Als je het over de duivel hebt… Kort geleden schreef ik een review voor een andere band waarin ik Altarage aanhaalde als een duidelijke inspiratie. Toen bedacht ik me nog dat ik een moord zou doen voor een nieuw album en hier zijn we dan! Gelukkig dat de band me voor was door Cogwheel twee weken voor release aan te kondigen.
De Basken hebben een aanzienlijk repertoire. Als een wolk vulkaanas verduisterden ze een kleine tien jaar geleden de luchten van de deathmetalscene met hun debuut Nihl. Dat bracht een vervreemdende en experimentele aanpak op het genre die desondanks eerbetoon gaf aan de old-school death metal. Het verbaast me al die jaren later nog steeds hoe die plaat zo lekker wegluistert, ondanks hoe angstaanjagend het is. Daarop volgde het meer mechanische Endinghent. De band zocht de onvoorspelbaarheid op met plotse overgangen, hoekende riffs en spiralende gitaren. The Approaching Roar verfijnde dat geluid verder en klonk minder als probeersel dan zijn voorganger. In 2021 bereikte de band zijn creatieve hoogtepunt met Succumb, oftewel een simulatie van een bankschroef om je hoofd die voor meer dan een uur lang langzaam aandraait. Death metal, dark ambient, nummers die doorgeknipt en dubbelgeplakt lijken, en dat tussen vette knipogen naar bands zoals Morbid Angel door.
Daarna leek de band wat vaart te verliezen. Sol Corrupto was een duidelijk experiment richting de dark ambient, maar bleef met zijn gebruik van (tot vervelens toe) dronende gitaren totaal niet hangen. Het daaropvolgende Worst Case Scenario was meer een stap richting de hardere sferen, wat zeker geen verkeerde zet was. Nummers zoals Case Full Of Putrid Stars of Cataract behoren tot het beste wat deze band heeft gemaakt, maar het was niet wat ik hoopte te horen na Succumb. Altarage was toch tot meer in staat?
Daar komt Cogwheel dan. Zeven nummers, 74 minuten lang. Ik moest gelijk denken aan Death van Teitanblood. Die band bewees in een genre waar albums doorgaans niet langs de veertig minuten gaan dat je dat echt wel meer dan een uur boeiend kan houden als je maar gewoon weet wat je doet. Zou Altarage in gelijke sporen volgen?
Vanaf de eerste noot is de productie beklemmender dan op enig ander album van de band tot nu toe. Verzadigde gitaren nemen alle ruimte op tot je bijna niet meer kan denken. Peso Muerto is Spaans voor ‘dood gewicht’ en het nummer klinkt als begraven worden onder een steeds grotere stapel aan lijken. De plotselinge stilte in het midden is als een auto die een noodrem maakt. De band sluit het nummer af met een breakdown die progressief zwaarder wordt. De hamer slaat alsmaar neer tot we verbrijzeld achtergelaten worden, met een diepe, vervormde bas die doordreunt. De naschok klinkt ook door.
Die gaat over in een minuut aan feedback van Wielder, voor ook dat nummer het niet kan laten en besluit een vrachtwagen beton bovenop de luisteraar te gieten. De doomriff die daarop volgt, kan bergen doen herrijzen uit de aarde. Datzelfde geldt trouwens ook voor het geheel van Not A Proper Burial, iets verderop in het album. In een genre waar artiesten al snel de experimenteerdrang hoger houden dan het schrijven van muziek die daadwerkelijk leuk is om te luisteren, blijft Altarage goed de focus houden op riffs: zwaar, meeslepend en catchy. De laatste twee albums leek de band dit toch wat kwijt te zijn geraakt, maar Cogwheel is een enorm tegenargument.
De band speelt dit uit met riffs die klinken alsof ze op elkaar dubbelgevouwen zijn, tot we een minutenlange dark ambient-outro van verzwelgende gitaarnoise over ons heen krijgen gespoeld. Deze darkambientintermissies komen aan het begin en/of einde van elk nummer terug en het werkt prachtig. De sfeer die dit neerzet past perfect bij het thema van het album, namelijk de sociale worsteling en het lijden van de mens binnen het wereldwijde industriële complex. De band heeft zich in het verleden vaak gericht op occulte of abstracte thema’s, maar die shift naar de materiële wereld begon al een beetje op Worst Case Scenario. Hier is die in volle overgang en het is een thema dat Altarage als geen ander kan hebben. De albumhoes blijf ik ook geniaal vinden. De vervlochten handen van een mens als visuele en abstracte metafoor voor de eeuwig draaiende tandwielen van de industrie. Alleen de handen van de werkende mens houden die draaiende.
Een ander hoogtepunt komt tijdens Ichor, dat de fans verdeelde zodra het uitkwam, met name door de vocalen. Altarage staat bekend om zijn zwaarbewerkte en onmenselijke vocalen, maar dat laten ze hier compleet vallen voor… cleans? De beste verwoording die ik kan bedenken is alsof ze een doommetalzanger zoals Johan Langquist of Albert Witchfinder zonder water en brood hebben opgesloten en een microfoon voorhielden na hem een gezellige twee weken te bewerken met tasers en een divers assortiment aan snijwapens. Het is nog net geen schreeuwen tot die laatste uithaal… Een kippenvelmoment! Het zou een mooi einde zijn geweest, maar dan komt Industrial Offering nog. Het is niet een verkeerd nummer, maar voelt bijna overbodig na Ichor, dat een veel betere afsluiter was geweest.
Het album is eerlijk gezegd wat te lang voor zijn eigen goed en soms voelen de ambientpassages enigszins overbodig. De band gaat soms iets te graag de uitdaging aan met de luisteraar, waardoor nummers kunnen ontsporen. Sommige opbouw gaat nergens heen, herhaling duurt soms vervelend lang en enkele nummers worden wel erg avant-garde, terwijl het misschien beter was om het iets behapbaarder te houden. Daarentegen is dit niet voor niks experimentele death metal en weinig kunnen het zo overtuigend als deze Basken. Cogwheel is een zinderende terugkeer voor deze band en een statement dat ze nog meer dan genoeg te zeggen (en krijsen) hebben. Een inkijk in een wereld waar je ingewanden enkel fungeren als smeermiddel voor de tandwielen. Gruwelijk. Om te luisteren in het donker, op maximaal volume en het liefst in een kist om in de sfeer te komen.
Score:
90/100
Label:
Sentient Ruin Laboratories / Doomentia Records, 2026
Tracklisting:
- Peso Muerto
- Wielder
- Future Wreck
- 1988
- Not A Proper Burial
- Ichor
- Industrial Offering
Line-up:
- Onbekend
Links: