Villagers Of Ioannina City – Venceremos

Geschreven door op 17-09-2026 om 19:00.

Hermes, de boodschapper van de goden, heeft zijn gevleugelde sandalen afgestoft en daalt neer op het gewone volk in de vorm van Villagers Of Ioannina City (VIC voor fans van de band). Hij brengt een boodschap van verzet en pleit voor het opkomen voor de eigen vrijheid. Hiermee komt het tijdperk van Aquarius na zeven jaar stilte abrupt ten einde. De wereld heeft in die afgelopen periode ontegenzeggelijk moeilijke tijden doorgemaakt. De spirituele thematiek op voorganger Age Of Aquarius wordt op dit nieuwe album Venceremos dan ook overboord gegooid en maakt plaats voor een oproep tot ontbranding van het innerlijke vuur. Het kan dan ook niet anders dan dat dit invloed heeft op de muzikale uitwerking. De psychedelische stonerrock met folkloristische invloeden van deze dorpelingen uit het Griekse Ioannina krijgt dan ook een meer directe en agressieve insteek met een duidelijke glimmende metaluitvoering. Stilstaan is achteruitgang. Leve de revolutie! Wij zullen overwinnen! Venceremos!

‘’Ο ήλιος αυτός ήταν δικός μου και δικός σου: τον μοιραστήκαμε
ποιός υποφέρει πίσω από το χρυσαφί μεταξωτό ποιός πεθαίνει;’’

Bovenstaande Griekse tekst zal voor de meeste lezers niet te begrijpen zijn. Maar de gedichten van Nobelprijswinnaar Giorgos Seferis ademen een sfeer van melancholie, die wordt veroorzaakt door het besef van het menselijk tekort en de machteloosheid ten aanzien van onderdrukking, machtsmisbruik, geweld en oorlog. Dit gedachtengoed vormt de perfecte basis voor de thematische insteek van dit nieuwe album Venceremos. Bovenstaande tekst wordt dan ook voorgedragen tijdens het eerste volledige nummer Home, dat het album echt opstart na de korte introductie van Alienation. Home begint direct sfeervol en intrigerend met rustig gitaargetokkel en doordringende zang. De gitaarlijnen worden langzaam vergezeld door de overige instrumenten en vormen zo samen een ritualistische draaikolk, die telkens in kracht toeneemt en eigenlijk niet meer ophoudt. Dit klinkt als oude stijl VIC! Wie bang was dat de Griekse band volledig op een andere tour zou gaan na de eerste twee singles, moet zijn mening hier toch iets bijstellen. Ook verderop op het album vinden we in Here And Now een zeer lange bijdrage (zelfs het langste nummer dat Villagers ooit maakte). Op dit nummer komt na rustig gekabbel de leidende riff in de gitaren naar voren. Dit geeft het geheel een ‘’classic AOR’’ gevoel, zeker met de solo naar het einde van het nummer toe. Het repetitieve karakter van de simpele gitaarlijn is op een eerste luisterbeurt wellicht wat saai, maar na meerdere luisterbeurten beginnen de kleine nuances meer op te vallen en blijken de zanglijnen van Alex Karametis wel erg catchy.

Dat het tijdperk van de Waterman toch grotendeels voorbij is, blijkt wel uit de andere nummers op het album. De eerste twee singles gaven dit natuurlijk al enigszins weg. Ghosts In The Sky is namelijk een duidelijke breuk met het voorgaande werk. Dit klinkt veel meer als metal dan we van de Griekse heren gewend zijn. Na een korte introductie vliegen de galopperende riffs je om de oren. De leidende gitaarmelodie is relatief simpel en het geheel krijg een behoorlijke dot power- en melodische metal met zich mee. Dit doet denken aan het latere werk van bands als Amorphis en Evergrey. Het refrein is echter meeslepend en de ondersteuning van de warme keyboards hebben een verslavend karakter. De tweede single Venceremos kan deels in hetzelfde straatje geplaatst worden. Dit is echter bovenal een funky feestplaat geworden! Probeer hier maar eens stil te blijven staan of zitten. We krijgen ook hier dus wederom de ‘’nieuwe stijl’’ VIC te horen. Van psychedelische stoner is hier weinig te merken, maar maakt juist plaats voor uptempo alt-rock. Een constante factor is echter de folkinstrumentatie, die doorheen het gehele album goed te horen is. Samen met de Griekse tongval van revolutieleider Alex Karametis geeft dit de muziek een zeer authentiek gevoel en maakt dat ondanks de stijlveranderingen ook dit nieuwe album Venceremos ontegenzeggelijk als Villagers Of Ioannina City klinkt.

Als de twee uitgebrachte singles al een stijlbreuk vormden, dan is The Ruiner toch wel het absolute breekpunt. De start is al enigszins dreigend, waarna de instrumentatie behoorlijk donker wordt en er een partij stevige gitaren uit de speakers knallen. Zeer verrassend! Tussen het zwaardere gitaargeweld wordt balans gezocht middels atmosferische darkrock passages. De opbouw naar het einde geeft echter het startsein voor een stel venijnige riffs, die de nekspieren zeker op de proef stellen. Meer metal dan dit gaat het niet worden, erg lekker! Dit doet ergens een beetje denken aan de laatste plaat van Wheel of het werk van Sermon, maar dan wel met dat kenmerkende Griekse sausje erover heen. Ook No Fear start onheilspellend met onweer en gedonder. Hoewel de start weinig goeds voorspelt, krijgen we overwegend lichtvoetige post-rock in het vervolg voorgeschoteld. Toch heeft het geheel iets drijvends, al is het maar door de urgentie in de vocalen. De progressieve middenpassage geeft hier nog meer stuwende werking aan. Als het nummer net iets te ver lijkt door te kabbelen wordt de extra versnelling gevonden en gaat het tempo omhoog. Met een goede eindsprint naar het einde hebben we ook hier weer te maken met een lekkere twist en een stevigere uitsmijter.

En zo speelt Villagers Of Ioannina City met diverse stijlen en tempo’s, waardoor het album in zijn geheel dynamischer wordt dan ooit tevoren. Dit doet de band echter zonder de kernwaarden van de eigen muziek te verloochenen. Dan rest nog het afsluitende tweeluik. Met Epitaph krijgen we een muzikale voorbode waarbij de Griekse doedelzak zijn laatste eer lijkt te brengen. Het nummer vloeit geruisloos over in de toegankelijke riffs van Requiem. De repetitieve ritmes kabbelen zo rustig voort, waarna het tempo ineens omhoog gaat. Na een smakelijke gitaarsolo en een zeer lange fade-out is het album ineens plotseling voorbij zonder dat je er erg in hebt. Dit zorgt zo aan het einde van een uur muziek voor een sereen einde en geeft ruimte tot bezinning.

Zo dan, deze beschouwing is een heel epos geworden waar zelfs Homerus nog van zou opkijken. Dit album heeft me dan ook op vele fronten doen verbazen, waardoor er simpelweg veel te schrijven viel deze keer. De eerste singles deden al vermoeden dat Villagers een andere richting in zou slaan. Venceremos laat dat gevoel in ook grotendeels uitkomen. Met een wereld die in de afgelopen zeven jaar sterk veranderd is, voelt dit (specifiek voor deze band) ook als een logische stap in de muzikale ontwikkeling. Ik kan me zo voorstellen dat een deel van de fans toch wat teleurgesteld is de ingeslagen richting. Wellicht dat ik hier zelf toch ook eerste even mijn weg in moest vinden. Aan het einde van de rit staat er echter een sterke collectie aan nieuw materiaal, waarbij dit misschien simpelweg een barrière is die je moet overwinnen. Venceremos!

Score:

85/100

Label:

Napalm Records, 2026

Tracklisting:

  1. Alienation
  2. Home
  3. Ghosts In The Sky
  4. Venceremos
  5. The Ruiner
  6. No Fear
  7. Here And Now
  8. Epitaph
  9. Requiem

Line-up:

  • Alex Karametis – Zang, gitaar, synthesizer
  • Akis Zois – Basgitaar
  • Aris Giannopoulos – Drums
  • Dimitris Brentas – Blaasinstrumenten

Links: