Inferno – The Anthropic Sophisms (On The Heights of Despair)

Geschreven door op 18-07-2026 om 16:01.

The Anthropic Sophisms (On The Heights of Despair) is een titel waarin twee filosofische ideeën samenkomen. Anthropic, in het Nederlands antropisch, komt van het Griekse anthropos, dat ‘mens’ betekent, en verwijst hier naar een mensgerichte, of antropocentrische, kijk op de werkelijkheid. Sophisms laat zich vertalen als sofismen of drogredenen: redeneringen die logisch of overtuigend klinken, maar dat bij nader inzien niet zijn. Mag ik de titel daarom vrij samenvatten als: De misleidende menselijke redeneringen? Of de ondertitel verwijst naar On the Heights of Despair van E.M. Cioran, een filosofisch werk over absurditeit, vervreemding, nutteloosheid en de irrationaliteit van het bestaan, is mij niet bekend. Die mogelijke verwijzing zou in elk geval naadloos binnen de thematiek van het negende album van het Tsjechische Inferno passen.

Conceptueel gezien ondergraaft The Anthropic Sophisms de mensgerichte illusie dat de mensheid het middelpunt van de werkelijkheid vormt. Het album verwerpt een antropocentrische visie waarin de mens maatstaf, bestemming of eindpunt is. Of, zoals de band het zelf verwoordt: “De mens is hier noch maatstaf noch bestemming, slechts een getuige. Een oneindig klein punt binnen een veld van krachten die hem overstijgen.”

Die filosofische en existentiële geladenheid sijpelt door tot in elke dimensie van Inferno’s muziek. The Anthropic Sophisms is gelaagde, bezwerende en overrompelende extreme muziek, vol vervreemdende klankruimtes waarin kosmisch geladen black metal, kille industriële zwaarte, repetitieve, voortstuwende ritmes, ontregelde elektronica en obscure stemgeluiden tegen elkaar aan schuren. Over het album hangt een schimmige, rituele sfeer met sluimerende dreiging en een geheimzinnige onderlaag die zich niet zomaar prijsgeeft. De muziek rust op stuwende, voortjagende drums, ijle synthesizerlagen en zware gitaren die laveren tussen hallucinante black metal, doom en post-black, terwijl de vocalen als een ongrijpbare schaduw door het geheel dwalen.

Net als op het vorige album Paradeigma (Phosphenes of Aphotic Eternity) uit 2021 lijken de stemgeluiden die zanger Adramelech aanbrengt nauwelijks een concrete betekenis te hebben. Ze bewegen zich tussen ceremoniële flarden, verwrongen kreten, rauwe keelklanken, ijl gefluister en klaaglijke uithalen en fungeren vooral als extra instrument. Niet de woorden tellen, maar de beklemmende werking van de stem zelf. De riffs worden lang uitgesponnen, herhaald en met elkaar vervlochten, waardoor de muziek zwaar, drukkend en desoriënterend aanvoelt. Van gewone melodieën of duidelijke harmonie is nauwelijks sprake. Dit is geen muziek die zich zomaar laat vangen in een helder verhaal van traditionele patronen, vertrouwde structuren, voorspelbare ontladingen of herkenbare refreinen. Wie zijn muzikale houvast zoekt in voorspelbaarheid, directheid of luistergemak, zal hier weinig te zoeken hebben.

Vanuit de klankmatige vocalen, ontregelende keyboards en mystieke texturen ontstaat een ongemakkelijk gevoel dat langzaam onder de huid kruipt. Lang uitgesponnen klanklagen en soundscapes bieden op het eerste gehoor nergens houvast, maar creëren vooral een aanhoudend beklemmende en verontrustende atmosfeer. In ruim veertig minuten, verdeeld over vier nummers, houdt Inferno de intensiteit niet alleen onafgebroken hoog, maar jaagt men die ook voortdurend verder op, tot de muziek aanvoelt als een onverbiddelijke stormvloed die nauwelijks nog ademruimte laat. Nummers als Dekranos Katexochen (Mých smrtí je bezpočet, mých nemocí mnoho) en With Raving Mouths They Utter Things Mirthless, Unadorned and Unperfumed voelen dan ook als een voortdurend naar een climax jagende bedwelming, zonder ook maar een sprankje hoop op ontknoping.

The Anthropic Sophisms (On The Heights of Despair) is een uitgesponnen album dat bol staat van spanning, dreiging en verstikkende atmosfeer. Het roept de duizelingwekkende uitgestrektheid op van een universum waarin elke menselijke betekenis verdwijnt, maar biedt tegelijkertijd ruimte om heerlijk in te verdwalen. Inferno voert je mee langs de grenzeloze stilte tussen de sterren en door de donkerste uithoeken van het bewustzijn. Onderga het maar. Er rest je weinig anders dan gelaten achterover te leunen en stille getuige te zijn van een chaotische werkelijkheid die zich niets van de mens aantrekt.

Score:

90/100

Label:

Debemur Morti Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Fission of the Soul
  2. Dekranos Katexochen (Mých smrtí je bezpočet, mých nemocí mnoho)
  3. With Raving Mouths They Utter Things Mirthless, Unadorned and Unperfumed
  4. Circulus Vitiosus Deus (The Infinity Ravages All)

Line-up:

  • Adramelech – Vocalen
  • Ska-Gul – Gitaar
  • Matron Thorn – Keyboard, vocalen
  • Morion – Gitaar
  • Sheafraidh – Drums

Links: