Acedia: apathie of verveling volgens het woordenboek. Laat dit nu net twee termen zijn die ik in geen 100 jaar op dit album zou plakken. De nieuwe plaat van Lethvm verveelt namelijk voor geen nanoseconde. Nog geen twee jaar geleden vuurde dit viertal uit het Belgische Bois-de-Villers hun debuutplaat This Fall Shall Cease op de wereld af. Nu is er dus een opvolger en wat voor één..
De band klinkt bij momenten alsof Johannes Persson, frontman van het Zweedse Cult of Luna, ineens de zang bij Amenra voor zijn rekening zou nemen. En dit bedoel ik als een mooi compliment. Lethvm nu plotseling als de Waalse tegenhanger van Amenra bestempelen zou hun echter tekort doen want deze band toont wel degelijk een eigen karakter. Ik zou ze een post-metalband noemen, maar de muziek van de groep is te verscheiden om onder slechts één vlag te varen. De zang doet ontegensprekelijk aan sludge metal denken en de manier waarop men een sfeer van leegte, wanhoop en diepe duisternis weet op te roepen vind je doorgaans alleen in de betere doommetal terug. Weet je… er spat zelfs een zweem van black metal van hun gitaarriffs. Verveling? Ik dacht het niet neen.
Waar men de vorige plaat nog aanvatte met een rustig kabbelende intro wordt de luisteraar in het nieuwe album onmiddellijk naar de strot gegrepen met het vlammende Fatigue. De rustig kabbelende intro werd gewoon verschoven naar het midden van het nummer en ik verdenk ze ervan dat ze dit enkel deden om het contrast met ziedende, kolkende einde van de song zo groot mogelijk te maken. Met succes overigens!
Als ik bij de eerste EP Affable Érosion al vrij positief tegenover hun muziek stond, werd dit alleen maar versterkt door de debuutplaat. Dit tweede album bevestigt hierbij al het goeie van de voorgaande schijven maar toont ook aan dat ze als band zowel muzikaal als inhoudelijk zijn gegroeid. Tony, de drummer van de band, wist me te vertellen dat er een duidelijk concept achter de nummers zit. ‘Acedia’ zo stelt hij ‘was in de Middeleeuwen een groot probleem onder monniken. Het leidde deze geestelijken af van hun werk.’ Het verklaart de gregoriaanse achtergrondgeluiden en koorgezangen die doorheen het album subtiel en minder subtiel te horen zijn op nummers als Grey, Podavlennost of Acedia. Het interludium Oratio zou je zelfs schaamteloos op een plaat van Enigma kunnen plaatsen. Vrees echter niet want met Schisme schudden ze vervolgens de luisteraar onmiddellijk weer wakker.
Luistertip: de titelsong en afsluiter van de plaat, Acedia. Zanger Vincent’s Engels klinkt aanvankelijk precies zoals je van een Franstalige verwacht dat hij klinkt in het Engels, maar ik beloof je dat het nummer de moeite waard is. Het ontploft vrij snel onder Nico’s ronkende gitaarriffs en JP’s duister klinkende basgitaar. Als ware het de soundtrack van een koortsachtige droom doet het nummer enorm zweverig aan, zelfs wanneer er geheel onverwacht in medio een piano intermezzo volgt, waarna de band opnieuw in volle furie de finale inzet en de luisteraar trakteert op post-metal van zuiverste soort. Heerlijk. Trust me on this one.
De redacteuren van Zware Metalen schrijven ieder jaar op vrijwillige basis duizenden artikelen om de metalscene van Nederland en België te ondersteunen. Hiervoor zijn we afhankelijk van inkomsten die gegenereerd worden door het plaatsen van advertenties. Indien deze niet afkomstig zijn van directe partners (zoals poppodia en festivalorganisatoren), zal de overgebleven ruimte opgevuld worden door automatisch gegenereerde advertenties van Google AdSense. Omdat deze gebruik maken van zogeheten ‘tracking cookies’, hebben we volgens de AVG-wet jouw toestemming nodig om deze advertenties weer te kunnen geven. We begrijpen dat onze lezers hun privacy op het internet waarderen, maar het accepteren van het cookiegebruik houdt Zware Metalen (en dus indirect de metalscene) in leven. We hopen daarom dat je instemt met het gebruik van de cookies. Mocht je er interesse in hebben, kun je onze privacyverklaring lezen.
