Jong en oud wisselen elkaar af op de eerste dag van Into the Grave

2026 brengt ons alweer de vijftiende editie van Into the Grave in Leeuwarden. Opnieuw op de Oldehove midden in het centrum, in de schaduw van de scheve toren die dit jaar helaas in de steigers staat, na een jaartje te zijn uitgeweken naar een ander terrein. Op de eerste dag zien we direct de eerste uiting van Fimbul Winter, Franse metalcore van Revnoir en een knallend einde met Anthrax. Redacteur Ruben Baar en fotografe Esther ‘t lam waren er het hele weekend bij en doen verslag.

Het had niet veel gescheeld of ik had het gemist, de opening van het festival. Wie in de ochtend nog een normale baan heeft en zich dan door de provincie richting Leeuwarden moet verplaatsen, weet het maar al te goed. In Friesland rijd je de helft van de tijd achter een landbouwvoertuig en de andere helft sta je te wachten voor een brug.

Fimbul Winter (Main stage, 14:45 – 15:30)

Gelukkig kan ik me net voor de eerste noten op het hoofdpodium bij het publiek voegen dat hier is voor Fimbul Winter. Dat is voorwaar zeker niet de minste band om je festival mee te openen. Deze formatie is namelijk ontstaan uit oud-leden van Amon Amarth en ontleedt zijn naam aan de eerste demo die die band opnam in 1994. Dit is de eerste echte show van de heren, nadat ze een paar keer voorheen, voor de lol, die demo hadden gespeeld. Inmiddels is er nieuw materiaal in de vorm van de EP What Once Was en die krijgen we hier dan ook te horen. Het is de oude viking metal zoals we dat graag horen, voor de roeigekte eraan kwam. Het enige wat je uit de waan kan houden is het Australische accent van frontman Clint Williams, dat eigenlijk niet past bij de Zweedse deathmetal. Gelukkig hoor je daar tijdens de nummers zelf niks van.

Deze is voor de puristen onder de fans van het eerste uur, en dat klinkt ook nog steeds geweldig. De snijdende kou die de band meegebracht heeft, houdt nog het hele festival stand. Een geslaagd eerste serieuze optreden en een primeur voor Into the Grave.

Inhuman Nature (Reaper stage, 15:30 – 16:00)

De Engelse hardcore crossoverband Inhuman Nature mag de Reaper stage openen. Dit jaar staat er een lantaarnpaal voor het podium, een ideale plek om je circle pit te doen, zou je zeggen, maar dat gebeurt dit weekend niet. Het zal wel wat met de stoeprand te maken hebben die er ook nog langs loopt.

Vorig jaar kwam de nieuwe plaat Greater Than Death uit en die moet aan de man gebracht worden. Boze muziek schelt over het terrein. Het straalt allemaal maatschappelijke onvrede uit en het was wachten op de eerste geopolitieke statements. Het echoot nog een beetje hol over de vroege aanwezigen die duidelijk nog op gang moeten komen vandaag. De band doet in ieder geval zijn best: frontman Christopher Barling stuitert druk over het podium en gitarist Ben Taylor lijkt complexe solo’s te doen. Van dat gitaarwerk is verder niks te verstaan, maar het leek erg indrukwekkend.

Revnoir (Main stage, 16:00 – 16:45)

Het Franse Revnoir schroeft het tempo wat omhoog. De mannen timmeren sinds 2023 flink aan de weg met een viertal EP’s tot gevolg. Dit jaar kwamen daar de singles Red Ice en Alchemised bij. Die laatste werd opgenomen met landgenoten Carpenter Brut en is volgens de bandleden hun meest gewelddadige nummer.

Het publiek kan de energie wel waarderen en komt aardig in beweging. De metalcoreband zorgt voor breakdowns en de eerste moshpits voor het hoofdpodium. Tot twee keer toe zien we zelfs een wall of death, dus we hebben duidelijk zin in een feestje vandaag. Revnoir kan daar prima in voorzien. Met het laatste nummer 20mg laten ze nog wel even merken dat ze uit Frankrijk komen door een versje in de moedertaal te zingen, maar dat mag de pret verder niet drukken. Er komt zelfs een circle pit op gang, een kleine dosis kan dus een groot effect hebben.

Predatory Void (Reaper stage, 16:45 – 17:20)

Het eerste talent uit de lage landen dient zich aan. De uit het Vlaamse Gent afkomstige band Predatory Void brengt wat serieuze metalklanken naar de Reaper stage. De blackened doommetalband bracht begin dit jaar de EP Atoned in Metamorphosis uit die de stijl van het gezelschap verder uitdiepte.

De rauwe vocalen van frontvrouw Lina R lijken een wanhoopskrijs die over het terrein schalt terwijl de rest van de band zware, bedrukkende tonen neerzet. Op die momenten dat de muziek meer naar black metal neigt klinkt het ook verdraaid goed, maar wanneer de cleane zang wordt ingezet neemt de kwaliteit merkbaar af. Het publiek moet er ook nog aardig aan wennen lijkt het, want er wordt toch wat vertwijfeld naar het podium gekeken alsof niemand echt weet wat ze ermee aan moeten. Voordat een duidelijke mening is geformuleerd, is het optreden ook alweer voorbij. Een beetje plots, net zoals op de plaat, alleen is hier geen tijd voor bezinning. We moeten direct weer door.

Self Deception (Main stage, 17:20 – 18:10)

Werd het net een beetje serieus, staat er weer een metalcoreband op het hoofdpodium. Het Zweedse Self Deception heeft dit jaar plaat nummer zeven One of Us uitgebracht en daar wordt ongeveer de helft van gespeeld. Dat album is volledig in hoofdletters en dat zullen we weten ook. De mannen zijn hier om te feesten, en met name de bassist heeft zich daar uitbundig voor uitgedost. Ook het oudere nummer over acteur Matthew McConaughey laat wel merken dat ze het allemaal niet zo serieus nemen en hier vooral voor de lol zijn. Toch nemen ze een momentje om stil te staan bij mentale gezondheid voor mannen. Daar is het natuurlijk wel de maand voor.

Lang blijven ze er niet bij stilstaan, want dat past niet bij de partycore muziek die de mannen maken. De bassist zet er een nog gekkere hoed bij op en de gitarist springt erbij in de pit. Als afsluiter spelen ze Fight Fire With Gasoline, een enorm uptempo anthem waar je moeilijk stil bij kunt blijven staan. Er komen dan ook wat strandballen het publiek in om het springen nog verder te motiveren.

Picture (Reaper stage, 18:10 – 18:55)

Terug van eigenlijk noot weggeweest zijn de heren van Picture. De Nederlandse vedetten waren zeer actief in de jaren tachtig en leefden twintig jaar later weer wat op. Vorig jaar was daar ineens de nieuwe plaat Wings en die hebben ze afgelopen mei alweer geremastered en opnieuw uitgebracht. Reden genoeg om weer op tour te zijn.

De jaren tekenen de gezichten van de heren, maar ze spelen er niet minder om. Sinds 2021 werken ze met frontman Peter Strykes en al is die slechts een paar jaar jonger dan de originele leden, ook hij levert verdienstelijk werk. De bekende nummers uit de jaren tachtig als Eternal Dark en Heavy Metal Ears passen prima in het straatje New Wave of Britisch Heavy Metal van die tijd, alleen komt dit dus gewoon van eigen bodem.
Ze mogen dan in de zeventig zijn, Picture bewijst nog steeds zijn waarde voor de Nederlandse metalscene. Ze dwingen toch respect af, zo tussen alle jonge bands van vandaag.

Vandenberg (Main stage, 18:55 – 19:45)

Over oude Nederlandse vedettes gesproken: het hoofdpodium wordt bekleed door Vandenberg. De band rond gitarist Adrian Vandenberg wordt hier gretig ontvangen door een publiek dat de koosnaam ‘Adje’ roept.

Adrian is natuurlijk bekend geworden als gitarist van de band Whitesnake eind jaren tachtig en is mee verantwoordelijk voor de grootste hits van die band. Hij gaat dan ook regelmatig op tour met die nummers. Zo ook vandaag, want behalve eigen materiaal Burning Heart en Your Love is in Vain zijn het vooral de nummers van de oude werkgever die hier de revue passeren. De nummers waar Vandenberg aan heeft meegeschreven van de plaat Slip of the Tongue uit 1989 natuurlijk. Maar hij doet ook een uitvoering van Still of the Night als eerbetoon aan diens voorganger in de Engelse rockband John Sykes.
De set wordt natuurlijk afgesloten met de wereldhit Here I Go Again, waar Vandenberg de gitaarsolo voor schreef. Een tijdloze klassieker die ook nu nog een lekkere meezinger is.

Raised By Owls (Reaper stage, 19:45 – 20:30)

Van Raised By Owls heb ik helaas niets meegekregen. Het is toch redelijk fris aan het worden en het is tijd om een vest te halen, want het gaat ook nog eens regenen. Dat lijkt de Engelse grindcoreband niet tegen te houden en aan de foto’s te zien heb ik wat gemist. Mr. Blobby die twee dubbele dildo’s vasthoudt, daar moet toch een verhaal achter zitten.

Lacuna Coil (Main stage, 20:30 – 21:30)

Na de regenbui mag Lacuna Coil het hoofdpodium bestijgen. De Italiaanse alternatieve metalband met dubbele vocalisten is inmiddels een populaire naam voor festivals geworden en ook Into the Grave lijkt voor ze uit te lopen. Vorig jaar kwam de elfde plaat Sleepless Empire uit en de setlist stelt die nog steeds centraal.

Het contrast tussen vocalisten Andrea Ferro en Christina Scabbia blijft het meest interessante aan de band, waarbij Ferro met zijn grunts toch wel de betere van de twee is. Scabbia’s cleane vocalen klinken mij toch net wat te jengelig en na een uur ben ik er wel zat van. Gelukkig zit het hitje Our Truth redelijk vroeg in de setlist en daar wordt haar stem dan wel weer goed gebruikt. De set sluit dan wel af met enkel nieuwe nummers die minder bekend zijn bij het publiek. De band heeft dus vertrouwen in zijn meest recente werk, en het lijkt hier ook goed in de smaak te vallen.

Conan (Reaper stage, 21:30 – 22:30)

Nou heb ik die grindcorelui dus niet gehoord, maar bij uitstek de zwaarste band van de dag zijn hun landgenoten Conan. De formatie rond frontman Jon Davis bestaat dit jaar twintig jaar en is nog steeds onverminderd actief.

De stoner- en doommetalband begint zijn set met het negen minuten durende Foeman’s Flesh van de vorig jaar uitgebrachte plaat Violence Dimension. Zware riffs en de ijzige krijs van Davis bulderen over de Reaper stage. Dit is wel even wat anders dan wat we vandaag al hebben gezien. Die energie houdt het hele optreden stand. Het nodigt uit om er een keer echt de beuk in te gooien op boze muziek, en dat doet het publiek dan ook. Een verpletterend optreden van de Engelsmannen dat een diepe indruk achterlaat. De muziek mag dan wat eentonig zijn, de toon is wel een zware en dat is in sterk contrast met de rest van deze muzikale dag.

Anthrax (Main stage, 22:35 – 23:50)

Het zijn de thrashers van Anthrax die de eerste dag op de Oldehove mogen afsluiten. In september komen ze na tien jaar weer eens met een nieuwe plaat en daar horen we vanavond het nummer It’s For the Kids van. Vooral de gitaarsolo springt eruit als een van de buitenklasse.

Toch is het vooral het oude werk uit de jaren tachtig dat de boventoon voert. Bekende nummers zonder verrassingen zoals je wel van de heren kon verwachten. Natuurlijk brengen de ervaren rotten het wel overtuigend zoals dat als headliner zou moeten. De aankleding is super met de duidelijke banner, muur van amps en een goed verzorgde lichtshow. Dit is Anthrax en je kan er niet omheen.

Frontman Joey Belladonna is goed bij stem en neemt het publiek mee in wat hij doet. Met een setlist vol bekende nummers kan het publiek alles meezingen. Zo wordt het toch een beetje een feestje van thrashmuziek. Bandoprichter en gitarist Scott Ian houdt zelf ook een praatje over het genre en hoe het allemaal begon voordat ze Metal Thrashing Metal van de debuutplaat spelen.

Anthrax bewijst een prima afsluitingsact te zijn. Met een grote verzameling herkenbare nummers en de podiumervaring die ze hebben, staan ze garant voor een aansprekende show. Zo kun je je eerste festivaldag wel afsluiten.