Misotheist – De Pinte

Er broeit al jaren iets in Trondheim. De stad die sinds de heiligverklaring van koning Olav Haraldsson (Sint-Olav, in de 12^e eeuw), de man die het christendom naar Noorwegen bracht, uitgroeide tot het belangrijkste pelgrimsoord van Scandinavië, is net omwille van die achtergrond de ideale voedingsbodem gebleken voor black metal. Volgens ex-collega Marleen kan die gedefinieerd worden als duister, devotioneel en artistiek compromisloos en staat sinds het begin van de 21^e eeuw bekend als de Nidrosian blackmetalscene. Die naam heeft de scene dan weer afgeleid van de naam van Trondheim ten tijde van de middeleeuwen: Nidaros. De roots van deze blackmetalbeweging gaan veel verder terug dan de vroege jaren 2000. Dit was/is namelijk de thuisbasis van de iconische band Thorns en het silhouet van de Nidaros-kathedraal van Trondheim staat ook op de meest legendarische black metal albumcover aller tijden (namelijk die van De Mysteriis Dom Sathanas, uit 1994).

Toch is Nidrosian black metal in de strikte zin een veel beperktere scene, die zich hult in mysterie en occulte duisternis. Het aantal bands binnen dit subgenre is eerder beperkt en heel wat muzikanten spelen ook in verschillende bands tegelijkertijd, waardoor ze een eerder select gezelschap vormen. Nidrosian black metal sensu stricto is sterk geworteld in het verleden, in die zin dat het de essentie van de tweede golf van black metal neemt (uit de tijd dat het genre nog underground en puur was) en de belangrijkste facetten daarvan uitvergroot. Met name het mystieke, ritualistische en atmosferische aspect, maar ook het rauwe en intense van het genre in die begintijd worden geaccentueerd in Nidrosian black metal.

Misotheist is één van de jongere bands in het subgenre; het gelijknamige debuut kwam namelijk pas in 2018 uit. Het meesterbrein achter Misotheist, Brage Kråbøl, is echter een heel bedrijvig persoon en kent u misschien ook an één zijn andere bands: het pikzwarte Enevelde of familieonderneming Kråbøl. Na het debuutalbum bracht Misotheist nog twee platen uit die geleidelijk directer, helderder en scherper gingen klinken. Of die tendens zich verderzet op De Pinte leest u hieronder.

De drie vorige albums van Misotheist hadden, naast het duistere, atmosferische geluid, nog enkele opvallende overeenkomsten. Elke release bestond namelijk uit precies drie lange nummers, die samen afklokten op ongeveer dertig à veertig minuten luister”plezier”. Op De Pinte komt daar voor het eerst een extra nummer bij, al blijft de totale speelduur toch ook nu weer rond de veertig minuten hangen. Opvallend: het laatste nummer neemt daar wel de helft van op.

Openingsnummer Unanswered Thrice is het kortste van de vier. Na een korte, beklemmende en wat naargeestige intro (inclusief een ritualistisch aandoende exclamatie die wat doet denken aan de start van 1349s Sculptor of Flesh) schiet Misotheist uit de startblokken met de dense, zware maar melodische black metal die we ook hoorden op voorganger Vessels By Which The Devil Is Made Flesh (2024). De compacte speelstijl, aangestuurd door fel en energiek drumwerk met heel wat genadeloos beukende en blastende passages, gunt de luisteraar weinig ademruimte. Dit schijnbaar ondoordringbaar kluwen van ongefilterd, atmosferisch gitaargeweld komt echter geen karakter of diepgang tekort dankzij de sublieme gelaagdheid die erin te vinden is, waarvan de onderlaag af en toe uitmondt in diepgevoelde melancholie en de scherpe, vrij rudimentaire melodische leads voor een kil maar essentieel accent zorgen. Bij wijze van contrast (met de emoties die de gitaren uitwasemen) legt Kråbøl (of is het iemand anders? Over de precieze line-up hult Misotheist zich nog steeds in duisternis) hier de rauwe woede van zijn zware, hese schreeuw bovenop.

Blinded and Revealed tapt uit hetzelfde vaatje als zijn voorganger, maar krijgt wel wat meer tijd om zich te ontwikkelen. En dat werpt duidelijk zijn vruchten af, want eigenlijk maakt het genie van dit nummer zich pas in het laatste deel los uit de loodzware omknelling die de muziek van Misotheist belichaamt. Het is trouwens net door dat vollere, compactere en iets scherpere geluid, en de meer kernachtige speelwijze van de muziek, dat De Pinte zich onderscheidt van Vessels by Which the Devil is Made Flesh, dat toch iets vaker verloren liep in zijn eigen grauwe, logge duisternis. Die duisternis is ook op De Pinte tastbaar aanwezig, maar wordt hier door Brage Kråbøl nog meer de diepte ingetrokken, wat leidt tot een massieve, harde sound die nog wordt versterkt door de agressie en woede die voortkomt uit Kråbøls beestachtige stembanden. De productie geeft elk aspect van de muziek voldoende ruimte, maar blinkt verder zeker niet uit in verfijning of helderheid.

Je hoort hier en daar inderdaad riffs die doen denken aan de begindagen van de tweede golf, waarbij vooral de intensiteit van de instrumentale en vocale uitvoering en de mystieke, atmosferische stemming die deze uitstralen extra worden versterkt. Verpletterend en mastodontisch zijn bijvoeglijke naamwoorden die hier zeker bij passen. Desalniettemin slaagt Misotheist er dus in om veel gevoel in de muziek te steken en dat met name in het laatste deel van het nummer, wanneer de vrij elementaire, repetitieve leads loskomen uit de donkere massa en hun eigen transcendente web beginnen weven. Dit is een duistere schoonheid die de ware blackmetalliefhebber niet onbewogen zal laten…Na de bevlogen eruptie van transcendente snarenesthetiek brengt Kjetterdom (letterlijk “ketterij”) ons even terug naar de tristesse van het bestaan en de onafwendbaarheid van het noodlot. Althans, zo klinkt het toch op deze trage litanie die zich schijnbaar futloos (of is het eerder gekweld?) voortsleept en op zijn heidense martelgang een intens, repetitief centraal thema meezeult. Brage Kråbøl verbindt hier zeer passend zijn meest gekwelde en hopeloze kreten aan. Dit is het soort nummer dat heel wat negatieve emoties oproept, terwijl het evenzeer uitblinkt in een vreemd soort neerslachtige bekoorlijkheid.

Het hoogtepunt van De Pinte is het afsluitende De Pinte, wat letterlijk ”Ze hebben gekweld” betekent. Dat dit nummer de essentie van het album belichaamt kan je niet alleen afleiden van de naam of de disproportioneel lange speelduur, maar ook uit het vernuft waarmee alle kenmerkende elementen van de vorige nummers hier terugkomen én naar een hoger niveau worden getild. De Pinte combineert de intense (maar ook mooie) zwartgalligheid van Kjetterdom (in het begin althans) met de bevlogenheid van het einde van Blinded and Revealed en de melancholie van Unanswered Thrice, waarna het meer dan twintig minuten de tijd heeft om al deze componenten te laten groeien, zich te laten ontwikkelen en te laten excelleren in intensiteit en melodische finesse. Dit alles wordt voorafgegaan door een mysterieuze en dreigende, filmische inleiding.

Vanuit de droefgeestige inertie waarmee de muziek vervolgens aanvangt, opgebouwd rond ijskoude, tergend voorschrijdende riffs in de stijl van Thorns en Emperor, breekt het veelzijdige monster dat De Pinte is uiteindelijk toch uit zijn cocon met alle agressie die Misotheist in zich draagt. Deze eruptie spuwt een verpletterende, overdonderende geluidslava uit, overgoten met dissonante, messcherpe leads en Kråbøls diepe, vochtige schreeuw. Dankzij het dikke en volle geluid dat deze plaat kenmerkt is de impact hiervan bijzonder groot. Indrukwekkend, absoluut, maar het is pas wanneer de leads en de bezwerende, declamerende vocalen even alleen op de voorgrond mogen treden dat er ook meer emotie en atmosferische bezieling in de hardvochtige black metal begint te sijpelen. Er ontvouwt zich uiteindelijk opnieuw een ijskoud, gelaagd gitaarthema dat met zijn reflectieve mijmering geheel onverwacht de poorten naar complete, chaotische waanzin openzet. Qua intensiteit en geestdrift is deze sonische orkaan zelfs binnen de Nidrosian black metal behoorlijk uitzonderlijk. Wie goed luistert, hoort dat er binnen al dat geweld enkele heerlijke Thorns-riffs verborgen zitten. De Pinte toont ons Misotheist in zijn meest begeesterde, geestdriftige gedaante; je hoort de creatieve flow van Brage Kråbøl en de zijnen werkelijk opborrelen wanneer golven van inspiratie de muziek overnemen, continu nieuwe elementen (riffs, melodie, emotie, tempowijzigingen…) toevoegend en koerswijzigingen doorvoerend, terwijl het nummer zichzelf onverwijld blijft voortstuwen. Je wordt er als luisteraar zo in opgezogen dat je zelfs niet merkt dat de stem helemaal uit het verhaal is verdwenen. En dan plots, heel abrupt, ontwaak je uit deze opwindende koortsdroom en heeft het album zijn einde bereikt.

De Pinte is een geniaal album. De eerste drie tracks hebben absoluut hun eigen verdiensten, maar vormen vooral de fundering waar het titelnummer dan als een monumentale Barad-dûr op wordt geconstrueerd. De songwriting is hier van een enorm hoog niveau, waardoor Misotheist de kans krijgt om een monument van een plaat – die uitkomt uit via Terratur Possessions – neer te zetten die werkelijk op alle vlakken excelleert: er is balans (zowel in instrumentgebruik als in de productie), er is intensiteit, er is emotie en er is bezieling. De Pinte is een aanslag op de trommelvliezen en de geestelijke gezondheid, maar in tegenspraak met de albumtitel absoluut geen kwelling voor de zwartmetalen ziel.

Score:

90/100

Label:

Terratur Possessions, 2026

Tracklisting:

1. Unanswered Thrice
2. Blinded and Revealed
3. Kjetterdom
4. De Pinte

Line-up:

• Brage Kråbøl – Alles

Link:

• Terratur Possessions bandcamp