Noumena – Maanääri

Geschreven door op 19-09-2026 om 15:01.

Dit Finse Noumena ken ik al een hele poos. Jaren, zo niet decennia geleden stond ik nog via briefwisseling in contact met de drummer van dit melodische death/doommetalgezelschap. Maanääri is plaat nummer zoveel in de rij nadat de band in 1998 boven een meer als doopvont werd gehouden. Pas in 2002 kwam men met het volwaardige album Pride / Fall, nadat er eerst wat demowerk was gepresenteerd. Intussen brengt dit collectief, dat is uitgegroeid tot zes man en één vrouw sterk, zijn platen uit via Haunted Zoo Productions. De beste plaat – althans in mijn ogen – Absence kwam in 2005 nog uit via Spikefarm Records. Met het versterken van de bezetting met onder andere vocaliste Suvi zijn de dromerige vaak zweverige momenten op de platen wat toegenomen maar de grunts brengen alles vaak wel mooi terug in balans. Het is intussen zes jaar geleden dat ik met het vorige album Anima nog iets van deze band mocht beluisteren. Ook nu zien we een beer op de cover. Het beest vinden we al sinds Myrrys terug op de hoes.

Negen nummers staan er op de conventionele release. Op de vinylversie ontwaar ik zelfs nog een aantal extra nummers. Zij die die-hardverzamelaars van fysieke releases zijn, adviseer ik dan ook deze aan te schaffen. Nu al? Oh ja, eerst even de muziek beluisteren natuurlijk. Je moet geen schrik hebben, want deze heren en dame hebben aan hun gekende receptuur niks weten te veranderen. Sleurende, slepende drumdynamieken, gevoelige leadpartijen, ijskoude basisthema’s met een warm gevoel (klinkt gek maar toch is het zo), putgrunts en lieflijke vocalen van dame Uura. Er wordt zo heel wat verhaal verteld dat bij momenten ook een paganeske, folky bijklank lijkt te krijgen.

Kuolemankello dampt stevig, ademt fors en herbergt een lekkere, bijna bijtende melodie. Het doet me in deze constitutie wat aan het oudere werk van de band denken. Ook in dit nummer horen we warme cleane samenzang. Tomgeroffel, een knotterende bas, een akoestische gitaar en de zoete stem van dame Uura, zo start Surunkehrä. De grunts komen vervolgens deze bijna lieflijke start verpesten. Lekker toch! Het titelnummer opent op epische wijze en doet zo wat aan de culthelden van Paradise Lost denken. Verentahrimat katapulteert je, weliswaar voorzichtig, naar eerder werk van de band. Zeker die ingetogenheid in het begin om dan de boel weer op gang te trekken, is goed gevonden. Net als die snerpende vocalen! Eerder verrassend verstopt de band in dit nummer ook een saxofoon, als ik het goed hoor. Jammer op deze plaat vind ik dan weer het geluid van de solerende gitaar. Nu, dit is maar een kleinigheid natuurlijk. Luopuma sluit de plaat op voorzichtige wijze af gezien die feeërieke vocalen of dat lijkt zo…

Ook deze nieuwste plaat Maanääri van het Finse zevenkoppige gezelschap Noumena kenmerkt zich door een eigen sound, een eigen gevoel. Het is allemaal niet te boosaardig, evenmin is het zacht en te soft. Het is gewoon goed gebrachte veelal mid-tempo melodische death/doommetal, maar dan niks meer of minder.

Score:

80/100

Label:

Haunted Zoo Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Hiekkaanrakennettu
  2. Kuolemankello
  3. Surunkehrä
  4. Tyhjyys
  5. Maanääri
  6. Verentahrimat
  7. Ihmishämärä
  8. Hiidenmailla
  9. Luopuma

Line-up:

  • Hannu Savolainen – Bas
  • Ilkka Unbom – Drums
  • Ville Lamminaho – Gitaar, akoestische gitaar
  • Tuuka Tuomela – Gitaar
  • Antti Haapanen – Zang
  • Suvi Uura – Zang
  • Markus Hirvonen – Gitaar, fluit, orgel

Links: