Progressieve headliners op dag twee van Into the Grave

Zaterdag is de langste dag van festival Into the Grave. Meer muziek met eveneens opnieuw een divers aanbod aan genres. Oude bands met nieuwe muziek, jonge bands met oude muziek, zwaarmoedige oorlogskreten en minder serieuze elektrocore. Met als topacts de progressievelingen van Queensrÿche en Mastodon. Een vol programma met voor ieder wat wils. Voor Zware Metalen zijn Ruben en Esther er het hele weekend bij om verslag uit te brengen.

Novelization (Reaper stage, 12:10-12:50)

Waar de middag nog begon met een wolkbreuk, is het op tijd droog voor de start van de tweede festivaldag. Deze begint vandaag op de Reaper stage met de winnaars van de Nederlandse metal battle, Novelization.

Het jonge grut uit Arnhem oogt zeer gefocust. Vastberaden om een goede indruk achter te laten, spelen ze door hun setlist heen. Daarbij lijken ze vooral bezig met hoe ze er zelf uitzien op het podium en wordt het publiek een beetje vergeten. Pas tegen het einde spreekt de frontman een dankwoord uit en hij is er verder vanuit gegaan dat iedereen wel bij de les was. Gelukkig had hij niet gezien dat de drummer in al zijn enthousiasme een crashcymbaal omver smeet.

De jongemannen spelen moderne deathmetal met stevige baslijnen en uitgebreide instrumentale stukken. Met de songwriting zit het hier dus wel goed en vergeleken met de deelnemers van de metal battle die ik zelf heb gezien, is dit inderdaad een klasse apart.

Wings of Steel (Main stage, 12:50-13:30)

Een jonge band die oude muziek speelt, dat zie ik graag. Het internationale gezelschap Wings of Steel houdt sinds 2019 de NWOBHM-traditie hoog. Vorig jaar kwam het tweede studioalbum Winds of Time uit dat wist te imponeren. De jaren tachtig stroming heeft duidelijk een indruk achtergelaten op de band die uit alle windrichtingen behalve Engeland komt, en misschien nog wel het meest op frontman Leo Unnermark die er zijn beste Bruce Dickinson outfit bij heeft aangetrokken. Zijn hoge uithalen passen ook helemaal bij de muziek die de jongens maken.

Live komt de muziek goed uit de verf. Al stoort er wel een audiokanaal wat enigszins afleidt van het geheel. Het meer dan tien minuten durende nummer waar die plaat zijn naam aan ontleent, neemt een groot deel van de setlist in beslag. Net als Flight of the Eagle en Burning Sands van diezelfde plaat. Lange composities die toch blijven boeien door tempowisselingen. Deze jonge mannen lijken het goed voor elkaar te hebben. Ze houden de klassieke heavy metal in leven en doen dat nog eens indrukwekkend goed ook. Dit wil ik wel eens vaker zien.

State Power (Reaper stage, 13:30-14:10)

De Reaper stage blijft nog even voor de Nederlanders, want de hardcore punkers van State Power eisen de planken op. Er is al een circle pit gaande voordat er ook maar iemand op het podium staat, dus dat belooft al veel goeds. De band uit Utrecht is een ervaren collectief en heeft twee EP’s uitgebracht, maar het debuutalbum in deze formatie komt pas eind augustus uit.

Frontman Stefan Bonestroo schreeuwt er flink op los. De band gaat tekeer tegen het kapitalistisch systeem en rijken in het algemeen, zoals het elke punkband betaamt. Als het publiek met normaal stemgeluid wordt aangesproken is er echter niks meer van te verstaan. Gelukkig komt de vraag of we een beetje kunnen two-steppen er wel verstaanbaar uit en daar wil het publiek wel in meegaan. Nederland lijkt er weer een sterke harcoreband bij te hebben en dat valt alleen maar aan te moedigen.

1914 (Main stage, 14:10-14:50)

Vorig jaar waren ze nog een headliner op Pitfest, nu spelen ze om twee uur ‘s middags op klaarlichte dag. Maar voor 1914 het hoofdpodium opkomt, wil de organisatie haar standpunt over de aanhoudende oorlog tussen Oekraïne en Rusland nog even goed duidelijk maken. Ze staan vierkant achter het land van de hier spelende band.
1914 haalde altijd al inspiratie uit oorlog voor hun muziek, maar dat was altijd de eerste wereldoorlog die nu wel erg ver weg lijkt. Het is moeilijk om de band nu los te zien van de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Frontman Dmytro Ternushchak benadrukt ook meermaals dat de enige reden waarom de band tourt, bewustzijn blijven creëren is voor de oorlog met Rusland. Hij is dankbaar voor Nederland die volgens hem, relatief aan het aantal inwoners, het meeste doet om zijn land te steunen. Tijdens die woorden is er van zijn stoïcijnse personage als legercommando niks meer over.

Vorig jaar kwam het uitstekende vierde studioalbum Viribus Unitis uit en daarvan horen we hier een aantal nummers. Zeker met de oorlog in het achterhoofd komt de blackened death metal extra hard aan. Een ijzige wanhoopskrijs en bedrukkend drumwerk voelen als een mokerslag hier op het kerkhof. Al zijn er genoeg die daar niet bij willen stilstaan. Zelfs wanneer Ternushchak met gebogen hoofd en handen op de rug een strak vierkant doorheen het publiek loopt, zijn er genoeg die liever in de pit willen rondstuiven. Of je nou onder de indruk was van de beladen muziek, of je stond met verstand op nul in een moshpit, het was een geslaagd optreden van de oorlogsveteranen.

Warfield (Reaper stage, 14:50-15:30)

Van echte oorlog naar een neppe. Het veld voor Warfield staat gewoon vol. De jonge Duitsers voegen zich in de traditie van de Duitse teutonische thrash en daar zijn ze maar wat trots op. Hun tweede plaat, With the Old Breed, kwam vorig jaar uit en daar horen we hier ongeveer de helft van. Dit is een getalenteerd drietal dat prima het stokje kan overnemen van inspiraties Kreator en Wodos. Ze spelen snel met vliegensvlug gitaarwerk en stevige drumpartijen. Wie van headbangen houdt kan hier zijn nekspieren een goede work-out geven.

Dat gebeurt dan ook bij het publiek met een eerste rij die vol zwiepende haren staat en daarachter een kolkende circle pit voor degenen die niet kunnen blijven stilstaan bij dit thrashgeweld. Een leuk bandje om in de gaten te houden de komende jaren.

The Browning (Main stage, 15:30-16:20)

Hoog tijd voor wat modernere muziek in de mix. Daar kan The Browning ons prima in voorzien. De Amerikaanse deathcoreband rond frontman Jonny McBee bezorgt al vijftien jaar een bijzondere mengelmoes van elektronica en metalcore die de ene wel kan waarderen, en de ander een totale afkeer voor zal hebben. Met drie man op het podium is het onmogelijk om alle geluiden die door elkaar heen lopen te produceren, dus veel komt van een sample track. Inclusief de baslijnen, die door de vele bassdrops toch nadrukkelijk naar voren komen.

Het is de eerste show op hun Europese tour en ze hebben er duidelijk zin in. Vol overgave zetten de bandleden het Oldehoofse kerkhof op stelten en zo blijkt dat Leeuwarden hun muziek wel degelijk kan waarderen. Het hele plein springt en danst met de band mee, vooral met de recent uitgebrachte cover van Blue. Jawel, die da be dee da be da Blue. Het mag zijn plek dus hebben tussen de metal. Entertainment leveren de mannen in ieder geval.

Opia (Reaper stage, 16:20-17:00)

Er moet op elke volle festivaldag een moment zijn om je eigen ding te doen, en voor mij is dat tijdens Opia. De vrij nieuwe gothband kwam vorig jaar met zijn debuutplaat, dus er zullen zich ongetwijfeld nog kansen voordoen in de toekomst om ze elders te zien.

Crimson Glory (Main stage, 17:00-18:00)

Na het zoveelste hiaat van tien jaar kondigde de progressieve powermetalband Crimson Glory zijn terugkeer aan. Die lijkt vooralsnog stand te houden, want niet alleen staat de band hier op het podium, recentelijk werd de verrassend goede plaat Chasing the Hydra uitgebracht. Komen er dan nieuwe gloriedagen aan voor deze band van de jaren tachtig? Nou, misschien wel. Wat ze hier vandaag laten horen, klinkt in ieder geval verdraaid goed.

De aanzienlijk jongere keyboardspeler John Pyres valt duidelijk uit de boot met zijn roze trui, maar het uiteindelijke plaatje lijkt wel te kloppen. De hoge uithalen van nieuwe frontman Travis Wills imponeren en de melodische nummers nodigen het publiek uit om mee te zingen. Een geslaagde terugkeer naar het podium dus, en het is te hopen dat dit nog een tijdje standhoudt.

The Narrator (Reaper stage, 18:00-18:45)

Met een naam als The Narrator moet je wel wat te vertellen hebben. Het publiek is in ieder geval erg benieuwd naar de jonge Duitsers, want dit is de eerste Nederlandse show die ze spelen. Daarnaast hebben ze ook hun nieuwe plaat Phosphor mee die afgelopen mei uitkwam. De posthardcoreband gaat er in ieder geval wel voor. Zoals elke hardcoreshow zou moeten, is het één bak energie van het viertal. Zoals je ook van elke hardcoreshow kan verwachten zijn er ook een aantal politieke statements, dus de mannen weten precies hoe ze zich moeten opstellen.

Met de muziek zit het ook wel goed: stevige riffs en zware baslijnen vormen een doorlopende draad in het werk van de Duitsers. Dit is ook een stuk melodischer dan je van een hardcoreband gewend bent, ze zoeken er duidelijk moderne invloeden uit de metalcore bij. Dat blijkt ook wel uit de breakdowns, die er bij het publiek goed in gaan. The Narrator komt met een sterk nieuw geluid dat een jonger publiek weet aan te spreken. Goed verhaal dus van de jonge band, die mogen hier wel vaker in Nederland komen.

Insomnium, (Main stage, 18:45-19:45)

Mijn persoonlijke hoogtepunt van de dag was toch wel het optreden van de Finse band Insomnium. In oktober komt studioalbum nummer tien, Netherworlds, uit en afgaande op de eerste singles wordt dat wederom een succesnummer.

Het optreden van vandaag bestaat uit een bloemlezing uit de rest van het oeuvre dat eigenlijk geen missers kent. Ook vandaag klinkt de muziek weer fantastisch, al ging dat aanvankelijk wel gepaard met wat gemier met de geluidsniveaus.

Het doorbraakalbum Shadows of the Dying Sun uit 2014 blijft het vaakst terugkomen, iets wat het publiek natuurlijk helemaal niet erg vindt. De melodische death metal bestaat uit meeslepende gitaarlijnen en een melancholische sfeer waarin je helemaal kunt verdwalen. Voor je het weet zit het optreden er dan ook alweer op. Hier had ik rustig nog een uur naar kunnen luisteren, maar dat moet dan een andere keer.

Doodseskader (Reaper stage, 19:45-20:30)

Het Belgische duo Doodseskader bespeelt de Reaper stage. In 2020 kwam de band met de debuut EP Year Zero, twee jaar later met Year One, nog eens twee jaar later met de plaat Year Two, en nu weer twee jaar verder met, je raadt het al… The Change is Me. De opbouw qua albums is dus net zo navolgbaar als hun muziek.

Het is een soort postpunk, maar met elementen uit electro, industrial en hip-hop, en het is allemaal niet voor mij weggelegd. Wat de mannen hier doen is uniek en zonder twijfel artistiek, maar het raast allemaal langs mij heen. Het klikt gewoon niet en in plaats van dat ik mij hier een uur lang over sta te frustreren, is het een stuk vermakelijker om te zien hoe een kolonie meeuwen de frituurbar terroriseert.

