‘De poorten van godslastering zullen weer openen. Op 7 november daalt de duisternis neer over De Zon in Bodegraven. Zeven bands. Zeven duistere krachten. Eén nacht van black metal, death metal, chaos en blasfemie.’ Het is een aankondiging zoals zovelen maar deze doet ‘gewoon pijn, echt diep vanbinnen.’
Dat zeggen wij niet, dat zegt Jacob Biemond, fractievoorzitter van de strenggereformeerde politieke partij SGP in Bodegraven-Reeuwijk in het Algemeen Dagblad. Het festival, dat vorig jaar de eerste editie kende, trekt volgens de SGP’er ‘volgelingen van godslastering’: “Als ik bid, begin ik normaal met precies het tegenovergestelde. Uw naam worde geheiligd.” Een festival met zo’n godslasterende naam en insteek past volgend Biemond niet in zijn gemeente en al helemaal niet in een centrum dat jongerenwerk moet organiseren. „Het doet gewoon pijn, echt diep vanbinnen. Geloof en spiritualiteit zijn datgene wat de mens het diepst kan raken.” Hoe moet iemand die niet gelooft zich dat voorstellen? Volgens Biemond zou hij zich ongeveer hetzelfde voelen als iemand zijn vrouw zou uitschelden. „Al is dat misschien nog een slappe vergelijking.”
Dus wat u vooral niet moet doen, is zaterdag naar Bodegraven afreizen om het op loopafstand van station Bodegraven gelegen De Zon te bezoeken. De – hoe kan het ook anders – Haagse band Baggâh opent deze twee editie. De band bracht in maart van dit jaar een eerste demo uit, in september verschenen op de Bandcamppagina twee oefennummers die bol staan van de black ‘n roll.
Het geluid is droog als direct uit de buik gesneden ingewanden die drie weken hebben liggen rotten in de zon en klinkt helder als brekend kraakbeen. Zanger René Brugmans gromt, rochelt en gorgelt een nog niet geheel verteerde bak shoarma met extra knoflooksaus van vier dagen oud op en hier en daar springen Marc Ouwendijk en Peter Hagen in met een gitaarloopje of -solootje in waarbij het verdwaalde Randstadmeisjes op het Overrijsselse platteland dun door het broekje zal lopen. Bassist Jos Ferwerda plamuurt de ritmegaatjes vakkundig dicht als ware hij de Poolse beunhaas die twee maanden geleden met een peuk in de bek al kurwa roepend het muurtje van je buurman stucte en biedt vocale ondersteuning aan Brugmans door ook wat darminhoud over de microfoon te laten druipen. Herman Uiterwijk zelf is er voor het betere groovende beukwerk en zet af en toe het geheime wapen in waarmee hij lang geleden indruk maakte bij de botergeile, seksueel ontluikende tienermeisjes die op het schoolplein de tanende aandacht van hun vader dachten te compenseren met vleselijk contact met de andere sekse. ‘Driebeen’ noemde ze Uiterwijk vroeger, of dat zou het moeten zijn nu hij af en toe een derde arm lijkt te gebruiken in de strijd om zijn speelinstrument tegen het einde van de plaat kapot gespeeld te hebben.
Soms wordt er wat gas teruggenomen, krijg je rustiger eerder episch gitaarspel. Doch snel stookt dit infernale trio de temperatuur weer op en gooien ze nog een paar houtblokken op het vuur. Zurige tomroffels kondigen dan weer een smoezelige blastpartij aan of het is een ziltig riffthema die dat doet. Electronika en obscure geluiden waarmee kantje A afsluit maakt de cirkel rond voor het eerste gedeelte. Sacred Ingvaeonic Mysticism ademt dan weer wat Varathron-achtige lucht in en uit. Walsend maar altijd zeer giftig slaan de heren op kantje B een wat occulter pad in. Zeker wanneer een declamerende stem in het Nederlands een tekst over zurig gitaarwerk drapeert. En wat gebeurt er in de smidse? Juist er wordt lustig gehamerd en geklopt.
Ik zou kunnen schrijven dat deze nieuwste, Verwording, van het Nederlandse Wrang een plaatje is geworden. Een plaatje qua artwork en hoesontwerp, een plaatje qua muziek, melodielijnen, uitvoering en technisch vernuft! Niks meer aan doen! Aanschaf verplicht, jij vervloekte landrot! Hup de brug op, roer in de hand en richting nieuwe avonturen!
Hoewel de SGP het totaal niet ziet zitten, zijn er nog steeds kaarten te koop voor Disciples of Blasphemy. Dus wees burgerlijk ongehoorzaam en koop ze snel!
Links: