Raphael Weinroth-Browne – Empyrean

Geschreven door op 13-09-2026 om 19:00.

Raphael Weinroth-Browne is een Canadese cellist, componist en multi-instrumentalist die bekendstaat om zijn eigenzinnige mix van klassieke muziek, progressieve metal, ambient en Midden-Oosterse invloeden. Hoewel hij klassiek geschoold is, gebruikt hij de cello allerminst uitsluitend als melodisch of ondersteunend instrument. Riffs, ritmische patronen en zware, bijna gitaarachtige passages spelen binnen zijn stijl minstens zo’n belangrijke rol. Zijn naam zal bij veel luisteraars vooral een belletje doen rinkelen door de Noorse progressieve rock/metalband Leprous, aan wiens muziek hij sinds 2017 zowel live als in de studio bijdraagt. Daarnaast werkte hij als gast- en sessiemuzikant mee aan uiteenlopende metal- en progressieve releases, onder meer van Fates Warning, Frostbite en Woods Of Ypres.

Ook als soloartiest timmert Weinroth-Browne stevig aan de weg. In 2020 verscheen zijn solodebuut Worlds Within, vijf jaar later gevolgd door Lifeblood. Beide albums zijn volledig rond de cello opgebouwd en laten goed horen hoe hij klassieke technieken verbindt met de intensiteit en spanningsopbouw van metal en progressieve muziek. Nu verschijnt met Empyrean zijn derde soloalbum, dat duidelijk in het verlengde ligt van zijn voorgangers.

De oorspronkelijke insteek was deze keer echter anders. In 2024 kreeg Weinroth-Browne van James Wilton Dance de opdracht om een ​​tachtig minuten durende soundtrack te componeren, geïnspireerd op de muziek en het erfgoed van Johann Sebastian Bach. Het resultaat was BACH Reimagined: een innovatieve dansvoorstelling met een eigenzinnige dialoog tussen barok en moderne experimentele muziek. “In de kern,” legt Weinroth-Browne uit, “gaat Empyrean over de zoektocht naar het sublieme. Als kunstenaars proberen we ons leven lang iets te creëren dat het alledaagse overstijgt, al is het maar voor een fractie van een seconde, alsof we een glimp van de eeuwigheid door een sleutelgat opvangen.”

Woorden als cello, klassiek, barok en Bach zijn inmiddels al verschillende keren gevallen. Trek je daaruit de conclusie dat we hier, ondanks de duidelijke verwantschap, niet met metal in traditionele zin te maken hebben, dan kan ik dat alleen maar onderschrijven. Weinroth-Browne probeert de grenzen tussen klassieke muziek, progressieve metal en experimentele muziek bewust te vervagen en komt daarmee tot een eigenzinnig geluid dat zich moeilijk in één hokje laat plaatsen.

Nummers als Speed Of Light, een intense bewerking van Bachs Cello Suite No. 1 in G major, Evocation en Reflection staan vol korte, herkenbare motieven die voortdurend terugkeren. Mag ik dat riffgericht noemen? Of moet ik, omdat het hier om een cello gaat, spreken van ostinati? Leuk al die vaktermen, maar uiteindelijk doet het er weinig toe. Waar het om draait, is dat Weinroth-Browne de cello in diverse nummers bijna als een elektrische gitaar gebruikt. Korte, stuwende patronen, zware partijen en lage, resonerende tonen zorgen geregeld voor een donkere klank. Door meerdere cellopartijen over elkaar te leggen, creëert hij bovendien een gelaagd geluid waarin het instrument tegelijkertijd de rol van bas, ritmegitaar en leadinstrument lijkt te vervullen. Terugkerende patronen, onregelmatige accenten en geleidelijke verschuivingen geven de composities vorm. Ingetogen, bijna klassieke passages kunnen daarbij omslaan in massieve klanklagen en krachtige climaxen.

Juist dat contrast tussen kwetsbaarheid en kracht maakt de muziek intrigerend. Hoewel vervormde gitaren en donderende drums ontbreken, verraadt Weinroth-Brownes metalachtergrond zich in de structuren, uitgesproken dynamiek en ritmische intensiteit. Daarin schuilt ook de duidelijke verwantschap met moderne prog- en post-metal.

Weinroth-Browne laat passages langzaam groeien, bouwt zorgvuldig naar climaxen toe en maakt veelvuldig gebruik van dynamische extremen. Die nadruk op terugkerende patronen geeft Empyrean zijn hypnotiserend karakter, maar heeft ook een keerzijde: sommige passages duren langer voort dan nodig en wie meer directheid zoekt, kan de composities als behoorlijk uitgesponnen ervaren. Bovendien zorgt de sterke nadruk op één instrument, ondanks alle effecten en gelaagdheid, na verloop van tijd voor enige klankmatige eenvormigheid. Dat gevoel wordt versterkt doordat de zwaarste uitbarstingen relatief spaarzaam zijn.

Juist wanneer Weinroth-Browne zijn composities laat openbreken in donkere, krachtige uitbarstingen, toont Empyrean zich van zijn meest meeslepende kant. Voor mij komen die momenten net te spaarzaam voorbij, waardoor de luisterervaring gaandeweg enigszins vervlakt. Wie vooral op zoek is naar die zwaarte, zal daarom wat geduld moeten opbrengen. Wie zich daarentegen weinig aantrekt van hokjes en zonder problemen buiten de gebaande paden treedt, kan in Empyrean een bijzonder album ontdekken waarin klassiek, experiment en verwantschap aan metal op eigenzinnige wijze samenkomen.

Score:

72/100

Label:

Eigen beheer, 2026

Tracklisting:

  1. Speed Of Light
  2. Remnant
  3. Evocation
  4. Murmuration
  5. Integration
  6. Dissolution
  7. Sanctum
  8. Reflection
  9. Empyrean

Line-up:

  • Raphael Weinroth-Browne – Cello

Links: