Het tweede album van LLNN is uit, getiteld Deads. Vorig jaar besprak collega Sem de split Marks/Traces, die de Denen uitbrachten met de heren van Wovoka uit Los Angeles. Niet geheel onterecht werden Amenra en Neurosis genoemd als vergelijkingspunten. Afgelopen weekend had, op een enkele luisterbeurt van Deads na, mijn echte kennismaking met de band moeten plaatsvinden, toen de band deel uit maakte van de dikke line-up van Roadburn 2018. Echter stond LLNN geprogrammeerd op het kleinste podium van het festival, van het café Cul de Sac, en trof ik bij aankomst al een rij aan, wat betekende dat de kroeg stampvol was en het nog lang zou duren voordat er weer mensen toegelaten zouden worden. Collega-schrijver Wouter en fotograaf Jurgen waren echter van de partij en wisten het optreden in Cul de Sac kort maar krachtig te omschrijven als: “hard, vet en lomp”. In het Roadburnverslag van zondag 22 april, de afsluitende vierde dag van het festival, zal deze impressie dan ook dieper uitgelicht worden. En mocht je LLNN zelf live willen aanschouwen, dan kan dat onder andere zelfs aanstaande zondag 29 april, wanneer de band optreedt in dB’s in Utrecht, als support van Bison.
Terug naar Deads, de opvolger van het debuutalbum uit 2016, Loss. De agressie springt er meteen vanaf met de opener Despots. Geen tijd voor een rustige opbouw, want meteen komt het nummer binnen als een vuist in je smoelwerk. Ondersteund door een pompende bas, geeft de laaggestemde gitaar geeft een wat djent-achtig geluid, zonder gelukkig ooit zelf djent te worden. De hardcore-vocalen van Christian Bonnesen maken het compleet, waardoor die opgefokte lompheid en agressie een constante factor blijft op het hele album. Parallels doet me denken aan post-Max Cavalera Sepultura: het vette tribaldrumwerk in het intro en de (ja ja) lompe hardcore-invloeden. Breekmuziek is dit, deze woeste razernij. Want ook Armada laat zich weer heerlijk zwaar meevoeren door de stompende ritmesectie. Het subtiele toestenwerk van Ketil Sejersen brengt bovendien nog wat extra sfeer aan in de nummers. En na een sfeervol tussenstuk in Armada knalt de band weer terug met een krachtige breakdown, waar menig nek niet blij van gaat worden.
Het intermezzo Civilizations heeft een dreigende opbouw, waarin je juist meegevoerd wordt door de toetsen en drums. De dark ambient die daarin is voortgezet, vloeit vervolgens door naar Appeaser, dat al snel bruut wordt verstoord. Dit is toch wel het nummer waarin ik door de dreigende sfeer een behoorlijk Amenra-gevoel naar boven voel komen, en laat dat vooral een pluspunt zijn. De resterende drie nummers zijn stuk voor stuk net zo fris. Geen loze albumvullers, maar kwaliteit van start tot einde, waarvan het afsluitende titelnummer behoort tot de hoogtepunten van deze plaat.
Het spreekt voor zich en ik ga er geen doekjes om winden: Deads is een dondersfijne plaat! Het knalt, het beukt, het grijpt en het sloopt. Heerlijk!
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
Score: