Psycroptic – The Pulse Of Annihilation

Geschreven door op 19-07-2026 om 20:00.

Vier jaar alweer na het prima album Divine Council (wat vliegt de tijd) komt Psycroptic met zijn negende langspeler op de proppen. Hiermee toont de band uit Tasmanië nog maar eens aan tot de vaandeldragers van het technische spectrum der dode metalen te behoren, of tech-death in het kort. Het was een prettige bijkomstigheid dat het invulvakje op onze redactie naast dit nieuwe album The Pulse Of Annihilation nog even leeg bleef, zodat ik mijn naam er nog achter kon zetten. Een band van deze statuur mag natuurlijk niet onbehandeld blijven.

Met de gebroeders Haley (op gitaar en drums) vinden we nog altijd twee stichtende leden terug op de loonlijst. Verder is de personeelsbezetting ook gelijk gebleven ten opzichte van de vorige plaat. Zanger Jason Keyser (met name bekend van Origin) is dus ook terug van de partij, waarbij hij met zijn diepere grunts Jason Peppiatt (die van de schorre hardcorevocalen) ondersteunt in het betere brulwerk. Dat pakte erg goed uit op het vorige album, dus het is zeker een pluspunt dat die samenwerking gehanteerd blijft. Dat vond Psycroptic zelf blijkbaar ook, aangezien beide zangers deze keer op de bandfoto mochten plaatsnemen. De laatste administratieve mededeling bevat de overstap naar Metal Blade Records voor de nieuwe plaat. In de praktijk zal dit weinig verschil maken, aangezien het album wederom werd geproduceerd door de gitarist en hoofdverantwoordelijke liedjessmid Joe Haley.

En met die laatstgenoemde pakken we ook deze nieuwe alinea verder op. Psycroptic draait in de basis namelijk om de sterke gitaarlijnen die hij uit zijn toverdoos met zes snaren weet te produceren. Het is bizar om bij het beluisteren van de nummers te realiseren dat hij de enige gitarist in de band is. Hij zorgt voor de groovende basis met thrashende riffs en kronkelende technische gitaarladders. Hiermee pakt Psycroptic het net wat anders aan dan de meeste bands in het genre. Geen totale tentoonstelling van kunst en kunde waarbij de instrumenten en hun beheersers tot het uiterste worden gedreven, maar deze Tasmanen slagen erin om bovengenoemde elementen als strakke nummers neer te zetten.

Album negen heeft in dit geval passend ook negen nieuwe contributies. De opbouw van het album kent een 4-1-4-formatie. In het midden het relatief lange en meer uitgesponnen Our Pillars Fall en zowel daarvoor als daarna vier meer reguliere bijdrages. Ook hierin wordt echter naar de juiste dynamiek gezocht door kortere nummers op het scherpst van de snede af te wisselen met nummers waar iets meer ruimte is voor lucht. Een sterke aanpak, aangezien het album hiermee een goede opbouw kent, en het mogelijk wordt om de aandacht bij de overvloed aan agressiviteit te houden.

En nu duiken we vliegensvlug de muzikale materie in! Het album start met Ashes Of A New Dawn dat na een rustige opening openbarst in een maalstroom aan instrumentatie. De kenmerkende mix van technische groovende death metal en thrashriffs treedt meteen op de voorgrond: lekkere draaikolken in de gitaarlijnen afgewisseld met dreunend beukwerk. De rustige middensectie geeft de juiste ademruimte om de volgende vlaag aan geweld te kunnen verteren. Op het korte Gathering A Venomous Herd wordt zonder pardon het snelheidspedaal diep ingetrapt. Lekkere thrashy riffs met technische gitaarladders volgen elkaar op. Wellicht verwijst de titel naar een groep bezwete mannen die als een bezetene op elkaar inhakken, want dit is voer voor de pit! Dit nummer vliegt er dan ook doorheen. Ook op de andere kortere bijdrages op het album zijn de titels goed gekozen. Zo kent No Time For The Weak met een moordend tempo absoluut geen tijd voor zwakte en laat No Blade Of Grass er totaal geen gras over groeien. Dit nummer is het kortste op het album en bevat werkelijk geen noot teveel.

De kortere uitingen van agressie worden zoals gezegd afgewisseld met nummers waar Psycroptic meer compositionele ruimte neemt. Zo is A Sword Of Me relatief ingetogen en biedt meer ruimte voor atmosfeer. Het nummer schiet wel door in lekkere technische gitaarlijnen, maar blijft de hoge mate van sfeer en ademruimte in de compositie behouden. Hier komt de vocale samenwerking tussen de twee Jasons ook zeer overtuigend over. Sterk werk! In termen van schrijfkunst vormen Our Pillars Fall en Forging The Crown de hoogtepunten van het album. De eerstgenoemde kent een lange opbouw, waarna zoals te verwachten het blik aan technische hoogstandjes weer wordt opengetrokken. Forging The Crown kent een filmische start met onheilspellende tonen. Dit trekt je als luisteraar volledig de muziek in. Het nummer gooit daarna echter wel alle registers open en komt zo ontzettend furieus uit de hoek op een manier die we nog niet eerder hoorden, wat het album sterk afsluit.

Het album bevat met Annihilation Pulse en To Embrace This Curse in het tweede deel van het album echter ook wat meer anonieme bijdrages die niet helemaal blijven hangen. Daarnaast kennen de composities in de riffs en gitaarlijnen toch ook een zekere mate van herhaling, waardoor het album als geheel iets minder verrassing kent. Psycroptic heeft met dit nieuwe werk desondanks wederom een prima album afgeleverd dat over de gehele linie vrij consistent opereert.

Score:

81/100

Label:

Metal Blade Records, 2026

Tracklisting:

  1. Ashes Of A New Dawn
  2. Gathering A Venomous Herd
  3. A Sword Of Me
  4. No Time For The Weak
  5. Our Pillars Fall
  6. Annihilation Pulse
  7. No Blade Of Grass
  8. To Embrace This Curse
  9. Forging The Crown

Line-up:

  • Jason Peppiatt – Zang
  • Jason Keyser – Zang
  • Joe Haley – Gitaar
  • Todd Stern – Basgitaar
  • Dave Haley – Drums

Links: