Aan de rand van Nederland en Duitsland groeit Nordhorn Deathfest langzaam uit tot een terugkerend begrip in festivalland. 17 oktober staan er tien bands op het programma die allemaal in meer of mindere mate death metal als specialiteit van het huis hebben. Zes komen er uit Duitsland, drie uit Nederland en de headliner is Engels.
Die headliner is namelijk niemand minder dan Benediction: instituut sinds 1989 en maker van klassieker Transcend the Rubicon in 1993. In 2020 verscheen met Scriptures het eerste album in twaalf jaar, vorig jaar gevolgd door Ravage of Empires. De conclusie daarover was even simpel als doeltreffend:
Prima deathmetalplaat van de oude stempel weer, deze Ravage Of Empires. Rechtdoorzee ook! Vooral niet moeilijk doen om het moeilijk doen, maar pakkende songs schrijven. Meer moet dat in dit geval niet zijn.
Zanger Dave Ingram kan vanwege artritis zijn plek achter de microfoon niet innemen, de band heeft een tijdelijke vervanger gevonden in de persoon van Kam Lee (Massacre, ex-Death).
Om maar met de zware, metalen deur in huis te vallen: het antwoord op de vraag of we iets gemist hebben, is een volmondig ‘Ja!’ Wát een plaat is dit geworden. Het album start letterlijk en figuurlijk met een knal, wanneer Behold… Denial, Despair and Cruelty het startschot van de veldslag inluidt. Wat volgt, is het ene na het andere salvo aan furieuze riffs, versterkt door vocalen waar de woede en wanhoop van afdruipen. Ook de organisch klinkende en strakke drumlijnen laten een band horen die op de top van zijn kunnen opereert. Death metal zonder blastbeats op een typemachine: daar mag je tegenwoordig voor in je handen knijpen!
Het Duitse Temple of Dread is met bouwjaar 2017 nog piepjong, maar leverde wel al zes albums af. Het eerste optreden vond trouwens pas plaats in 2024, voor het verschijnen van God of the Godless. Gelukkig dat de band de weg naar het podium heeft gevonden want over dat album waren we erg te spreken:
Temple of Dread heeft hier echt uitstekend werk afgeleverd. De death metal is meer dan venijnig genoeg en bezit een hoop prima ideeën, zodat het interessant blijft. Veel momenten van sfeer geven nog een extra dimensie aan wat hier wordt afgeleverd. Het enige minpuntje vind ik de start van het album, waar ik teveel invloeden van onder andere Death en Slayer hoorde. De rest van het album bewijst dat Temple of Dread prima in staat is om origineel materiaal te schrijven. In ieder geval is dit een vette aanrader voor de meeste fans die de oude school aanhangen.
De heren van Carnal Tomb hebben veel te vertellen, vooral als het over rottende lijken, de dood, zombies en andere weinig maatschappij kritische zaken gaat. Sinds de opstanding uit de rotte delen der aarde in 2014 er drie platen en vier EP’s verschenen en live zorgt de band onder aanvoering van Cryptic Tormentor voor een fijn beukfestijn.
Het steekt allemaal in een puntgave dynamietsound waarin de gitaren denderen, de drums dorsvlegelen, de vocalen bulderen en zelfs de bas er als smeerolie afspat. Hemels!
Dan speel je death metal op een deathmetalfestival en ben je toch een beetje een vreemde eend in de bijt. Nightbearer gooit het wat teksten betreft namelijk over de fantasy/horrorboeg maar muzikaal is het bekend terrein en zijn er Dismember-invloeden te ontwaren.
De mannen van Caedere draaien hun hand ook niet om voor het spelen in andere bands maar zijn ook druk met wat naar het Latijn vertaalt als afslachten/doden. Bij Zware Metalen volgen we de band op de voet, met het laatste wapenfeit extra in de aandacht: Eighty Years’ War (Dutch War of Independence) gaat inderdaad over de Tachtigjarige Oorlog en scoorde een dikke voldoende.
Origineel of afgezaagd? Hatedotcom is sowieso een originele bandnaam en doet al een beetje vermoeden dat de metal verder gaat dan death alleen. Dat klopt, want de opener in Nordhorn gooit er een portie thrash tegenaan. Ook deze mannen zijn trouwens weer terug naar een paar jaar afwezigheid dus de honger zal groot zijn!
Links: