Deathmetalorkest Necrotesque timmert lekker aan de weg. MetEt Mortui Resurgent verscheen onlangs het tweede album nadat er ook al twee EP’s het levenslicht zagen. Tijd voor een belletje met de complete band: Arjan (gitaar), Dave (bas), Harald (drums) en Lodewijk (vocalen) om het eens te hebben over die nieuwe plaat live spelen, muzikale ver(r)assingen en hoe het nou is om in een band te zitten: “We zijn eigenlijk gewoon een groep vrienden die herrie maken.
Hey, hoe is het vandaag?
Lodewijk: Hey Clemens! Top! We hebben net de zomerperiode achter de rug, waarin we zelf de nodige festivals hebben bezocht en natuurlijk ook op vakantie zijn geweest met onze gezinnen en wederhelften. Inmiddels hebben we onze eerste repetitie na de zomerbreak alweer achter de rug en we zijn helemaal klaar om de wereld weer aan te vallen met onze vertrouwde kettingzaagherrie!
Gefeliciteerd met de release van Et Mortui Resurgent. Hij kwam op 6 mei van dit jaar uit. Hoe is het album ontvangen?
Dave: Dank je wel Clemens! De reacties waren verschillend; van fantastisch tot “meh” en alles er tussenin. Gelukkig maar, want kunst moet provoceren. Of het nou negatieve of positieve emoties oproept: wij zijn er blij mee.
Arjan: Ja dat blijft altijd een leuk iets. Hoe alle verschillende reviewers vooral het album zien. We gaan van “heel weinig afwisseling” naar “echt elk nummer is anders en je verveelt je geen moment.”
Welke thema’s of verhalen staan centraal op het nieuwe album?
Lodewijk: De thematiek op dit album is eigenlijk per nummer anders, maar uiteraard staat dood en verderf (met een af en toe een knipoog) weer centraal. Toen ik bijvoorbeeld voor het eerst het nummer Entrails On The Rails toegestuurd kreeg van Arjan, klonk het voor mij eigenlijk direct als een donderende trein die op me afkwam. Ik kon er ook gewoon niets anders bij visualiseren. Aan de hand van dat schreef ik teksten voor vier fictieve scenario’s van mensen die het leven laten als gevolg van een trein. Heel lomp, heel direct. Zoals onze muziek. Zo begint het proces van tekstenschrijven eigenlijk bijna altijd bij mij: ik ga zitten, doe mijn ogen dicht en laat de muziek mij leiden en beeld me in wat ik bij het nummer vind passen. Op die manier heb ik ook teksten voor zes andere nummers van het album geschreven.
Daarnaast had Dave al het een en ander aangeleverd, waarbij hij mij volledig de vrijheid gaf om deze te plaatsen op nummers naar keuze die al klaar waren, de zanglijnen te bepalen en de teksten waar nodig aan te passen zodat ze goed bij de muziek pasten. Het meest indrukwekkende voorbeeld daarvan vind ik persoonlijk Patricide. Dit nummer is geïnspireerd op een persoonlijke ervaring van Dave: zijn relatie met zijn vader en het verlaten van georganiseerde religie. Ik vind het nummer sowieso behoorlijk sterk maar des te meer als je het verhaal erachter kent. Verder heeft Arjan op ieder album tot nu toe de teksten van één nummer geschreven en ook deze keer heeft hij die taak op zich genomen met de titeltrack Et Mortui Resurgent. Het nummer vertelt een doorlopend verhaal over on-dode wezens, ook wel ‘The Necrotic Grotesque’ genoemd.
Lodewijk: Ik denk dat dat voor dit album afhangt aan wie je het vraagt. Patricide heeft zoals gezegd voor Dave een bijzonder betekenis bijvoorbeeld. We hebben ook een humoristisch, wat luchtiger nummer: Norwood 6(66). Degenen die ons al kennen weten dat we allemaal een kale kop hebben, dus het leek me wel grappig om daar eens wat over te schrijven. Het nummer gaat letterlijk over kaal worden en waarom kaal worden eigenlijk best wel ‘metal’ is, haha. De titel is afgeleid van de Norwood-schaal, een medische standaard om de verschillende stadia van kaalheid aan te duiden. Norwood zes is daarin een van de verder gevorderde stadia.
Hoewel dit nummer vooral humoristisch bedoeld is, zit er toch wat meer achter de zin ‘Kale koppen niet te stoppen!’ die je in het nummer hoort. Arjan kwam met het idee om deze zin er ook in te verwerken. Het is een knipoog naar jullie reviewer/woordsmid Remco Faasen, die deze zin regelmatig onder onze social media posts plaatste. Maar daarnaast is het voor mij inmiddels ook wel een beetje het motto van de band geworden. Het beschrijft voor mij de broederschap die in de afgelopen vijf jaar tussen ons is gegroeid. In die vijf jaar hebben we toch al aardig wat meegemaakt, bereikt, opgezet en afgereisd. Zoals bij iedere band zijn er ups en wel eens downs en dat is bij ons niet anders. We hebben allemaal zo onze eigen handleiding, maar die van elkaar leren we steeds beter kennen. We zijn eigenlijk gewoon een groep vrienden die herrie maken. En echte drama’s zijn er eigenlijk nooit geweest. Dus: Kale koppen niet te stoppen!
Dave: Dit album is sneller, intenser, meer catchy en we hebben deze keer een track met een vrouw op achtergrondvocalen: Sara van Cathubodua. Waar sommige nummers van het vorige album meer “luisternummers” waren en niet echt nummers om live te spelen , zijn volgens ons op Et Mortui Resurgent alle nummers geschikt voor de setlist.
Harald: Deze keer heb ik me in ieder geval veel meer moeten voorbereiden om alles er strak op te krijgen. Het is net weer even de grens opzoeken én verleggen van wat wij als band kunnen spelen.
Hoe ontstaat een typisch Necrotesque-nummer? Is het schrijfproces in de loop van de jaren veranderd? En in hoeverre hebben jullie rekening gehouden met de verwachtingen van jullie fans tijdens het schrijven?
Dave: Arjan schrijft de riffs en Lodewijk en ik voornamelijk de teksten. Harald en Arjan bedenken drumlijnen op de riffs en uiteindelijk legt Lodewijk de teksten als zanglijnen op de nummers. Dit is sinds al de debuut-EP onze werkwijze. Liefhebbers van onze muziek houden van old school death metal zonder solo’s of veel leads en met swing. Met onze stijl van nummers tot stand brengen wordt organisch aan die wensen voldaan.
Harald: Het mooie vind ik dat het schrijfproces als sinds dag één hetzelfde gaat. Heel organisch en dicht bij hoe we zelf zijn. Arjan en ik treffen elkaar in de oefenruimte en beginnen gewoon en gaan door totdat iets werkt en lekker klinkt. Soms is het in een keer raak en andere keren verzin je eerst twintig variaties op riffs en ritmes. Uiteindelijk moet het “lekker” klinken en niet te moeilijk worden dus die vanzelfsprekendheid voel je denk ik wel terug in de nummers.
Sara van der Heyden doet dus de gastvocalen in het titelnummer van het nieuwe album. Persoonlijk vind ik dat een geniale zet. Hoe zijn jullie bij haar terechtgekomen? Was ze al bekend met jullie muziekstijl? En kunnen we in de toekomst vaker zoiets verwachten? Is er trouwens iets wat jullie muzikaal nog absoluut willen uitproberen?
Dave: Sara heeft inderdaad fantastisch ingezongen en we zijn blij met en trots op het resultaat. Bedankt voor het compliment! Sara is de zangeres van Cathubodua, een symfonische metalband uit België waarin onze drummer Harald ook drumt. We zijn fan van haar prachtige stem en hebben haar daarom gevraagd om gastvocalen te doen voor de titletrack. Of we in de toekomst vaker gasten op onze albums krijgen is afhankelijk van wie zich beschikbaar stelt, haha. Mocht Ola Lindgren bijvoorbeeld bellen dan gaan we er vast over nadenken. Als ik voor mezelf moet spreken zou ik muzikaal nog wel eens een nummer met een fretloze bas willen uitproberen, in de stijl van Steve DiGiorgio.
Arjan: Zoals Lodewijk al aangaf is dit het enige nummer waar ik de teksten voor heb geschreven en tijdens het schrijven voelde dat stukje tekst als een dialoog tussen het goede en het kwade. Ik ben sowieso wel fan van opera-achtige zang en toen ik Sara vroeg of ze het leuk zou vinden om een stukje in te zingen was haar letterlijke reactie “Uiteraard vind ik dat leuk!”. Ik heb haar de bpm toegestuurd en de vier zinnen die ik nodig had en ik denk dat ik een weekje later en WeTransfer-linkje kreeg met zo uit m’n hoofd acht variaties op elke zin, dus het was echt een mooie pick & amp-mix waar we uit konden kiezen, haha.
Jullie brengen met dit album opnieuw muziek uit binnen een genre waarin de concurrentie groot is. Wat maakt Necrotesque volgens jullie écht onderscheidend?
Dave: Eigenlijk helemaal niks in de zin dat we lekker eenvoudige en swingende death metal maken. Dat doen meer bands. Maar de sfeer in onze band en de connectie met de liefhebbers van onze muziek is wel heel bijzonder. We hebben er altijd zin in en waar we ook spelen, binnen- of buitenland, voor leeftijdsgenoten of jong publiek; het is een feest. Nooit statisch en altijd entertainment.
Harald: Het is altijd catchy en niet te moeilijk. Verder is het echt niks nieuws wat we doen, gewoon lekker spelen.
Necrotesque staat steeds hoger op de bill en de status groeit gestaag. Zijn jullie tevreden met de huidige plek in de scene?
Dave: We zijn superblij en dankbaar dat mensen onze muziek herkennen en graag live willen zien. We zijn ambitieus maar beseffen ons ook dat we op geweldige podia en met fantastische bands hebben opgetreden. Een paar daarvan zijn Asphyx, 1914, LIK en Malevolent Creation.
Arjan: En Carcass, mijn hoogtepuntje. Jeugdhelden!
Als je als band een album uit hebt, is de keuze voor een setlist snel gemaakt. Wordt dat lastiger naarmate je meer albums uit hebt? Wie bepaalt binnen Necrotesque welke nummers er live worden gespeeld?
Lodewijk: Lastiger wordt het eigenlijk niet. Meestal doet Arjan een voorstel voor een setlist en vraagt hij om feedback en of iedereen het ermee eens is. Vaak vinden we het meteen goed, maar soms heeft iemand toch een voorkeur voor een iets andere volgorde of wil diegene een nummer omwisselen. Dan doet degene die het net iets anders wil een nieuw voorstel en meestal zijn we er vervolgens heel snel uit. We zitten wat dat betreft allemaal vrij goed op één lijn en we weten inmiddels welke nummers het live goed doen.
Zijn er nummers waarvan jullie vinden dat ze op het podium beter werken dan op plaat, of juist andersom?
Lodewijk: Ik vind persoonlijk dat we live sowieso het meeste ‘shinen’, vooral met die lampen op onze kale koppen, haha. We voelen ons helemaal in ons element op het podium en zijn inmiddels ook goed op elkaar afgestemd. Alles komt daar een beetje samen: het imago, de lichten, de rook, de raggende gitaren en natuurlijk de energie van het publiek. We proberen ook behoorlijk interactief met het publiek te zijn. Een beetje slap ouwehoeren en grappen maken hoort daar natuurlijk bij, maar we springen ook geregeld het publiek in om samen te headbangen .Uiteraard zijn er wel nummers die we zelf ontzettend tof vinden maar die live toch wat minder goed lijken te werken. Een goed voorbeeld daarvan is Permafrost van de eerste EP. Op een gegeven moment merkten we dat het publiek tijdens dat nummer toch steeds een beetje leek in te kakken. Dus hebben we hem uiteindelijk maar uit de setlist gehaald.
Arjan: Inderdaad. Permafrost is lekker om te spelen, bijna trance-achtig, maar om te luisteren is het live niet energiek genoeg. Geriatric Cranium Crusher daarentegen werkt altijd als een tiet. Daar voel je als band ook gewoon de onbedwingbare drang om, zelfs met gebrek aan haar, te headbangen als een malle.
Waarom zou iemand die het nieuwe album nog niet heeft gehoord, juist nú naar Necrotesque moeten luisteren?
Dave: Omdat het hele vrolijke muziek is en mensen er energie van krijgen! De onderwerpen van de teksten zijn vaak luguber en grotesk maar aan het einde van de plaat voel je je weer een door dopamine opgeladen nieuw mens.
Live pakken jullie altijd uit met een goede lichtshow met rook. Hoe belangrijk is spektakel voor Necrotesque en waar ligt voor jullie de grens tussen een goede show en puur entertainment?
Arjan: tja, spektakel is misschien niet het juiste woord, maar we proberen wel te entertainen. Je ziet vaak in het genre dat een optreden al snel “vier of vijf man op een rij” wordt en wij willen er wel iets visueel leuks van maken. Daarom hebben we naast de geijkte backdrop twee vaste “ego risers” en nog twee optionele risers voor naast of voor het drumstel waarin verticale rookmachines met lichten zitten voor af en toe even een extra visuele stimulans. We hebben een “dresscode” om wat uniformiteit op het podium uit te stralen en we proberen actief interactie met het publiek te hebben. Dat is wel een wisselwerking, soms doet het publiek leuk mee, soms is het wat harder werken, haha.
Welk nummer van het nieuwe album is volgens jullie het sterkst tijdens een optreden?
Dave: Ik vind Patricide en Born From A Necrowomb heel sterk live, door de blastbeats en tempowisselingen. Et Mortui Resurgent is ook heel sterk door de pakkende melodie, Sara’s vocals en de swing die eronderdoor deinst.
Lodewijk: Oef, dat is een goeie! Ik denk dan meteen aan Et Mortui Resurgent omdat we tijdens onze releaseshow in de Little Devil Sara hadden meegenomen om haar zanglijnen live te zingen. Dat was wel echt tof en een verrassing voor ons publiek, dat zoiets niet van ons gewend is. Maar ik denk ook aan Born From A Necrowomb. Een wat “simpeler” nummer -Arjans woorden – maar ook echt snoeihard. En dat lijkt live toch vaak een succesformule te zijn!
Zijn er bepaalde optredens of concerten uit het verleden die jullie altijd zijn bijgebleven?
Lodewijk: Er zijn er zeker een paar die er voor mij echt uitspringen. Uiteraard de gig met Graceless en Asphyx in P60, die overigens door Zware Metalen was georganiseerd. Dat was zó fucking vet. Alleen al het backstage ouwehoeren met de mannen van Asphyx was voor ons natuurlijk memorabel, maar het was ook één van onze eerste echt grote optredens. Alles was ontzettend goed georganiseerd en het publiek reageerde meteen enorm enthousiast, terwijl wij ook nog eens de eerste band waren. Daarnaast hebben we inmiddels een aantal keer in Tsjechië mogen optreden. Dat is iedere keer weer ontzettend vet. Het publiek is daar zó ongelofelijk enthousiast, echt niet normaal. Elke keer dat we daar spelen, is het gewoon één groot feest. We verkopen er ook behoorlijk wat merch en na afloop komen fans naar ons toe om een praatje te maken, op de foto te gaan of een handtekening te vragen. Dat soort momenten blijven je natuurlijk wel bij.
Arjan: Had ik Carcass al genoemd? Oké… mooi! Maar inderdaad, de optredens zijn leuk maar de reacties achteraf en de interactie met bands en mensen minstens net zo leuk, zo niet leuker. In een wereld die echt steeds kutter wordt en individualisme steeds groter, is dat altijd positieve gevoel in de metalwereld echt een verademing. Net weer een kleine week met vrienden naar Alcatraz geweest en echt letterlijk niks gezien wat op een opstootje, ruzie of zoiets dergelijks leek.
Zijn er bepaalde podia, festivals of bands waarmee jullie in de toekomst graag zouden willen spelen?
Dave: We hebben zeker nog een aantal podia op de wishlist staan. Ik zou persoonlijk graag Nobel in Leiden aandoen omdat het een prachtige zaal is en de metalscene in Leiden zo goed is. Als dat dan in combinatie met Fulci of Frozen Soul zou zijn dan zou ik wel een topdag hebben.
Arjan: De nieuwe Baroeg, Alcatraz, Dynamo Metalfest, Tolminator, noem maar op. Waar ze ons maar willen hebben. Maar ook kleine zaaltjes en kroegen. We vinden optreden gewoon leuk en elke zaal heeft z’n eigen charme.
Wat staat er de komende maanden op de planning voor Necrotesque? Kunnen we een tour of nieuwe live-optredens verwachten rondom het album?
Dave: We gaan lekker spelen! Kashfest in Terneuzen met Stillbirth en Imprisoned in Flesh, The Cave in Amsterdam met Anime Torment en Devine Defilement, met BleedSkin in Deinze en dan nog een hele boel concerten in onder andere Groningen, Frankrijk, Slowakije en Tsjechië die nog niet zijn aangekondigd.
Tot slot: wat willen jullie tegen de fans zeggen die het nieuwe album gaan beluisteren of jullie live komen zien?
Arjan: Hopelijk veel plezier met het album en als je ons live komt bekijken, zeg even hallo. Dan pakken we samen een biertje.
Lodewijk: Heel veel dank voor jullie support, laat ons weten wat jullie van het nieuwe album vinden. En mocht je nog twijfelen om ons nog eens live te willen zien: doen! We maken er echt een lomp feestje van!
Links: