Tijd om nog eens een Schandmaul-plaat aan de tand te voelen. Deze Duitse folkrockbrigade zag eind vorig millennium het levenslicht, maar eigenlijk bespreken we ze niet al te vaak op onze webstek. Dit is de twaalfde plaat en de vijfde review; ik merk zelfs dat het geleden is sinds mijn review van Unendlich (2014) dat we er nog wat over geschreven hebben. De reden spreekt voor zich, want Schandmaul brengt niet echt 'zware metalen' op Sternensegler, al maken we ons schuldig aan het bespreken van platen met veel minder vuur.Lees verder ›





