Queensrÿche (Main stage, 20:30-21:30)

Een grote naam op de affiche is Queensrÿche. De gerenommeerde progressieve metalband uit de jaren tachtig draait nog steeds op volle toeren. Vandaag hebben de heren een setlist meegenomen vol bekende nummers die hun status als historisch belangrijke band nog maar weer eens bevestigt. We horen vandaag alleen maar nummers uit de beginperiode.

Ze beginnen direct met Queen of the Reich, van de debuut EP. Frontman Todd La Torre mag deze nummers dan niet origineel hebben ingezongen, zijn stemgeluid is net zo krachtig en overtuigend als je van een band met deze statuur zou verwachten.

Het doorbraakalbum Operation: Mindcrime uit 1988 staat hier centraal en is verantwoordelijk voor de helft van alle nummers. ‘Die goeie old school shit’ noemt de band dat zelf. Het publiek geeft ze zeker geen ongelijk, Queensrÿche heeft inderdaad wel wat mindere periodes gekend. Zoals ze hier staan, herleven oude tijden echter en kunnen we genieten van het allerbeste wat de Amerikanen te bieden hebben.

Voor wie denkt dat er nog een andere versie van de band is, hebben ze ook nog een boodschap na afloop: ‘Wij waren de enige echte Queensrÿche‘. Ongetwijfeld een sneer naar oud-frontman Geoff Tate die de naam sinds zijn vertrek in 2011 probeert naar zich toe te trekken. We hebben hem hier vandaag niet gemist.

Insanity Alert (Reaper stage, 21:30-22:30)

Voor het tweede jaar op rij staat Insanity Alert op de Reaper stage. De band is ook al aangekondigd voor de volgende editie, dus iemand in de programmering lijkt volledig verknocht aan de Oostenrijkse hardcore-thrashband. Misschien heeft het wat te maken met de Nederlandse frontman Kevin ‘Heavy Kevy’ Stout? Wat het ook mag zijn, de band komt hier de inmiddels bekende trukendoos opentrekken.

All Mosh/No Brain, zo luidt het motto van de band, gewoon verstand op nul en raar doen. Muzikale hoogstandjes kan je hier dan ook niet verwachten. Mocht je je toch nog afvragen wat je hier dan komt doen, dan heeft de band handige aanwijsbordjes voor het publiek gemaakt waar dat nog eens op herhaald wordt.

Nummers van een minuut of twee volgen elkaar in rap tempo op, niet genoeg tijd om erbij stil te staan of het wel een goed nummer was. Gewoon doorstompen en de evaluatie komt later wel, of gewoon niet. Doen we het volgend jaar gewoon nog een keer.

Mastodon (Main stage, 22:35-23:50)

Headliner van vandaag is de progressieve band Mastodon. Een naam die je de afgelopen jaren steeds vaker bovenaan de festivalposters ziet verschijnen. En hier mag je wel je hoofd bij gebruiken. Technisch imposant gitaar- en drumwerk in allesbehalve melodische composities volgen elkaar op. De heren brengen eind augustus hun negende plaat Marrow Deep uit en tot die tijd touren ze met een compilatie uit de rest van hun werk. Wel krijgen we het nieuwe singletje Your Ghost Again te horen dat ze opdragen aan de vorig jaar overleden oud-gitarist Brent Hinds.

Geluidstechnisch zit het allemaal wel goed dus, al is de keuze om de microfoon van bassist Troy Sanders als een oude radio te laten klinken wel een vreemde. Met de toevoeging van keyboardspeler João Nogueira komt de gelaagde muziek beter tot zijn recht en gitarist Nick Johnston lijkt het complexe gitaarwerk ook prima in de vingers te hebben. Het is imposant werk dat de mannen laten horen, maar op dit stervenskoude plein op de late avond luistert het niet lekker weg. De korte temposhifts naar thrashachtige stukken duren nooit lang voordat er weer bedachtzaam gepingeld wordt. Lastig om je aandacht er dan goed bij te houden na een lange dag.

Mastodon sluit wel af met zijn oude hit Blood and Thunder wat voor een veel breder publiek toegankelijk is. Het plein blijft wel vol tot de laatste noten, dus er is aandachtig geluisterd. Spectaculair kan ik het niet noemen, maar geslaagd was het zeker.