Een nieuw album dat ontstond onder omstandigheden die haaks stonden op de dromen van de band. Een muzikale familie die al dertig jaar samen optrekt en de vraag hoe je duisternis, schoonheid en hoop in één compositie vangt. Met In the Shadow of Your Shadow laat Cult of Luna opnieuw horen dat de Zweedse postmetalformatie zich niet laat beperken door muzikale verwachtingen. Namens Zware Metalen sprak Barry Hodiamont met drummer Thomas Hedlund over het moeizame opnameproces, de bijzondere bijdragen van David Eugene Edwards en Joe Duplantier, muzikale vrijheid en de noodzaak om te blijven creëren.
Allereerst gefeliciteerd met het nieuwe album. Ik heb er inmiddels uitgebreid naar geluisterd en ben behoorlijk onder de indruk. Toch begreep ik dat het maken van deze plaat niet bepaald gemakkelijk is verlopen. Hoe kijk je zelf terug op het opnameproces?
Om eerlijk te zijn was het een behoorlijk uitputtend en moeilijk proces. Normaal gesproken ervaren we het maken van een album helemaal niet op die manier. Op een gegeven moment wilden we het eigenlijk vooral afronden, zodat we er even afstand van konden nemen en er later met frisse oren naar konden luisteren. We hadden gehoopt opnieuw een ervaring te beleven zoals bij een eerdere plaat, toen we naar een afgelegen studio aan de Noorse kust gingen. Dat was werkelijk magisch. We konden ons daar volledig onderdompelen in de muziek. We waren vrijwel dag en nacht samen aan het werk, konden experimenteren, ideeën uitwisselen en tussendoor af en toe een biertje drinken. Het was precies zoals je je het maken van een album voorstelt.
Deze keer was de werkelijkheid totaal anders. Iedereen had zijn eigen projecten en verplichtingen. Ik ging bijvoorbeeld op tournee met Yung Lean en moest daarom al mijn drumpartijen opnemen voordat ik vertrok. Andere bandleden hadden eveneens hun eigen agenda’s. Zelfs de mensen die in dezelfde stad wonen, waren nauwelijks tegelijkertijd thuis. Daardoor ontstond een werkwijze waarin iedereen afzonderlijk zijn bijdragen opnam en we materiaal heen en weer stuurden. Het werd waarschijnlijk het minst organische proces dat we ooit hebben meegemaakt.
Dat is opvallend, want als luisteraar ervaar ik het album juist als een bijzonder samenhangend geheel. Heeft die moeizame totstandkoming invloed gehad op hoe je uiteindelijk naar het resultaat kijkt?
Dat is natuurlijk het interessante. De manier waarop wij een album maken, hoeft niet noodzakelijk iets te zeggen over hoe iemand anders de muziek ervaart. Het was óns proces, met onze frustraties en moeilijkheden. Maar dat is niet het probleem van de luisteraar. Wanneer iemand de plaat opzet, hoort diegene de muziek en niet de omstandigheden waaronder we die hebben opgenomen. Dat wij tijdens het maken misschien minder plezier hebben gehad, betekent niet dat iemand anders er minder door geraakt zal worden.
Inmiddels ben ik tevreden met het resultaat. We zijn begonnen met de voorbereidingen voor optredens en tournees en daardoor ben ik opnieuw met de nummers bezig. Dat helpt ook om er met wat meer afstand naar te kijken. Uiteindelijk is het belangrijkste dat we muziek hebben gemaakt waar we achter kunnen staan.
Wat mij opvalt aan In the Shadow of Your Shadow is dat het album onmiskenbaar als Cult of Luna klinkt, maar tegelijkertijd behoorlijk wat nieuwe elementen bevat. Hoe ontstaat die ontwikkeling binnen de band?
Een belangrijk onderdeel daarvan is dat we allemaal heel verschillende muzikale achtergronden en voorkeuren hebben. Dat is eigenlijk altijd zo geweest. Ik luister zelf bijvoorbeeld nauwelijks naar metal. Niet omdat ik het niet waardeer, maar wanneer ik thuis muziek opzet, kies ik meestal iets heel anders. Dat geldt ook voor andere bandleden. We hebben allemaal onze eigen muzikale wereld.
Het grappige is dat Johannes soms totaal niet begrijpt waarom ik bepaalde muziek geweldig vind. Dan kan ik ergens ontzettend enthousiast over zijn en denkt hij waarschijnlijk: wat is dit in hemelsnaam voor verschrikkelijke muziek? Maar andersom gebeurt precies hetzelfde. Juist dat maakt het interessant. Wanneer je samen muziek maakt, moet je op zoek naar iets wat jullie verbindt. Je probeert te begrijpen waarom iemand anders iets mooi vindt, ook wanneer je dat zelf niet onmiddellijk hoort. Dat kan iets in je losmaken. Ik vind dat een inspirerend proces. Wanneer iedereen in een band precies dezelfde platen draait, dezelfde kleding draagt en precies dezelfde muzikale ideeën heeft, lijkt me dat eerlijk gezegd behoorlijk saai. Onze verschillen zorgen ervoor dat we elkaar blijven uitdagen. Uiteindelijk vinden we altijd wel een gemeenschappelijke basis.
Heeft dat ook invloed op de manier waarop jullie nummers schrijven? Er zijn momenten waarop de muziek behoorlijk ver afwijkt van wat mensen misschien als het typische Cult of Luna-geluid beschouwen.
Absoluut. We proberen steeds minder bezig te zijn met de vraag of iets wel of niet als Cult of Luna klinkt. Want wat betekent dat eigenlijk? Wat is tegenwoordig een typisch Cult of Luna-nummer? We hebben inmiddels zoveel verschillende dingen gedaan dat het steeds moeilijker wordt om daar een duidelijk antwoord op te geven. Wanneer iemand met een idee komt, willen we vooral ontdekken wat dat idee nodig heeft. We proberen niet meteen te bepalen of het binnen een bepaalde stijl past. Het moet in de eerste plaats muziek zijn die we zelf mooi vinden. Ik hoop dat we onszelf door de jaren heen steeds meer vrijheid geven. Dat we minder nadenken over het beeld dat mensen van de band hebben en meer vertrouwen op onze eigen muzikale intuïtie.
Jullie composities zijn vaak bijzonder gelaagd. Wanneer weet je eigenlijk dat een nummer af is? Is er een moment waarop iedereen tevreden is, of zou je eindeloos kunnen blijven sleutelen?
Dat is misschien wel het mooie en tegelijkertijd het fundamentele probleem van kunst: het is eigenlijk nooit helemaal af. Je kunt altijd iets veranderen. Een extra laag toevoegen, een andere melodie proberen of een bestaande passage op een nieuwe manier benaderen en wanneer je iets verandert, ontstaan er vaak weer nieuwe mogelijkheden. Hoe langer je aan een compositie werkt, hoe meer deuren er opengaan. Dat kan ontzettend inspirerend zijn, maar het betekent ook dat je ergens een grens moet trekken. Soms wordt die grens bepaald door praktische omstandigheden.
Er komt een deadline aan, je moet op tournee of er zijn andere verplichtingen. Op een gegeven moment moet je besluiten dat een nummer klaar is, maar er is ook iets anders. Tijdens het schrijven hoop je soms op dat onverwachte moment waarop iemand met een idee komt dat alles op zijn plek laat vallen. Iets wat niemand vooraf had kunnen bedenken. Dat zijn prachtige momenten. Je kunt ze niet plannen. Je kunt alleen blijven zoeken en hopen dat ze ontstaan.
Een van de dingen die Cult of Luna voor mij bijzonder maakt is de manier waarop jullie duisternis en schoonheid combineren. Soms hoor je zelfs iets van hoop of troost in de muziek. Is dat een contrast waar jullie bewust naar zoeken?
Dat ontstaat eigenlijk heel natuurlijk. We hebben door de jaren heen steeds meer mogelijkheden gekregen om verschillende emoties in onze muziek uit te drukken. De melodieuze zang van Fredrik heeft daarin bijvoorbeeld een belangrijke rol gespeeld. Daardoor zijn er nieuwe mogelijkheden ontstaan om andere sferen en gevoelens in de composities te verwerken. Maar ik denk niet dat we bewust besluiten dat een nummer donker moet zijn en dat er vervolgens ergens een mooi of hoopvol gedeelte moet komen. Zo werkt het creatieve proces niet.
Het interessante aan muziek is juist dat je toegang kunt krijgen tot allerlei emoties, ongeacht hoe je je op dat moment voelt. Je kunt bijvoorbeeld een ontzettend donker nummer spelen terwijl je zelf volkomen gelukkig bent. Dat is helemaal niet tegenstrijdig. We dragen voortdurend allerlei gevoelens met ons mee. Zelfs op de gelukkigste dag van je leven zijn er dingen waarover je verdrietig kunt zijn. En wanneer je een moeilijke periode doormaakt, zijn er nog altijd dingen die je vreugde kunnen geven. Kunst biedt je de mogelijkheid om contact te maken met al die verschillende gevoelens. Dat vind ik een van de mooiste aspecten van muziek maken.
Hoe vertaal je die emoties naar je eigen drumspel? Krijg je daarin volledige vrijheid of zijn de andere bandleden nauw betrokken bij wat je speelt?
Ik heb het geluk dat de anderen mijn muzikaliteit vertrouwen. Ze geven me de ruimte om mijn eigen ideeën te ontwikkelen en mijn eigen bijdrage aan een compositie te leveren, maar tegelijkertijd luisteren ze heel aandachtig naar wat ik doe. Ze zijn geïnteresseerd in mijn partijen en geven ook feedback. Dat is voor mij eigenlijk de perfecte combinatie.
Wanneer je volledige vrijheid krijgt, maar niemand zich werkelijk bezighoudt met wat je speelt, kan dat ook eenzaam worden. Dan weet je uiteindelijk niet meer of een idee daadwerkelijk goed is. Ik vind het juist belangrijk dat de anderen betrokken zijn. Dat iemand aangeeft wanneer iets werkt, maar ook wanneer iets misschien anders kan. We maken inmiddels al zo lang samen muziek dat we behoorlijk veel vertrouwen hebben in elkaars oordeel. Wanneer we na al die jaren allemaal vinden dat iets goed is, hebben we in ieder geval het gevoel dat we een bepaald niveau hebben bereikt. Dat betekent natuurlijk niet dat iedereen buiten de band het ook mooi zal vinden, maar voor ons is die gezamenlijke overtuiging belangrijk.
De muziek van Cult of Luna roept vaak heel specifieke beelden en emoties op. In hoeverre spelen de teksten van Johannes een rol bij het schrijven van de composities? Ontstaan muziek en tekst tegelijkertijd?
Niet noodzakelijk. Johannes schrijft het grootste deel van de teksten en meestal krijgen wij die pas vrij laat in het proces te zien. Hij is er zelf natuurlijk al veel langer mee bezig, maar wanneer de teksten bij de rest van de band terechtkomen, zijn de nummers muzikaal vaak al grotendeels af. Dat betekent dat de teksten niet rechtstreeks bepalen welke muzikale richting we met een compositie inslaan. Natuurlijk kan dat anders zijn bij nummers die Johannes zelf schrijft. Ik kan me voorstellen dat muziek en tekst elkaar tijdens zijn eigen creatieve proces beïnvloeden. Voor mij als drummer is het meestal zo dat ik eerst met de muziek bezig ben. Ik probeer te begrijpen welke sfeer en emotie een compositie oproept en daar mijn eigen muzikale bijdrage aan te leveren.
Eén van de nummers die er voor mij echt uitspringen, is A Way Back. Het is een relatief ingetogen compositie, met een bijna troostrijke sfeer. Tegelijkertijd blijft er iets ongemakkelijks onder de oppervlakte hangen. Hoe is dat nummer ontstaan?
“Dat nummer komt van Fredrik. Hij had een muzikaal idee waar we vervolgens samen mee aan de slag zijn gegaan. We houden allemaal erg van artiesten als Tom Waits. Dat is iemand die een heel eigen muzikale wereld heeft gecreëerd. We wilden ons een beetje in die wereld begeven, hoewel iemand als Tom Waits natuurlijk mijlenver boven ons staat.
Het interessante is dat we zo’n idee niet meteen beoordelen op de vraag of het wel bij Cult of Luna past. Wanneer Fredrik met een nummer komt dat hij mooi vindt, proberen we te ontdekken wat het nodig heeft. We hoeven niet voortdurend binnen de grenzen te blijven van wat mensen van ons verwachten. Ik kan me voorstellen dat A Way Back voor sommige Cult of Luna-luisteraars een nummer is waar ze helemaal verliefd op worden, terwijl anderen er misschien weinig mee kunnen en dat is prima. Het belangrijkste is dat wij de vrijheid hebben om zulke nummers te maken.
Ik hoop eigenlijk dat jullie A Way Back ook live gaan spelen. Het lijkt me interessant om te horen hoe zo’n nummer binnen de intensiteit van een Cult of Luna-concert tot zijn recht komt.
Ik zou het in ieder geval graag spelen!
Op het album horen we twee bijzondere gastvocalisten: David Eugene Edwards op One More Day en Joe Duplantier op Sadness Will Reign. Laten we beginnen met David Eugene Edwards. Hoe is die samenwerking tot stand gekomen?
David is al ontzettend lang een held van Johannes. Het is iemand wiens muziek hij al jarenlang bewondert. Wanneer je jong bent en muziek begint te maken zijn er artiesten die bijna onbereikbaar lijken. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat je ooit met zulke mensen zou samenwerken, maar op een gegeven moment realiseer je je dat je het gewoon kunt vragen. Het ergste wat iemand kan zeggen, is nee.
We hebben in het verleden bijvoorbeeld ook met Mark Lanegan gewerkt. Dat zou voor ons als jonge muzikanten ooit onvoorstelbaar zijn geweest. Bij David lag dat voor Johannes natuurlijk heel persoonlijk. Ik denk dat hij behoorlijk nerveus was toen hij uiteindelijk die e-mail schreef. Gelukkig reageerde David ontzettend vriendelijk en enthousiast. Hij stond open voor de samenwerking en bleek bovendien bereid er veel tijd en energie in te steken.
Wat mij vooral opvalt aan One More Day, is dat zijn bijdrage veel verder gaat dan alleen een herkenbare gaststem. Hij lijkt echt onderdeel van de compositie te worden.
Dat is precies wat we graag willen bereiken. Johannes had David de vrijheid gegeven om ook tekstueel iets bij te dragen. En vervolgens kwam hij met een enorme hoeveelheid eigen materiaal terug. Johannes kon nauwelijks geloven hoeveel tijd en energie David erin had gestoken. Dat was echt bijzonder. Wanneer je iemand uitnodigt om aan je muziek mee te werken, hoop je natuurlijk dat diegene iets van zichzelf toevoegt en bij iemand als David is dat vrijwel vanzelfsprekend, omdat hij zo’n uitgesproken eigen stem en muzikale identiteit heeft. Zijn bijdrage geeft het nummer iets wat wij zelf nooit op precies dezelfde manier hadden kunnen bereiken.
Hoe ging dat bij Joe Duplantier? Johannes en Joe hebben allebei bijzonder krachtige stemmen, maar ieder met een heel eigen bereik en karakter. Juist die combinatie maakt Sadness Will Reign zo indrukwekkend. Was het net zo spannend om Joe te benaderen?
Volgens mij verliep dat iets gemakkelijker. Onze manager Alexis is Frans en kende de mensen rond Gojira. Bovendien waren we natuurlijk al bekend met hun muziek en zij met die van ons. Het was daardoor een vrij natuurlijke stap om te informeren of Joe interesse had om mee te werken. Dat was dus niet zo’n situatie waarin iemand vijftien jaar lang nerveus is voordat hij eindelijk een e-mail durft te sturen. Het resultaat is natuurlijk ontzettend mooi. Zoals je zegt, hebben Johannes en Joe allebei een krachtige stem, maar wel met een heel eigen karakter. Juist daardoor kunnen ze elkaar aanvullen.
Wat maakt een samenwerking met een gastmuzikant voor jullie echt geslaagd?
Het belangrijkste is dat iemand iets toevoegt wat wij zelf niet kunnen. Wanneer je een gastmuzikant uitnodigt, wil je dat diegene zijn eigen talent, creativiteit en muzikale wereld meebrengt. Bij een vocalist is dat vrij duidelijk, omdat iedere zanger een eigen stem heeft. Maar het geldt net zo goed voor instrumentalisten. Neem bijvoorbeeld Colin Stetson, die op ons vorige album meespeelde. Hij deed dingen waar wij zelf niet eens op zouden zijn gekomen. We hadden bepaalde ideeën niet eens kunnen bedenken, laat staan uitvoeren en dat is precies wat je wilt.
Wanneer je iemand vraagt om zijn creativiteit aan jouw muziek toe te voegen, moet je diegene ook de ruimte geven. Je moet kunnen zeggen: doe vooral jouw ding, want wanneer wij precies zouden voorschrijven wat iemand moet spelen of zingen, kunnen we het net zo goed zelf doen. Het interessante ontstaat juist wanneer iemand iets toevoegt wat buiten onze eigen muzikale mogelijkheden of verbeelding ligt.
Als we wat verder terugkijken naar de ontwikkeling van Cult of Luna: A Dawn to Fear was jarenlang mijn favoriete album van jullie, maar ik merk dat de nieuwe plaat die positie serieus begint te bedreigen. Hoe kijk jij zelf naar de ontwikkeling van de band, zowel muzikaal als persoonlijk?
Oh, cool! Wat ik daar zo bijzonder aan vind, is dat we al ontzettend lang samen muziek maken. Johannes en ik spelen samen sinds we zestien waren. Dat is inmiddels ongeveer dertig jaar. Natuurlijk maakte ik niet al die tijd deel uit van Cult of Luna, maar we hebben wel vrijwel ons hele volwassen leven samen muziek gemaakt. Het leven bestaat uit allerlei wegen die naast elkaar lopen. Sommige wegen veranderen voortdurend, andere verdwijnen of komen er juist bij, maar deze muzikale weg is bijna mijn hele leven een constante geweest.
We hebben samen ontzettend veel meegemaakt. Mooie momenten, moeilijke periodes en alles daartussenin. We hebben eigenlijk een groot deel van ons leven met elkaar gedeeld en het grappige is dat we nog steeds het gevoel hebben dat we pas net begonnen zijn. Wanneer we samenkomen, hebben we meestal ontzettend veel plezier. We genieten echt van elkaars gezelschap. Natuurlijk was het maken van dit album niet bepaald de leukste periode, maar over het algemeen is het nog altijd geweldig om samen muziek te maken. We zijn eigenlijk samen ouder geworden en ik weet zeker dat we dat blijven doen.
Kun je die gezamenlijke geschiedenis ook terug horen wanneer je naar de oudere albums luistert?
Absoluut. Ieder album legt eigenlijk vast wie we op dat specifieke moment waren. Ik vergelijk onze discografie weleens met een fotoalbum. Wanneer je oude foto’s bekijkt, herinner je je niet alleen wat er op die foto staat, maar ook allerlei dingen die op dat moment in je leven speelden. Met muziek werkt dat precies zo.
Nu moet ik erbij zeggen dat ik niet bepaald vaak naar onze eigen albums luister, maar wanneer ik dat zou doen, zouden er ongetwijfeld allerlei herinneringen naar boven komen. Iedere plaat vertegenwoordigt een bepaalde periode in ons leven. Niet alleen muzikaal, maar ook persoonlijk. Daarom vind ik het moeilijk om onze ontwikkeling uitsluitend te beoordelen in termen van beter of slechter. Natuurlijk veranderen we als muzikanten en als mensen, maar ieder album heeft zijn eigen betekenis. Het is een soort stempel van dat specifieke moment.
Betekent ouder worden en meer ervaring opdoen ook dat jullie steeds vrijer worden in jullie muzikale keuzes?
Dat hoop ik wel. Ik denk dat je jezelf steeds meer vrijheid moet durven geven. Dat je minder bezig bent met de vraag wie je als band precies bent en hoe je dat beeld in stand moet houden. Wanneer je al zo lang bestaat, ontstaat er vanzelf een bepaalde identiteit. Mensen hebben verwachtingen en herkennen bepaalde elementen in je muziek, maar wanneer je voortdurend probeert aan die verwachtingen te voldoen, beperk je jezelf.
Ik hoop dat we steeds minder nadenken over hoe we als Cult of Luna zouden moeten klinken en steeds meer muziek maken die we zelf mooi vinden. Uiteindelijk moet het leuk en inspirerend blijven om samen iets te creëren.
Ik heb jullie de afgelopen jaren inmiddels een keer of tien, elf live gezien. Wat me opvalt, is dat de podiumpresentatie behoorlijk herkenbaar blijft. Kunnen we met de nieuwe nummers een andere sfeer of misschien zelfs een andere aanpak verwachten? Zonder al te veel te verklappen natuurlijk.
Ik weet niet of ik daar heel veel over kan zeggen. Ik hoop vooral dat de nieuwe nummers zelf iets anders aan de sfeer toevoegen. Dat de muziek nieuwe mogelijkheden biedt en daardoor ook live iets nieuws teweegbrengt. Wat ik interessant vind, is dat het maken van een album en het live spelen van diezelfde muziek eigenlijk twee heel verschillende processen zijn. Wanneer je in de studio werkt, kun je alle middelen gebruiken die je tot je beschikking hebt. Als een nummer bijvoorbeeld vier verschillende drumstellen nodig heeft, met allemaal hun eigen klank, dan kun je dat gewoon doen. Het maakt eigenlijk niet uit hoeveel lagen je toevoegt, zolang het de compositie maar ten goede komt.
Je probeert het nummer zo ver mogelijk te ontwikkelen en alle mogelijkheden te benutten, maar wanneer je diezelfde compositie vervolgens live gaat spelen, moet je opnieuw ontdekken wat de belangrijkste onderdelen zijn. Je gaat op zoek naar de kern van het nummer. Welke elementen zijn essentieel? Wat moet er absoluut overeind blijven om dezelfde sfeer en intensiteit te behouden? Dat vind ik een ontzettend interessant proces en ik kijk ernaar uit om daarmee aan de slag te gaan.
Jullie hebben natuurlijk ook het voordeel dat er twee drummers op het podium staan.
Precies. Ik heb het geluk dat Kristian naast me speelt. Hij is een fantastische muzikant en kan eigenlijk alles spelen. Daardoor hebben we ontzettend veel mogelijkheden. We kunnen partijen verdelen en verschillende ritmische lagen combineren. Dat geeft ons behoorlijk veel vrijheid wanneer we de studioversies naar het podium vertalen. Dat is ook gewoon ontzettend leuk om te doen.
Een nummer dat mij meteen opviel, is The Rift. Het heeft een bijna hardcore-achtige energie. Normaal gesproken is je drumspel vaak heel doordacht en gelaagd, maar hier lijkt het alsof je je gewoon helemaal kunt uitleven. Hoe voelt dat?
Dat vind ik zeker heerlijk! Maar het gaat ook een lastige worden om live te spelen. Snel spelen is niet bepaald mijn grootste specialiteit. Het grappige is dat ik tegenwoordig een punkband heb met Dennis van Refused. Het is behoorlijk komisch om in je veertiger jaren nog een snelle punkband te beginnen. Daardoor ben ik wel wat meer gaan oefenen met snel spelen, maar het blijft niet mijn sterkste punt. Bij dit nummer gaat het vooral om energie. Zoals je zegt, heeft het die hardcore-achtige sfeer. Het is gewoon ontzettend fijn om die energie kwijt te kunnen.
Jullie maken inmiddels ongeveer dertig jaar samen muziek. Wat maakt het na al die tijd nog steeds spannend om nieuwe muziek te creëren en nieuwe muzikale wegen te verkennen?
Ik denk dat het door de jaren heen eigenlijk een behoefte wordt. Muziek is een emotionele plek die je nergens anders kunt vinden en daarom blijf je er steeds naar terugkeren. Wanneer je muzikant bent, houdt dat eigenlijk nooit op. Je stopt niet met muzikant zijn wanneer je niet op het podium staat of niet aan het repeteren bent. Het is voortdurend onderdeel van wie je bent. Wat je gebruikt wanneer je muziek maakt, ben je uiteindelijk zelf. Je gebruikt je eigen emoties en probeert die uit te drukken op een manier die overeenkomt met wat je voelt. Dat is ontzettend bijzonder.
Ik denk dat we altijd naar die plek zullen blijven terugkeren, omdat het iets is wat je nergens anders kunt vinden. Het is een prachtige ruimte om jezelf uit te drukken en contact te maken met je eigen gevoelens. We hebben bovendien ontzettend veel geluk dat we na al die jaren nog steeds van elkaar houden en graag samen zijn. Er zijn genoeg bands die net zo lang bestaan als wij, maar waarvan de leden elkaar eigenlijk niet meer kunnen uitstaan. Toch blijven ze doorgaan omdat er genoeg geld mee gemoeid is en het daardoor moeilijk wordt om te stoppen. Maar wij zijn nooit een band begonnen omdat we geld wilden verdienen. Het komt ergens anders vandaan. Muziek maken is uiteindelijk ook een heel kwetsbare bezigheid. Daarom moet er een echte behoefte zijn om het te doen.
Het nieuwe album van Cult of Luna is 6 november verschenen. In Nederland en België is de band live te zien op 4 maart 2027 in de Muziekgieterij te Maastricht en op 7 maart 2027 in de Ancienne Belgique in Brussel.