Sonata Arctica – The Ninth Hour

Ik had nochtans gezworen geen Sonata Arctica meer toe doen, na de vorige verzamelaar, maar kijk. Het negende album van de Finnen nemen we best mee, gezien er best wel een pak fans blijven vasthouden aan hoopvolle verwachtingen van beterschap. Wat brengt mijn ex-favoriete power metal band deze keer?

Weinig. Sonata Arctica speelt op veilig (of kan niet anders), met ongeïnspireerde en zoutloze midtempo power metal nummertjes die niet catchy noch dynamisch zijn. Het openingsnummer Closer to an Animal kent niets van spanning of avontuurlijkheid, kracht noch emotie. Hetzelfde is het geval bij Life, een versje zonder zin. Tony zijn range lijkt per plaat te krimpen, en het power metalgehalte zakt zienderogen. Past de band zich aan aan de gemiddelde leeftijd van zijn fans of zo? En wat is dat met dat ge-lalalala la lalala??? Wil Sonata Arctica een rockband worden of zo? Je zou het gaan denken, al helemaal bij de slow We Are What We Are. Het lichtpuntje van deze plaat is Till Death’s Done Us Apart, waar Sonata eventjes zijn viriele klassieke zelf is en er zowaar een lekker scenario tevoorschijn komt met tempoveranderingen en versnellingen! Wauw, ze kunnen het nog, ook al blijft het een light nummer in vergelijking met spul van de eerste albums. Ook op Rise a Night proberen ze het. Proberen. Tevergeefs.

De Bryan Adams-cover Run To You is best aardig op het einde, dat moet ik toegeven. Voor de rest valt er weinig toe te geven. Sonata Arctica is een heel erg brave rockmetal band geworden die zijn nummertjes in een power metal uitvoering brengt. De fut is er al lang uit, de inspiratie is ver te zoeken. De passie is gaan liggen. Nu en dan een lichtflitsje en dat was het dan. En nu vlug Orden Ogan opzetten.

Score:597999

67/100

Label:

Nuclear Blast, 2016

Tracklisting:

  1. Closer to an Animal
  2. Life
  3. Fairytale
  4. We Are What We Are
  5. Till Death’s Done Us Apart
  6. Among the Shooting Stars
  7. Rise a Night
  8. Fly, Navigate, Communicate
  9. Candle Lawns
  10. White Pearl, Black Oceans (Part II: By the Grace of the Ocean)
  11. On the Faultline (Closure to an Animal)

Line-up:

  • Elias Viljanen – Gitaar
  • Henrik Klingenberg – Keyboards
  • Pasi Kauppinen – Bas
  • Tommy Portimo – Drums
  • Tony Kakko – Zang, Keyboards, Programmering

Links:

7 Responses to Sonata Arctica – The Ninth Hour

  1. Martijn1989 says:

    Waardeloze release. Eeuwig zonde dat Kakko steeds meer een musicalster lijkt te willen zijn. Destijds blind aangeschaft. Achteraf gezien weggegooid geld.

  2. Ralph says:

    Prima release, waardeloze recensie van het soort wat je her en der helaas vaker ziet. Halsstarrig en tegen beter weten in blijven vastklampen aan de illusie dat een band weer gaat klinken als 20 jaar geleden en daarna dezelfde frustratie die na iedere release volgt er nog maar een keer uit schrijven in een artikeltje.

    Was er nu niemand binnen de hele redactie die niet in het verleden is blijven hangen en deze plaat had kunnen bespreken?

  3. Hypnos says:

    Het is een flutplaat zonder passie. Maar dat merken sommige mensen die ‘niet blijven hangen zijn’ en gewoon lekker oud worden niet meer, wellicht omdat ze zelf uitgeblust raken en zelf de passie zijn kwijtgeraakt.

  4. Martijn1989 says:

    Ik luister heel graag ook naar het ‘nieuwe’ Sonata. Maar deze plaat raakt voor mij echt kant noch wal. Het komt niet in de buurt van avontuurlijke releases als Stones Grow Her Name of Unia, en zelfs het wat middelmatige Pariah’s Child was een meesterwerk in vergelijking met deze dodelijk saaie cd. Sonata hoeft voor mij geen tweede Ecliptica of Silence te maken, maar een album met zó weinig passie afleveren is het andere uiterste..

  5. Ralph says:

    Dat is in ieder geval een inhoudelijke reactie die ergens op slaat. Bij Hyp straalt de teleurstelling er van af, en dat vind ik niet professioneel.

  6. Hypnos says:

    teleurstelling is niet professioneel nee #wut

  7. Ralph says:

    Je snapt best wat ik bedoel, belhamel. 😛

Geef een reactie