In 2025 heeft Igorrr zijn vijfde officiële album uitgebracht. De plaat heet Amen en is toentertijd aan een Dubbel Zo Zwaar review onderworpen en zeer positief beoordeeld. Ter ere van die plaat is Igorrr al sinds vorig jaar op tour en dit jaar is het de beurt aan deel twee van diezelfde tour. Als we in Utrecht aankomen is dit ook al bijna het laatste concert en zit het er bijna op voor de muzikanten. Nog twee te gaan hierna, dus houdt vol! In het kielzog komen de Amerikanen van Thoughtcrimes mee en de Schotse prog-post-metallers van Dvne. Aan schrijvert JohannesV de schone taak de avond in de juiste woorden te vatten en voor WilcoL om het visueel spektakel op plaat vast te leggen en tegelijk te genieten van een bijzondere avond.
In een nog zo goed als lege Ronda betreedt het Amerikaanse Thoughtcrimes het podium. De bandnaam kan als referentie gezien worden aan het beroemde boek van George Orwell alwaar bepaald werd dat sommige gedachtes strafbaar gemaakt kunnen worden. Het is niet zo gek te denken dat we ergens meer en meer aan het afglijden naar het niveau dat de vrijheid van andersdenkenden steeds wat moeilijker wordt gemaakt, maar Thoughtcrimes wordt vanavond gelukkig geen strobreed in de weg gelegd.
De band is opgericht door de voormalig drummer van The Dillinger Escape Plan, Billy Rymer. De band bivakkeert stijltechnisch tussen hard-/grindcore en djent/grunge. Zo horen we al tijdens de openingssong hoe hard de band tekeer kan gaan. De dubbele basedrum wordt al meteen van stal gehaald en zo wordt het weinige publiek al direct omvergeblazen. Zo, dat is lekker binnenkomen. Ik ken de mannen niet en dit is dus dan ook mijn eerste kennismaking, maar dit smaakt naar meer. De raspige krijsstem past prima bij het gebodene.
Het is echter niet alleen maar rammen, integendeel. Harde nummers worden afgewisseld met rustigere songs waarin veel gevoel wordt gelegd. De meeste nummers bulken hoe dan ook van de afwisseling. Zo horen we ook regelmatig cleane vocalen. Sterke riffs begeleiden dit geweld en ik zie dat de zaal rap volstroomt en de band direct oppakt. Zo ontstaat er een gezellige sfeer. Het blijft bij een redelijk korte set, maar wel een waarin een krachtig statement wordt gemaakt. Dit is een veelzijdige groep muzikanten en het is duidelijk dat er een zeer ervaren en erg goede drummer achter de drumkit zit. Dit is een band om in de gaten te houden!
Vervolgens is het de beurt aan Dvne, de schotse band die zich toelegt op de mildere metalvariant, ook wel als post-metal bestempeld. Het laatste wapenfeit is zeer goed ontvangen (zie de lovende recensie van collega MichielJ). Met een prachtige backdrop die de hele achtergrond van het podium beslaat, betreden de mannen de inmiddels goed gevulde zaal, vergezeld van een prima geluid.
Daardoor kun je goed horen dat we hier een hele sterke band aan het werk zien, die zeer sterke nummers schrijft. Met fijne riffs en goede songstructuren wordt er een verzorgd en volwassen optreden neergezet. Ik snap waarom de band zo hoog wordt aangeslagen. Helaas heb ik er wegens omstandigheden niet de gehele set kunnen bijwonen, maar het grootste deel heb ik wel gewoon kunnen zien en dat was in ieder geval heel goed.
En dan Igorrr. Igorrr is de artiestennaam van het Franse muzikale genie Gautier Serre. De multi-instrumentalist die gezegend is met een extra muzikaal chromosoom heeft Igorrr in 2017 omgesmolten van soloproject tot heuse band. Hij is nu op tour met Rémi Serafino op de drums en JB le Bail die de longen uit zijn lijf schreeuwt achter de microfoon. Zij hebben beiden een verleden in de band Svart Crown. Als tegenwicht is Marthe Alexander mee die naast een prachtige vertoning op het podium een verfijnd zangeres is en die als mezzosopraan het subtiele tegengeluid laat horen. Dat ze als enige in maagdelijk wit gewaad optreedt, is een mooi contrast met de in het zwartgeklede JB le Bail, die ook nog eens helemaal zwart is geschminkt.
Het podium is opgebouwd in twee delen. Het rechterdeel bevat het drumstel van Serafino en op het linkerdeel heeft Gautier Serre zijn heiligdom met binnen handbereik al zijn instrumentaria om te trachten de complexiteit van de muziek van Igorrr aan de inmiddels stampvolle Tivoli te laten horen. In het midden van die twee podia is er een plekje waar Marthe Alexander het meeste van de tijd vertoeft wanneer ze haar engelenstem ten gehore brengt. Verder staan er twee gigantische monnikachtige poppen aan weerszijden van het podium, die bij tijd en wijle rook uit staan te blazen. Het geheel wordt overvloedig gecomplementeerd door een grote hoeveelheid aan verschillende lichteenheden.
Wellicht zul je nu wel denken: man wat leuter je nou over allerlei randzaken? Hoe is het optreden? En dat is gelijk de reden dat ik er misschien omheen draai, want hoe de juiste woorden te vinden die bij een optreden als dat van Igorrr past. Het is eigenlijk onmogelijk het geheel zo te beschrijven dat het recht doet aan wat we met zijn allen hier mee maken in Utrecht.
Want dat we met iets bijzonders te maken hebben wisten we al van de platen van Igorrr, maar live… Al tijdens de start van het concert krijgen we het idee dat het een indrukwekkende avond gaat worden. Terwijl de muzikanten het podium betreden horen we de bombastische tonen van het eerste nummer van de meest recente plaat Amen, genaamd Daemoni. Het industriële elektro/trance-achtige begin is al lekker en de bezwerende donkere zang geeft een mooie aanzet voor het eerste gitaarwerk. En dan is daar Marthe Alexander die naar haar plekje lijkt te zweven en vervolgens met prachtig gezang de schoonheid gestalte geeft met een stem zo zuiver als kristal. Alsof je je in een klassieke opera bevindt. Wat een stem! Als iedereen weer een beetje bij zinnen is gekomen na deze opening gaan we verder met de combi Spaghetti Forever en Nervous Waltz. Hier wordt wederom met een grandioze finesse het contrast tussen schoonheid en brutaliteit neergezet. De opvolging in Middeleeuwse sferen geeft een werkelijk bizarre surrealistische indruk. Dat de titel van het nummer Nervous Waltz goed gekozen is, laat met name de soms hysterisch aandoende zang van Alexander en de knallende death metal met allesvernietigend blastwerk eroverheen goed horen! Indrukwekkend nerveus.
Verder met het waanzinnige Blastbeat Falafel. Ik denk dat de riff in deze song best gerekend mag worden tot de beste van 2025. En misschien mag het hele nummer daar wel toe gerekend worden. De geweldige melodieën en het gebruik van de verschillende instrumenten zetten dit nummer toch echt wel apart. Daarbij is de mix tussen muzikale vondsten en pure brutaliteit fantastisch afgewogen en in balans. Het tekent ook de keuze voor de vooral metaalgeoriënteerde set deze tour. Uiteraard hebben we het wel over Igorrr en dus mag een gestoord nummer als ADHD niet ontbreken. Het chaotische, ja hè hè, en manische elektronische gepriegel lijkt in eerste instantie nergens naar en komt over alsof er lukraak geluiden over je heen worden gestort. Niets is minder waar en elk pingeltje, elk raar geluidje en elke tingeltje lijkt tot op de seconde precies nauwkeurig uitgewerkt te zijn. Het betovert op een bizarre manier met die lichteffecten erbij. Prachtig en laten we de drumsolo op het einde ook niet vergeten!
De rest van de avond blijven we getrakteerd worden op een geweldige show. Een show die verwent op muzikaal gebied, maar zeker ook op visueel gebied. Met een selectie songs van met name de twee laatste albums krijgen we een mokerharde set om de oren waarbij schoonheid tot in de perfectie als tegenwicht wordt gepresenteerd. We mogen zelfs getuige zijn van een heus stuk theater tijdens Silence waarbij de operastem van Alexander het plaatje complementeert. Kippenvel.
Igorrr sluit af maar het is nog niet klaar. Nog nazinderend zit ik in de auto terugrijdend naar huis. Ik probeer te bevatten wat me is overkomen. Het lukt nog niet. Wat ik wel weet is dat ik een concert mee heb gemaakt dat de perfectie heeft benaderd. Alles bijeen was het van zo’n hoog niveau. De band speelde zo verschrikkelijk goed en strak en de muzikanten zijn stuk voor stuk heersers op hun instrumenten of hun stembanden. De lichteffecten die in perfecte harmonie de muzikale stukken omlijsten waren tot op de milliseconde perfect getimed. Het geluid was ook nog eens perfect in de Ronda. Had ik het woordje perfect al genoemd? Ja? Terecht. Want dat was het.
Datum en locatie
26 februari 2026, TivoliVredenburg, Utrecht
Foto's:
Wilco Lamers, Instagram
Link: