Necrotesque – Et Mortui Resurgent

Geschreven door op 22-07-2026 om 22:45.

Wat je van ver haalt hoeft helemaal niet zo lekker te zijn en dus bekijk ik de Nederlandse en Vlaamse extreme metalscene met een oplettend oog en oor. Mijn ervaring is dat death of black metal uit mijn achtertuin doorgaans minstens zo goed is als het werk dat al die grote jongens uit Amerikaanse wouden of moerassen, Franse banlieues, Poolse grotten, Noorse bergen, Finse meren of vanuit die schattige rode huisjes in Zweden op ons afvuren. Eén van die lekkere snoepjes uit eigen omgeving is deathmetalorkest Necrotesque. De kale koppen uit Noord-Brabant zijn niet te stoppen en leveren na twee EP’s en een debuutplaat nu een nieuw werkje af: Et Mortui Resurgent, hetgeen zoveel betekent als En de doden zullen opstaan.

Necrotesque maakt death metal. Een punt achter deze zin zou de recensie al kunnen beëindigen, want in een notendop is dat gewoon wat het is. Death metal. De drums rollen, de bas dondert, de gitaar ronkt en daar tussen door is er altijd de grindbakgrunt van Lodewijk van Doorn: het is bijna veertig minuten lang death metal van de oude school. Het album opent met een vuistslag in je gezicht met de naam Entrails on the Rails als in het daaropvolgende titelnummer plots een achtergrondzangeres voorbij komt. Is me dat schrikken. Hoewel ik de afwisseling toejuich weet ik niet zeker of dit nu de beste optie is. Dan hoor ik toch gewoon liever Van Doorn schreeuwen zoals in Patricide of grommen, zoals bij de start van Born from a Necrowomb. Sowieso een hoogtepunt van het album, dit nummer, dat sterk doet denken aan de collega-schedelkrakers van Graceless.

Waar de heren van Graceless wel eens een afslag richting doom nemen, is daar bij Necrotesque geen sprake van: het is volle kracht vooruit naar meer, met Horror! als meest sprekende voorbeeld, als drummer Harald Bouten in het tweede deel van het nummer de versnelling er maar weer eens in gooit. Mijn bovenlip is dan inmiddels al in een driehoek geplooid, mijn wenkbrauwen vormen een frons en de rest van mijn hoofd is onophoudelijk aan het schudden: het is slooptijd!

Met Norwood 6(66) ploegt de band vrolijk voort: ook op de vierde release is Necrotesque niet van plan gas terug te nemen. ‘Kale koppen niet te stoppen’, brult Van Doorn terecht uit volle borst. Het bal der verderf krijgt een nieuw hoogtepunt met The Sadist King en Roidraged Executioner, waarin Arjan Jansen een machtige riff uit zijn gitaar tovert en Dave Blummel met knotterende bas een stevige basis neerlegt. Tempo omhoog en er ligt weer een nummer dat bij te hoog volume het pleisterwerk van de muur speelt.

Et Mortui Resurgent is een fijne volgende stap in loopbaan van Necrotesque, dat per release aan kracht wint. Het klinkt op het eerste gehoor wellicht allemaal niet zo indrukwekkend maar ik zou zeggen: doe het maar, zo’n sloopkogel als Plague of the North maken. Fire in eyes!/They strike fast!/All is taken!/No one survives! Bonuspunten voor het geluidsfragment bij de intro van A Dead End overigens, met badass Ray Shoesmith, de huurmoordenaar uit de Australische darkcomedyserie Mr Inbetween. Op naar meer, assholes!

Score:

88/100

Label:

Grotesque Metal Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Entrails on the Rails
  2. Et Mortui Resurgent
  3. Patricide
  4. Born from a Necrowomb
  5. Horror!
  6. Norwood 6(66)
  7. The Sadist King
  8. Roadraged Executioner
  9. Plague of the North
  10. A Dead End

Line-up:

  • Lodewijk van Doorn – Vocalen
  • Arjan Jansen – Gitaar
  • Dave Blummel – Bas
  • Harald Bouten – Drums

Links: