Todomal uit Spanje is terug met Graveyards of Joy. Deze progressieve doomband wist indruk te maken met de voorgaande platen A Greater Good en Ultracrepidarian. Ik was in elk geval gelijk verkocht! Laat je overigens niet tegenhouden door de genrebeschrijving, de mannen trekken zich er ook weinig van aan.
De albumcover is een werk genaamd Landschap met Ruïnes van de Catalaanse romantische schilder Lluís Rigalt. Een mooi beeld met een hint van verval. Iets wat mijns inziens goed past bij de muziek van deze band. De band heeft vanaf het begin een herkenbare, eigen signatuur ontwikkeld: zwaar, romantisch, dramatisch en soms zelfs dromerig. Todomal consolideert op Graveyards of Joy dat karakteristieke klankbeeld. De band is inmiddels getekend bij Season of Mist, dat lijkt mij een mooie stap!
Al bij de eerste vocale lijnen van Mare Ignis raakt de band direct een gevoelige snaar. Wat deze track zo goed maakt, is zijn combinatie van een zoektocht naar muzikale ontknoping en ijzersterke teksten. De alomtegenwoordige keyboard-waas, de krachtige drumslagen en de dromerige vocalen zetten gelijk een cinematografische sfeer neer. De muziek overweldigt en alle instrumentatie werkt toe naar epische hoogten. Maar zodra dit punt na zo’n 3:45 minuten wordt bereikt, slaan de twijfel en het verval onmiddellijk toe. Alsof het een droom is die weer wegvaagt, maar gelijk daarna volgt een krachtige koorzang. De vocalen stellen vervolgens: “No hope is gone!”. En dat is exact wat de muziek oproept: alsof er even twijfel is, maar je blijft vasthouden en hoop houdt. Dit typeert voor mij Todomal: de combinatie van muzikaal vakmanschap en intelligente creatieve ideeën.
Lucid Nightmare doet wederom het kippenvel op je armen staan. Bij het intro denk je even dat het Rammstein is, maar al snel komt daar een melodieuze laag. Mijn favoriete moment is de inzet van staccato pianoakkoorden die rechtstreeks bij Foreigner lijken weggenomen. Het breekt de track na een minuut open. Todomal slaagt erin verschillende impulsen te geven, met een dramatische rust en een uitgesponnen solo. Van mij had het refrein aan het einde best nog een keer opnieuw mogen starten.
Point of Coalescence houdt spanning gedurende de track en vergroot de spanning zelfs met het refrein. De brug werkt goed als een contrast door de andere toonsoort, waarna een solo steeds verder klimt, aangemoedigd door de vocalen die “Higher and higher” scanderen.
En juist op dit moment, waarop de luisteraar even moet bijkomen van al die intensiteit, komt Misericordiah. Het is een akoestische folkpassage met zang die tegen spoken word aanleunt. Doordat het tempo niet terugschroeft wordt, blijft de flow in het album gewaarborgd. Na de eerste drie tracks kan het wat al te intens zijn geworden. De band heeft zoveel op je afgevuurd dat je bijna wordt overweldigd. Unholy blijft gegrond door in het refrein in toon naar beneden te gaan. Hierdoor blijft de balans in de track, die enkel wordt uitgedaagd in de laatste minuut. De gitaren blijven beheerst, terwijl de zanger uithaalt en zo een krachtig statement maakt. Deliverance start met akoestisch gitaarspel. Een dromerige track die wat weinig om het lijf heeft om memorabel te zijn. Ook vind ik de chimes wat al te kitsch toegepast hier. Deze track had ook prima iets minder lang kunnen duren.
For Mercy lijkt weggelopen van een album van Opeth. Het dient vooral als verbindingsstuk. Een akoestisch rustpunt wat broodnodig is, gezien de band gaat afsluiten met Graveyards of Joy. Een spektakelstuk van jewelste dat gelijk bij de start een bloederig trage riff op je afvuurt. Pianoklanken kleuren het geluid verder in, voordat de vocalist invalt. De gitaarakkoorden en cymbaalslagen zetten de teksten kracht bij: ‘Where the wind cuts hard’. En even lijkt er een ontknoping te komen na een voorzichtige uithaal en opbouw, maar wordt uitgesteld. Het refrein start met een stellend akkoord, staccato pianotonen, rideslagen en aanhoudende vocalen. Na deze opbloei vervalt de track snel en zijn nog slechts vage gitaartonen hoorbaar, waarna een a capella volgt. Het voelt als rockopera en al snel knalt de band er weer op met een harde doomriff.
Graveyards of Joy is een plaat die aan het denken zet. Een album dat klinkt alsof Messiah en Opeth dromen over een liefdesbaby. De kleurrijke tracks zijn overweldigend en dat is genieten. Maar er zit ook een keerzijde aan: De krachtige tracks kunnen daardoor overweldigend en bijna beklemmend aanvoelen. Vooral in de eerste helft van het album ligt de balans sterk op de intensiteit. Het mag de pret niet drukken. Ik ben wederom van mijn stoel geblazen door Todomal. Graveyards of Joy is een handvol epische en theatrale tracks die een verhaal vertellen dat je wil blijven luisteren. Een muzikale reis die je wil beleven als onderdeel van de soundtrack van je leven.
Score:
88/100
Label:
Season of Mist, 2026
Tracklisting:
- Mare Ignis
- Lucid Nightmare
- Point of Coalescence
- Misericordiah
- Unholy
- Deliverance
- Humanised Gods
- For Mercy
- Graveyards of Joy
Line-up:
- Wildman – Vocalen, Gitaar, Keyboards
- Mile – Basgitaar, Drums, Keyboards, Vocalen
Links: