het wiel en Zino is nog steeds verantwoordelijk voor de authenticiteit. We moesten wel wat controle loslaten en dat vonden we best moeilijk. We zijn echter heel blij met het eindresultaat. Iemand anders zijn creativiteit over ons werk laten gaan was heel bijzonder. Coens stijl lag bijna volledig op één lijn met die van Zino.

Je gaat natuurlijk altijd mensen hebben die willen vergelijken. Een Verloren Verhaal is bombastisch en Roede Voor De Borst is kleiner. Die keuze was expres. Zoals mijn vader het tegen mij zei: “Michael, kunnen jullie niet een keer een album maken dat minder een frequentiegangbang is?”. Een Verloren Verhaal zit gewoon boordevol lagen. Wij vinden het ook heel vet om alles zo groot en episch mogelijk te maken. Je hebt “less is more”, maar ik ben meer van de “more is more”, aldus de maestro Yngwie Malmsteen. Dat omgooien was een behoorlijke uitdaging.

Het viel me al op dat jullie eerdere album en EP meer instrumentale passages hadden. Roede Voor De Borst voelt relatief getrimd, meer gefocust op de band in plaats van het orkestrale. Het was juist door nummers zoals Kroos & Slijk dat ik dacht dat jullie veel naar bands zoals Cytotoxin moeten hebben geluisterd, of niet?

Kroos & Slijk is ook een van mijn favorieten. Dat schrijfproces was fantastisch! Zino belde me op en hij zei: “Michael, ik heb gewoon een Cannibal Corpse-riff nodig.” Dus het is echt zo’n lompe oogaboogariff. We hadden daar nog best discussie over binnen de band dat dat helemaal niet als Vanaheim klonk, maar nu zijn er zo veel mensen die dat hun favoriete nummer van de plaat vinden. Volgens mij kunnen we maken wat we willen en uiteindelijk klinkt het tóch als Vanaheim. Het Laatste Licht is bijvoorbeeld een powerballad, maar dat kan dus gewoon wel! Het is intussen Zino’s taak om te bewaken dat elk nummer van ons het Vanaheim-sausje eroverheen heeft.

Als jullie ooit een cover zouden moeten doen in de Vanaheim-stijl, welk nummer zou je dan pakken?

Oef, dat zou ik écht niet weten. Ik zou heel graag iets uit de jaren ’90 of 2000 willen doen. Zo’n zoetsappig nummertje dat je niet van ons verwacht. Iets van Tina Turner of George Michael zou ik wel echt vet vinden. Ik luister weinig “metal” eigenlijk. Er zijn een paar metalbands waar ik naar luister, maar over het algemeen luister ik veel meer naar game-soundtracks of Japanse muziek. We hebben binnen de band ook zo veel verschillende muzieksmaken die zo ver uit elkaar liggen dat ik moeilijk kan zeggen waar we het eens over zouden zijn. Het andere wat in me opkomt is Sabaton, maar dat ligt al zo dicht bij ons geluid. Een bevriende band van ons Finsterforst, die zijn qua genre niet vast te leggen. Dat is een Duitse folk… pagan… Nou ja, het is Finsterforst! Die maken zulke goede muziek! Die hebben een cover gedaan van Another Brick In The Wall Pt. II van Pink Floyd. Dat hebben ze zo perfect geschapen naar hun identiteit. Zij hebben niet gewoon een cover gedaan, maar dat hele nummer opnieuw opgebouwd naar hun geluid. Als wij ooit een cover zouden doen, dan zouden we ook zoiets doen. Je moet het origineel wel herkennen, maar je moet niet van begin tot eind alles naspelen.

Die zorgvuldige benadering karakteriseert jullie muziek ook. Als jullie muziek componeren, is dat dan puur zitten en schrijven, of hebben jullie ooit jamsessies?

Het nieuwe album hebben we erg anders geschreven. Voor Een Verloren Verhaal zaten Zino en ik vaak samen om het album te schrijven. Dat was gezellig, maar we merkten dat we, als we fysiek naast elkaar zaten, we de creativiteit niet konden forceren. Nu spreken we een volle dag af dat we digitaal beschikbaar zijn. Dan bellen we elkaar als we wat hebben en werken we het samen of afzonderlijk uit. Dan sluiten we het in de avond samen af. Zino woont drie uur van mij vandaan, dus elke keer heen en weer rijden zit er gewoon niet in. Creativiteit moet je niet forceren, maar opwekken. Dat doen we door eerst een concept te schrijven. We schrijven een verhaal tot in de ziekste details uit: alle personages, kledingstijl, haarkleur, de staat van iemands tanden, enzovoort. Daar componeren we de muziek op. Eerst komt een boek met hoofdstukken en elk hoofdstuk wordt een nummer. De emotie van elk hoofdstuk moet je afzonderlijk voelen. Kroos & Slijk gaat bijvoorbeeld over hoe de vriend van de molenaar achtervolgd wordt door dwaalgeesten en in het moeras verdronken wordt. Daarom is het zo extreem agressief tijdens de breakdown: dat is het moment dat die vriend in het water aan het verdrinken is. Tot zulk detail gaan we om die nummers te schrijven en dat vind ik superleuk. Daardoor duurt het ook wel even voor we nieuw materiaal hebben.

Je kan ook écht voelen hoe de emotie in jullie muziek terugkomt. In het titelnummer van Roede Voor De Borst heb je die melodische lead waarin je kan voelen dat er een realisatie is die veel te laat komt. De melancholie en dat hoopvolle tegen beter weten in daarachter voel je gewoon.

Oh, dat vind ik echt fantastisch om te horen! Dat is exact waarom we op die manier schrijven! Toen de clips voor de nummers klaar waren, was ik naar mijn moeder gegaan en hebben we samen die twee video’s achter elkaar gekeken. Want als je ze achter elkaar kijkt, sluit het verhaal heel mooi op elkaar aan. Dan heb je die breakdown in Roede Voor De Borst waar Zino zo op de grond zit dat boek voor te lezen en ik krijg elke keer weer kippenvel. Mijn moeder was aan het janken, joh! Realiseer je dat het leven mooier is dan het lijkt! Sta erbij stil! Die realisatie probeerden we vast te leggen van “Shit man, eigenlijk was het leven wel heel mooi” terwijl je heengaat met zo veel wrok in je hart. Die emotie moest je van ons in de video kunnen zien. We kregen ook berichten van mensen dat ze recent een dierbare hadden verloren en dat de clip met hen resoneerde. Dat vonden we heel mooi om te horen. Daar doen we het voor en we hopen dat alleen nog maar meer te kunnen doen. Je kan muziek schrijven voor de commercie, maar als je er echt in gelooft, gaan mensen dat voelen.

De acteur, Jac, zal ik ook voor eeuwig dankbaar zijn. Hij lijkt identiek op de molenaar die je op de achterkant van het album ziet. Dat hadden we niet zo bedacht. We hadden gewoon een mailtje gekregen dat hij het leuk zou vinden met een foto en we dachten: Wat de fuck, dat is hem gewoon! Hij heeft onze visie echt tot leven gebracht. We hebben de video samen gemaakt met Cinebuds, de mensen van Blackbriar. Zij waren zo betrokken en dat was een droom van een samenwerking.

Naast de andere stijl van componeren merk je dat Roede Voor De Borst thematisch gezien minder op de fantasy is gericht en meer op de geschiedenis. Waar kwam de keuze vandaan om de muziek te verplaatsen naar de tastbaardere context van het Nederlandse platteland?

Er was geen motivatie om het historisch accuraat te maken, maar we wilden sowieso iets met witte wieven of dwaallichten doen. Het verhaal is voornamelijk geschreven door Zino en Bram. Bram benadert het als een filosofische kwestie, terwijl Zino meer vanuit de invalshoek van een fantasyverhaal werkt. Daarbij wilden we vooral een origineel verhaal neerzetten dat inspiratie haalt uit Nederlandse folklore, mythologie en historische culturele feitjes. Daarbij was het logisch dat we dieper op de belevingswereld van de hoofdpersoon ingingen, in plaats van weer een wereldbedreigend verhaal te vertellen.

Tot aan Roede Voor De Borst zijn jullie in eigen beheer geweest. Dat is iets waar sommige bands naar streven en ook succesvol uitvoeren. Waarom hebben jullie gekozen om nu wel voor een label te gaan en waarom specifiek Fireflash Records?

Pfoe, ik ben daar geen expert over, maar dit is wat ik weet van de gesprekken die wij als band gehad hebben. Als je gaat kijken naar waar de meeste labels mee komen, is dat vooral financiën. Een hoop bands hebben niet altijd de financiële middelen om bijvoorbeeld een enorme productie aan te gaan. Een label schiet het dan voor als een soort lening die je dan afbetaalt, terwijl je wel je productie en andere zaken kan doen. Verder gaat het over distributie, digitaal en fysiek. Je bent niet zelf verantwoordelijk dat je cd’tje in de Mediamarkt terechtkomt. Labels hebben verder veel contacten. Daardoor gebeuren leuke dingen en dat zijn allemaal middelen die je als band zelf niet hebt, tenzij je een grote socialmedia-aanwezigheid hebt.

Neem bijvoorbeeld Archspire, die het al goed doen en een grote following hebben, en Dean Lamb, die al een enorm YouTube-kanaal heeft. Dan heb je een label voor het bereik niet nodig. Zij hadden de financiële middelen dan niet, maar dat hebben ze opgelost door een gigantische crowdfunding te doen. Een Verloren Verhaal hebben we inderdaad onafhankelijk uitgebracht, maar daar hebben we echt krom van gelegen. Als je als band financieel sterk staat, kun je dat doen. Anders moet je zelf erg veel geld inleggen.

De keuze voor een label is eigenlijk heel laat gekomen. Het album was toen namelijk al klaar! We hadden de financiën niet echt nodig, maar we zochten het grotere bereik, de nieuwe kansen en dat iemand de distributie kon regelen. Onze webshop en merchandise doen wij bijvoorbeeld nog steeds zelf. Toen we in 2024 op Wacken Open Air speelden, raakten Zino en ik in gesprek met een man die een labelbaas bleek te zijn. Uiteindelijk was Vanaheim een te klein visje voor dat label, maar hij had ons doorverwezen naar Markus van Fireflash. Hij zit al jaren in de business en Rob van ons management had vroeger ook een werkrelatie gehad met hem via Epica. Je komt niet vaak mensen tegen die zo overweldigend gepassioneerd zijn als Markus. Hij was ook ondersteboven van Roede Voor De Borst, dus die samenwerking voelde gelijk goed. We merken nu al dat we gewoon veel meer bereik hebben en mogelijkheden hebben. Neem bijvoorbeeld dit interview!

Desondanks kan ik het wel begrijpen dat vooral de grotere bands van labels afstappen, omdat ze zelf al een heel team hebben. Kijk naar Powerwolf of Sabaton. Die hebben gewoon hun eigen personeel. Die hebben een label simpelweg niet nodig, maar wij zien dat de bands om ons heen toch wel vaak nog naar labels gaan, ook voor de financiën. Het duurde meer dan tien jaar voor wij überhaupt een lichtman hadden! Wij zitten zelf heel erg op de financiën, zodat we altijd wel iets beschikbaar hebben om onze producties en albums uit te voeren, maar ik kan geen nieuwe wasmachine meer kopen. Het is soms echt strijden. En daar kom je soms ook op de harde manier achter. Als niemand ooit tegen je zegt dat je het verneukt hebt, dan leer je daar ook nooit van. Je moet de juiste mensen om je heen hebben en daar kom je niet voor niks aan.

Mijn introductie aan de band kwam in 2024, toen jullie het voorprogramma waren voor Heidevolk. Misschien is het toeval, maar daarna zag ik wel steeds vaker Vanaheim-shirtjes langskomen bij shows. Hoe ervaren jullie de groei van Vanaheim zelf?

Het gekke is dus dat we in Nederland nog niet eens zo veel fans hebben, als je het afzet tegen bijvoorbeeld Duitsland. Elke keer als we spelen, is er wel iemand die zegt: “Wauw, ik heb nog nooit van jullie gehoord”. Zonder ego, ik vraag me oprecht af hoe dat kan. Je hebt bands die op de grote festivals hebben gespeeld, zoals Wacken Open Air of Graspop Metal Meeting, en dan volle tenten trekken, maar toch zelf geen zaaltje kunnen vullen. Hoe kan dat nou? Wat blijft de mensen dan bij?

Wij hebben op Graspop Metal Meeting gestaan en de hele set staat online. Dat is oprecht een van de beste dingen die Vanaheim ooit is overkomen. Daar hebben we meer erkenning, contacten en boekingen aan overgehouden dan aan een album. Het is gewoon een heel goed visitekaartje voor ons. Daar stonden dan 10.000 man, maar hoeveel daarvan hebben nou onze naam onthouden? Daar blijf ik altijd mee bezig.

Hoe ga je ook achterhalen of mensen er uithalen wat jij erin legt? Ik woon dus zelf op het platteland en heb Roede Voor De Borst vaker geluisterd terwijl ik ga wandelen door de akkers. Er zit toevallig ook een moeras verderop en een molen. In deze context komt die muziek en dat verhaal helemaal tot leven. Ik kan daar helemaal in op gaan. Er is iets heel moois aan jezelf verdiepen in die lading en dat bespreken met anderen, maar sommige mensen zullen alleen maar de deuntjes willen horen. Wat vinden jullie daarvan?

Dat vind ik heel vet om te horen! Dat is ook echt precies waar we het voor doen! Ik denk eerlijk gezegd dat we twee soorten fans hebben. Fans die de muziek en alles eromheen verslinden en fans die de muziek lekker vinden en het live leuk vinden. Je moet jezelf er ook bij neerleggen dat niet iedereen de motivatie of de tijd heeft om zich te verdiepen en je moet respecteren dat dat voor sommige mensen gewoon niks toevoegt.

Dan ben ik wel heel benieuwd: zijn er al plannen voor een nieuwe plaat en zo ja, moeten we dan weer vier jaar wachten?

Ik ben ook heel benieuwd! Ik wil niet op de feiten vooruitlopen, maar ik probeer Zino te beïnvloeden. Het zou heel vet zijn om een album te maken over een ontdekkingsreiziger die allerlei landen bezoekt. Zo kun je voor elk nummer allerlei andere stijlen en ideeën toepassen. Arkona heeft dat een tijd geleden gedaan met Na Moey Zemle. Dat is een supervet nummer met allerlei muzikanten uit allerlei verschillende landen. Zoiets zou ik ook willen doen, maar dan een heel album lang. Dat lijkt me zo vet om van al die culturen te proeven, maar ik wil het dan wel echt met respect doen. Maar zoals ik zei, ben ik niet chef concept. Ik kan me ook voorstellen dat we nog even de tijd nodig hebben om een nieuw verhaal te ontwikkelen, aangezien het een conceptplaat zal zijn.

We moeten ons compleet verdiepen in een nieuwe wereld en eerst die oude een beetje loslaten. Relatief gezien is daar weinig tijd voor in ons leven, al helemaal als je veel shows speelt. Als je losse nummers schrijft, is dat natuurlijk anders. Wederom, ik noem geen datums en geen concrete plannen! Aan het einde van het jaar gaan we op onze eerste tour door Europa met Tyr, Twilight Force en Dragonland. Daar gaat nu onze aandacht heen. Voor die tour gaan we kijken of we een concept hebben en daarna gaan we begin volgend jaar kijken of we een rustige start kunnen maken aan album nummer drie.

Was er, ondanks het uitvoerige schrijfproces, een nummer dat voor jullie makkelijk kwam om te schrijven?

Het titelnummer van Roede Voor De Borst kwam het snelst. Ik kan je ook vertellen wat de moeilijkste was en dat was De Overtocht. Dat was het eerste nummer waar we mee begonnen en het laatste dat we af hebben gemaakt. Dat was zo’n kreng. De melodische ontwikkeling van dat nummer was een enorme puzzel voor ons. We zaten zo lang vast op het correct laten overvloeien van de verschillende delen dat we gewoon zeiden: “Fuck it, gooi dat nummer aan de kant. We kijken later verder.” Toen was het album af en dat nummer moest toen nog steeds verder. Verder is het schrijfproces heel soepel gegaan en sneller dan je misschien denkt. Het heeft twee jaar geduurd sinds Een Verloren Verhaal voordat we überhaupt weer gingen schrijven, omdat we constant shows aan het spelen waren. De combinatie van spelen en schrijven lukte ons gewoon niet. We hebben allemaal gewoon een baan en een privéleven. Mensen verhuizen, relaties veranderen, enzovoort. We waren totaal niet voorbereid op de positieve ontvangst na het eerste album. Toen we eenmaal weer gingen schrijven, hadden we het in iets meer dan een jaar af. Afgelopen december zat de master al in onze inbox.

Toen ik de rode draad van allebei de albums een beetje door ging nemen, viel me op dat er veel overeenkomsten zijn. Een keuze wordt gemaakt en die richt door een gebrek aan correctie over de tijd heen steeds meer schade aan en iemand leert te laat een les. Iets wordt onherstelbaar beschadigd of raakt verloren en in beide gevallen leren mensen van deze ingrijpende gebeurtenis. Iets is onomkeerbaar veranderd, maar er valt altijd een klein beetje hoop of rust in te vinden. Is dat een thema waar jullie opzettelijk mee werken of persoonlijk aan relateren?

Ik heb nog nooit zo’n vraag gehad, dit is echt mooi! We schrijven in principe volgens de three-act-structure: introductie, conflict en resolutie. Dus ja, er zit altijd een rode draad in. Mogelijk komen daar dingen onbewust in terecht. Ik denk niet dat ik de juiste persoon ben om dat te beantwoorden. Voor Roede Voor De Borst was het eigenlijk iets anders. Dit is dus echt beroepsgeheim, maar origineel zou die plaat zeven nummers hebben en niet zes. Er was nog een laatste nummer dat het verhaal helemaal af zou ronden, maar we waren er niet tevreden mee. Dat nummer zou gaan over hoe de dorpelingen de molenaar een waardig afscheid zouden geven. Eigenlijk is het einde, net zoals in de videoclip, fucking zielig. Hij staat daar bij die molen terwijl zijn lichaam wordt weggedragen. Het is echt een domper! Je bent dood en kijkt naar hoe je lichaam weggedragen wordt. Het idee was om het daarna toch nog heel warm en liefdevol af te sluiten. De dorpelingen zouden inzien dat ze hem verkeerd hadden ingeschat. Eigenlijk zouden ze hem heel erg missen en hadden ze te vroeg over hem geoordeeld. Hij schreeuwde uit zijn ramen dat er dwaallichten waren die mensen ontvoerden en mensen verklaarden hem voor dorpsgek. Toch had hij een plek in hun dorp en in hun hart. Zo kon hij op een mooie manier naar het hiernamaals. Dat was officieel het einde geweest van het album.

Nu eindigt het met zijn dood, maar we misten dat “einde” eigenlijk helemaal niet. Dat harde einde was veel kloppender. Je moet echt denken: Nee, dit is zo oneerlijk! Als we daar nog iets na hadden gezet, dan gaat de kracht van die lading weg. We vonden het best gewaagd om het album op deze manier te eindigen. Het is zwaar, maar dat is wél de boodschap! Wees zuinig op de mensen om je heen en neem het leven niet voor lief.

Dan heb ik nog één laatste vraag: wiens idee was het om kaas te verkopen?

Bram, onze drummer. Dit is trouwens de tweede keer dat we dat doen. De vorige keer was het “dubbelbier mosterdplezier”. Het begon als 1-aprilgrap, maar toen gingen we na Een Verloren Verhaal shows doen in het buitenland en dachten we na over wat nou de ziekste merchandise is die we konden verkopen als Nederlanders. Toen kwam de 1-aprilgrap: de Vanabrie. Daar kregen we zo veel leuke reacties op dat we het gewoon gedaan hebben. Dus Bram is naar zijn lokale kaasboer gegaan en heeft de situatie uitgelegd. Die vond dat helemaal geweldig! Toen we aankondigden dat we het écht gingen doen, dachten mensen nog steeds dat het een grap was, totdat ze bij de shows kwamen en daar die kaas zagen. Die kaas hebben we drie keer moeten bijbestellen. Koelkasten vol gingen eruit. De releaseshow wilden we nog specialer maken met nog een Vanaheim-kaasje. Ik heb hem zelf ook in de koelkast liggen. Die traditie willen we erin houden.

Is er nog iets dat je nog graag wilt delen dat we nog niet besproken hebben?

Nou, ik denk dat dit het meest diepgaande interview is dat ik ooit heb gedaan. We hebben echt alles besproken wat er te zeggen valt. Het is super om iemand aan de overkant te hebben die zich zo om de muziek kan bekommeren, dus enorm dank daarvoor!

Het enige wat ik nog wil herhalen is dat we aan het einde van het jaar op tour gaan. Onze eerste Europese tour gaat supervet worden. We hebben geen idee wat ons te wachten staat, maar het gaat fucking vet zijn!

Bedankt dat je de tijd hebt genomen voor dit gesprek. Succes op tour!

Insgelijks, ik heb dit soort gesprekken graag! Hopelijk is het niet de laatste keer!

Links: