Een onheilig avondje in het Utrechtse dB’s met drie bands die geworteld zijn in de extreme metal maar dat allemaal op een eigen wijze invullen. Het Zwitserse Vigljós is muzikaal duidelijk geïnspireerd door de Noordse grootheden maar tapt wat thematiek betreft uit een compleet ander vaatje. Bedsore uit Italië speelt death metal maar dan wel stevig gemixt met jaren ’70-progrock. En hoofdact Wolvennest gooit psychedelische doom, black ambient en zo nog wat invloeden op een hoop tot er een wonderschoon geheel uitkomt. Remco Faasen moest kiezen tussen de ene liefde van zijn leven (voetbal) en de andere, maar koos voor de muziek.
Als ik iets te laat de fijne nieuwe zaal van dB’s binnenkom moet ik even goed kijken of ik wel op de juiste plek ben. Op het podium bevinden zich vier in witte monnikspij gestoken figuren waarvan er drie een rieten schild voor hun gezicht hebben en er één volledig verborgen gaat onder een omhooggestoken bos riet. Onder wat het gezicht zou moeten zijn zit een gigantische baard waardoor we hier met een Alpenkabouter te maken hebben, of het zijn nog een stel extra riettakken: in de donkerte van de zaal kan ik het niet goed zien. Muzikaal sta ik echter goed want dit is pure black metal. Maar dan wel black metal met een compleet andere insteek. Vígljós uit Zwitserland haalt inspiratie uit thema’s als apiarian en ergotisme. Ofwel: alles wat te maken heeft met bijen en een vergiftiging die wordt veroorzaakt door een schimmel op granen zoals rogge. Origineel is het zeker, al is het ook een koddig gezicht om de rieten schilden en het bosje riet heen en weer te zien bewegen.
Muzikaal staat de Zwitserse band als een huis. De invloeden zijn overduidelijk Noords en zo hoort dat natuurlijk eigenlijk ook. De bos riet, die door het leven gaat als Aorrta, is druk met een mellotron en bindt al snel een accordeon voor voor een ook nog lekker klinkend instrumentaal nummer, maar daarna schakelt de band weer snel door naar black metal en probeert zanger L zijn ingewanden eruit te schreeuwen. Met slechts drie instrumenten tot hun beschikking – Xenos Iskalon is de gitarist van dienst, J zit achter het drumstel – is de muziek eenvoudig maar smaakvol. En als ik schrijf dat L zijn ingewanden eruit schreeuwt bedoel ik dit natuurlijk figuurlijk maar tegelijkertijd is hij zó bevlogen en intens dat ik niet uitsluit dat er daadwerkelijk iets van een long of darm naar bovenkomt, wat vervolgens netjes wordt tegengehouden door de rieten schijf. Een bijzonder interessant bandje waarvan het laatste album terecht goede kritieken kreeg.
Het is wederom even wennen als Bedsore klaarstaat om te beginnen maar nu niet omdat er normaal ogende muzikanten op het podium staan. Zes zijn het er in totaal, inclusief de nodige keyboards voor toetsenist Samuele Cima want die vormen een essentieel onderdeel van het geluid van Bedsore. De Italianen bootsen er een jaren ’70 progrockgeluid mee na. De belofte is dat deze band progressieve death metal maakt, maar voordat we aan het deathmetaldeel toekomen, ben ik er eigenlijk al wel weer klaar mee. De jaren ’70 zijn al niet bepaald mijn favoriete muzikale tijdperk, progrock kan me werkelijk helemaal gestolen worden. Ik word doorgaans onrustig en ongeduldig van het eindeloze emotieloze getokkel dat nooit eens doorzet. Precies zoals Bedsore nu al minutenlang doet.
De zes op het podium blijven maar pielen en moeilijk doen met hun instrumenten en wel op zo’n manier dat het bakken van een ei een spannender onderneming is dan het aanhoren van deze band. En als Jacopo Gianmaria Pepe dan eindelijk eens zijn grunt inzet blijkt het een verdienstelijk grunter te zijn maar ook niet meer dan dat. Bovendien gaat die bloedirritante jaren ’70-vibe nooit helemaal onder de muziek weg en dus blijft het allemaal maar op mijn zenuwen werken. Het brengt mij tot de volgende weloverwegen conclusie: SAAAAAAI. Mijn geliefd PSV voetbalt vandaag in de Champions League (1-0 gewonnen tegen FC Porto) en ik sta hier naar een stel friemelende Italianen te kijken die niet alleen niet lijken te kunnen besluiten of ze nu progrock of death metal willen spelen, maar ook nog eens geen band vormen en meer tegen dan met elkaar te lijken spelen. En de tempowisselingen in de muziek maken me gek. Na elk nummer volgt er een plichtmatig bescheiden applaus uit de zaal maar ik heb het op een gegeven moment wel gezien en ga maar eens kijken bij de opnames van De Loodzware Jongens. En dan te bedenken dat een meer dan uitstekend label als Season of Mist deze club heeft vastgelegd! Onvoorstelbaar!
Wolvennest maakt het debacle van de vorige band al binnen tien seconden goed. Natuurlijk , want dit is een absolute wereldband. Ook nu staat er een zeskoppig geheel op het podium maar wel een die in alles uitstraalt een echte band te zijn. Als vanzelfsprekend trekt de aandacht naar Shazzula met haar karakteristieke stem (de Brusselse is geen geboren zangeres maar kan wel mooi bezwerend zingen) en haar theremin. Als het moet zet ze ook een knauwende grunt in, maar om haar heen staat een fraaie verzameling topmuzikanten die de muziek van Wolvennest écht tot leven brengen.
dB’s is al gauw in een massapsychose gespeeld en dat is niet in de laatste plaats te danken aan het sublieme geluid dat vandaag wordt gerealiseerd. Het is werkelijk perfect. Wolvennest speet daarbij ook nog eens zó soepel, zó gemakkelijk dat de muziek bijna simpel en eenvoudig lijkt. Maar dat is het niet. Deze band maakt Kunst. Kunst zeg ik u! Degenen met ongeoefende oren zouden kunnen claimen dat alle nummers op elkaar lijken en dan hebben ze niet eens per se ongelijk. Want Wolvennest kleurt binnen de eigen strakgetrokken lijntjes van ambient, doom en black metal en schiet nooit uit, maar het zijn juist de subtiliteiten die deze band zo goedmaken. Juist over de gitaarmuur die Marc de Backer, Michel Kirby en Corvus von Burtle opzetten, wordt de verandering gezocht. Niet te veel en zeker niet te gevarieerd maar het is de gevarieerdheid per nummer en niet in een nummer die zorgen voor de heerlijke droomreizen die je geest vervolgend maakt. Wolvennest grijpt je vast, niet met een wurggreep maar meer met een beklemmend gevoel en laat je pas los als de laatste noten klinken. En die klinken natuurlijk veel te vroeg.
Datum en locatie
20 oktober 2026, dB's, Utrecht
Link: