Het is weer eens meer dan dertig graden buiten. Prima natuurlijk. Sommmige zullen dat wellicht onaardse (pa*da*boem) temperaturen vinden. Die kunnen dan ook kiezen voor de van airconditioning voorziene ruimte van de Hall of Fame, waar Unearth vanavond een clubshow brengt. Ruim tweeënhalf jaar geleden werd de plaat The Wretched, The Ruinous uitgebracht, en de band presenteert vanavond enkele nummers van deze plaat en meer. Friso Veltkamp verkiest de Tilburgse betonbak boven een terras en neemt en kijkje.
Eerst krijgen we het eveneens Amerikaanse Thrown Into Exile, dat deze show het voorprogramma verzorgt. De band uit Los Angeles is alweer dertien jaar bezig, maar dat heeft niet geresulteerd in een grote output: twee full-lengths en twee EP’s. waarbij de laatste, Passageways, alweer twee jaar oud is. Het vijftal speelt een mix van groove metal, doorspekt met death metal invloeden. Of is het andersom? In ieder geval klinkt de band vrij modern en vindt het wel aansluiting bij acts als Darkest Hour, maar ook bij de hoofdband van vandaag, al ligt de nadruk veel minder op de hardcore.
En dat is misschien maar goed ook, want waar je op hardcore nog veel energie kwijt kunt, is daar op het podium simpelweg geen ruimte voor. Het drumstel van de band staat voor dat van Unearth, en de rest van de band staat daar weer voor. Het oogt wel knus, maar misschien iets te knus. Nieuwbakken zanger Joshua kan nauwelijks bewegen tussen alle apparatuur en muzikanten. Dan helpt het ook niet dat het schreeuwen niet helemaal wil vandaag, en overstemd worden door de drums, die zijn veel en veel te hard zijn uitversterkt.
Desondanks hoor je wel de grooves die in de muziek zitten en dat klinkt allemaal als een klok en uit en boekje. De nummers zitten simpelweg gewoon goed in elkaar. Er is duidelijk over de structuur nagedacht; de rustpunten klinken overtuigend en je kan horen wat de band voor ogen heeft met hun sound. Alleen is het in dat opzicht jammer dat het geluid zelf vanavond niet zo heel top is. De mic clipt hele tijd; er is regelmatig feedback terug te horen. Het gebeurt zo vaak dat je bijna zou willen vragen of Joshua niet even voor het podium plaats kan nemen. Het is net op het randje van wel/niet storend.
De band heeft naast Joshua in de vorm van gitarist Auste een uiterst sympathieke gast in de gelederen, die het met één zin voor elkaar krijgt m het hele publiek naar voren te laten gaan, zodat die grote, enge lege ruimte gevuld wordt. Daarna volgt met Beyond the Veil een sneller nummer, dat gelijk voor wat beweging zorgt. Het nummer laat bovendien goed horen hoe sterk de band is in het nummer meer te laten ademen. Regelmatig worden de dikke riffs afgewisseld met een open geluid waar de nodige melodieuze accenten aan worden toegevoegd. Juist op die momenten is de band op zijn sterkst. Echter weet het vijftal ook bij vlagen flink door te stampen en verveel daardoor geen moment, ondanks het slechte geluid. Een heel fijn half uur!
Dat komt grotendeels op conto van zanger Trevor Phillips, die de aandacht naar zich toe trekt en de rol van frontman met verve vervuld. Maar eigenlijk geldt dat voor de hele band; hier staat een geoliede machine te spelen. De nummers worden met een zelfverzekerde presentatie gebracht, iets wat direct duidelijk wordt bij opener The Wretched, The Ruinous, afkomstig van het laatste album. Unearth brengt vanavond vooral een set met oude krakers. En dat is precies waar ik op gehoopt had. Van Giles tot The Great Dividers of This Lying World (beiden afkomstig van prijsplaat The Oncoming Storm), het is een feest der herkenning.
Het geluid is daarbij ook veel beter dan bij opener Thrown Into Exile. Het is zelfs vrij goed te noemen, de riffs knallen eruit en zeker tijdens de breakdowns mokert het geluid hard door, zoals dat mooi te horen is in Incinerate of bij This Glorious Nightmare. Het publiek dat er staat heeft het naar hun zin, bij laatstgenoemde nummer zie je ook iedereen genieten en simultaan bewegen op de mokerende drumslagen tijdens de break.
Zanger Trevor is ervaren genoeg om te weten hoe je het publiek meekrijgt, en dat lukt hem dan ook moeiteloos. Met de nodige gebaren en aansporingen houdt hij de energie hoog. Zo wordt er tijdens This Glorious Nightmare ook van het publiek verwacht om mee te doen met het stuk Tear Me Up/ Lift Me Down. Je voelt dat de energie zich aan het opbouwen is. Daarbij helpt ook de opbouw van de setlist; daar is duidelijk over nagedacht. Want hoe verder in de set we komen, hoe intenser geheel wordt. Hier wordt iets opgebouwd, zo wordt na This Glorious Nightmare een goede versie gespeeld van Zombie Autopilot, waarbij Trevor even van het podium verdwijnt om ruimte te geven aan de gitaristen. Een mooi gebaar, zo wijst hij vaker bandleden aan die op dat moment iets bijzonders an het spelen zijn. Hij stelt overigens de hele band ook nog eens voor na Mother Betrayal (toffe anglijnen!) en daarna knalt de band nog eens alles los met The Great Dividers.
Overigens vertelt hij daarna dat de band geen setlist heet. In dat opzicht is het mooi dat de band nog Clobberin’ Time speelt, als eerbetoon aan de helaas veel te vroeg overleden Sick of it All frontman Lou Koller. Zo heeft deze avond van alles, maar bovenal gemeende emotie en eerlijke muziek. Met My Will Be Done en Black Hearts Now Reign laat de band bovendien een hongerige indruk achter. De show was niet zo lang als gepland, maar het effect was er niet minder om. Unearth laat vanavond een beresterke indruk achter. Snel terugkomen!
Datum en locatie
28 juli 2026, Hall of Fame, Tilburg
Link: