Ænigmatum – Infinitude’s Passage

Geschreven door op 08-08-2026 om 16:11.

Bij een ‘shadow drop’ verschijnt een release zonder voorafgaande aankondiging of promotie en is het materiaal vrijwel direct beschikbaar. Dat was ook het geval op 31 juli 2026. Zonder vooraankondiging, singles of promotiecampagne bracht 20 Buck Spin het derde album van Ænigmatum uit via streamingdiensten en Bandcamp. Infinitude’s Passage was er simpelweg ineens. Zonder opmaat en zonder dat vooraf uitgebrachte singles de verwachtingen al hadden gestuurd, kon het album meteen als geheel worden ervaren. Juist dat verrassingseffect wekt extra nieuwsgierigheid op en kan ervoor zorgen dat het nieuws zich snel onder muziekliefhebbers verspreidt.

Voortbouwend op het verfijnde Deconsecrate uit 2021 dompelt het viertal uit Portland ons onder in een combinatie van technische precisie, duistere melodieën en meedogenloze kracht. Plotselinge wendingen, gefragmenteerde ritmes en wervelende harmonieën kleuren een landschap van complexe composities. Hoewel Ænigmatum stevig in de death metal geworteld blijft, schakelt de band moeiteloos tussen avant-gardistische abstractie en directe kracht, progressieve gelaagdheid en snijdende dissonantie, vaak zelfs binnen één nummer. Dat spanningsveld komt vooral sterk naar voren in Inseverable en Architects of the Fated, waarin wervelende, schurende gitaarpartijen geregeld overgaan in meeslepende melodieën zonder dat de onderhuidse dreiging verdwijnt.

De band kiest nadrukkelijk voor een ongeremde aanpak en trekt zich weinig aan van conventionele death- en blackmetalstructuren. Doordat de vele stijlwisselingen natuurlijk in elkaar overvloeien, wordt de overvloed aan ideeën echter nergens te overweldigend. Ondanks de hyperactieve en complexe opbouw weet het viertal de samenhang moeiteloos te bewaren. De enorme hoeveelheid ideeën en de lange, grillig opgebouwde composities vragen wel enige inspanning van de luisteraar. Wie vooral op zoek is naar compacte nummers, duidelijke herkenningspunten of een directe deathmetalaanval, kan de vele ritmische omwegen en instrumentale uitweidingen als vermoeiend of moeilijk te doorgronden ervaren.

De muziek is zo breed en veelzijdig opgezet dat zich een weids panorama ontvouwt waarin de composities voortdurend in beweging blijven. Dat Ænigmatum zich daarmee niet eenvoudig in een hokje laat plaatsen, is één van de grote krachten van het album. Het zorgt ervoor dat de nummers, ondanks hun gemiddelde speelduur van ongeveer zeven minuten, geen moment langdradig klinken. Er valt voortdurend iets nieuws te ontdekken, waardoor de muziek blijft boeien. En alsof de afwisseling nog niet groot genoeg is, dartelt in het afsluitende titelnummer ook nog een saxofoonpartij van Patrick Corona van Cyborg Octopus door het geheel, waarmee de band de grens tussen technische death metal en avant-garde nog verder verlegt.

Infinitude’s Passage diende zich als een duveltje uit een doosje aan, maar blijkt een schot in de roos. Ænigmatum koppelt technische virtuositeit en compositorische grilligheid aan emotionele zeggingskracht, zonder daarbij de onderlinge lijn uit het oog te verliezen. Het resultaat is een avontuurlijke en onvoorspelbare plaat die ondanks haar complexiteit opvallend behapbaar blijft. Ze overdondert niet alleen, maar blijft ook na meerdere luisterbeurten nieuwe details prijsgeven.

Score:

87/100

Label:

20 Buck Spin, 2026

Tracklisting:

  1. Pitiless Mechanism
  2. Inseverable
  3. Architects Of The Fated
  4. A Tarnished Nexus
  5. Nocturne Of Ageless Reverie
  6. Infinitude’s Passage

Line-up:

  • Kelly McLaughlin – Zang, gitaar, basklarinet
  • Eli Lundgren – Gitaar
  • Brian Rush – Bas, achtergrondzang
  • Pierce Williams – Drums, synthesizers, achtergrondzang

Links: