Armored Saint – Emotion Factory Reset

Geschreven door op 23-05-2026 om 16:40.

“Je kunt niet altijd zes gooien” is een kreet die in Huize Hoogkamer nogal eens valt wanneer iets niet helemaal lekker lukt. Dat lijkt maar matig op te gaan voor Armored Saint want de band met topzanger/schuurpapieren nachtegaal John Bush slaagt er toch telkens in de hoogste ogen van de dobbelsteen te gooien wanneer men een nieuwe plaat uitbrengt. Natuurlijk kun je er een boom over opzetten of de groep (mede door de emotie die de tragische omstandigheden rondom de plaat met zich brachten) niet al in 1991 zijn absolute en onaantastbare meesterwerk heeft neergezet, maar de laatste twee platen Win Hands Down en Punching The Sky waren ook lang niet misselijk.

En ook Emotion Factory Reset – wat staat voor even ademhalen of tot tien tellen voordat je reageert (zeker geen gek idee) – is weer een prima plaat geworden. Waar de band in het promopraatje zegt dat elke nieuwe plaat als een nieuwe “skin” is, krijgen we hier toch weer “gewoon” prima US Heavy Metal van de bovenste plank te horen. Een plank die de band overigens zelf heeft opgehangen. Natuurlijk zijn er wel accentverschillen, maar Bush bevestigt: we know who we are, it’s not like we’re going to dish out the new trip hop, black metal, bluegrass album. En dat betekent ook dat de fans van de band weer zonder al te veel twijfel, misschien na een korte ‘emotion factory reset’, kunnen toeslaan.

Over die accenten gesproken. Bij het tempo en het ‘gnarly’ refrein van opener Close to the Bone dachten we even dat Bush de agressie van zijn thrashier band Category 7 (lekker plaatje ook!) had meegenomen naar de liefde waar hij steeds naar terugkeert. Maar vermoedelijk is dat gewoon een kwestie van beschikbaarheidsbias, want de geharnaste heilige zelve heeft natuurlijk ook genoeg van zulke ‘bangers’ op het repertoire. Hoe dan ook, dit is wel een track waarbij je even je snelheidsmeter in de gaten moet houden als die op de speakers in je auto langskomt. De korzelige riffs en vlammende solo’s zouden zomaar eens voor een grimlach en een zware rechtervoet kunnen zorgen. Tegelijkertijd zitten er genoeg details in om de boel interessant te houden. Zo komt er onder de hoofdthema’s soms heel sneaky een geinig gitaarlijntje voorbij.

En eerder deze week werd ik gewoon wakker met de melodie van Hit A Moonshot in mijn hoofd. Geen bezwaar, want dit is de sterkste track van de plaat en in die mening sta ik niet alleen, want het is kennelijk ook een favoriet van de band. Sterker nog, gitarist Jeff Duncan geeft aan dat deze song het geluid van Armored Saint in 2026 definieert. Die definitie zou mijns inziens dan luiden: vol overtuiging en meeslepend rocken op een muzikaal en vocaal hoog niveau (die solo’s en break!) met refreinen die zich gemakkelijk een weg vinden naar het reptielenbrein. Buckeye is dan weer een heel ander beestje. Niet qua niveau natuurlijk – deze mannen kunnen niet eens slecht spelen – maar in sfeer. We horen warme herinneringen, fraaie koortjes en (jawel!) slidegitaar in een mengeling van hard rock met grungy emoties en een vleugje country. Ik begrijp dat de tekst een van de meest persoonlijke van Bush is. Het lijkt over zijn dochter te gaan die op grote afstand van hem woont: “Always have my hand, even when we let go”… Mooi.

Compromise is eerder compromisloze heavy metal met een repetitief refrein dat nauwelijks pakt en net als je daardoor van een dipje wil spreken (nog steeds wel een beetje hoor) is er een langer instrumentaal middenstuk waarop de muzikanten – allen meesters op hun instrument – om de beurt los mogen, waarbij het verbazingwekkende basspel van Joey Vera (ja duh!) met de lauweren gaat lopen. Maar verder geen klachten hoor, want met het refrein van It’s a Buzzkill en de kriebelende gitaarlijnen daaronder zijn we weer volledig mee. Voor sommigen zal de ingehouden energie misschien niet genoeg zijn, maar ik vind het funky sfeertje eigenlijk wel lekker (niet gek als u weet wat er onder de P in mijn platenkast staat). Het zorgt er overigens gelijk voor dat Emotion Factory Reset net wat dynamischer dan de vorige twee platen is.

Tsja, en daarmee ben ik er eigenlijk wel. Armored Saint zet met de nieuwe plaat opnieuw een sterke prestatie neer en komt daarmee op – minimaal – drie op een rij. Misschien dat het voor sommige fans her en der wat harder had gemogen (ook Ladders and Slides gaat niet voluit en leunt vooral op de gruwelijk goede vocalen en de om elkaar heen spelende gitaren) maar dat hier wereldmuzikanten (en -zanger!) aan het werk zijn spat van Emotion Factory Reset af en met Hit A Moonshot heeft de band gewoon weer een klassieker te pakken. Ik ben in ieder geval in bijna vijftig minuten weer even fris van geest geraakt. Je zou het een reset kunnen noemen.

Score:

83/100

Label:

Metal Blade Records, 2026

Tracklisting:

  1. Close to the Bone
  2. Every Man-Any Man
  3. Not On Your Life
  4. Hit a Moonshot
  5. Buckeye
  6. Compromise
  7. It’s a Buzzkill
  8. Throwing Caution to the Wind
  9. Ladders and Slides
  10. Bottom Feeder
  11. Epilogue

Line-up:

  • Joey Vera – Basgitaar
  • Gonzo Sandoval – Drums
  • Phil Sandoval – Gitaar
  • John Bush – Vocalen
  • Jeff Duncan – Gitaar

Links: