Kennelijk heb ik het laatste album van de Amerikaanse deathcoreband Carnifex compleet gemist. Necromanteum (2023) kreeg dus geen review, maar mijn bevindingen van Graveside Confessions (2021) en de bevindingen van collega Bart over World War X (2019) zijn wel te lezen op Zware Metalen. Inmiddels heeft de band zich versterkt met een extra gitarist in de vorm van Niel Tiemann (speelde ook al mee op Necromanteum) en zodoende noteren we inmiddels een vijfmansformatie. Of dat de blackened en symfonische deathcore ook extra kracht kan bijzetten, moet nog blijken. Dit nieuwste More Than Misery heeft nochtans tien nummers meegekregen, die samen goed zijn voor om en nabij veertig minuten aan muziek: perfecte lengte als je het mij vraagt.
In de vorm van …and I Held Hands With Death kent de plaat een onheilspellend intro, waarna de hel inderdaad ouderwets losbarst met de erg sterke en afwisselende titelsong. Meteen drukt het symfonisch karakter weer een stempel op de dreigende deathcore. Aanvankelijk nog op een laag tempo, maar al snel schakelt men wat tandjes bij en vliegen de blastbeats en lompe breakdowns ons om de oren. Niet vernieuwend, maar wel vertrouwd en oerdegelijk. De moddervette en (iets te) moderne geluidsproductie laat alle instrumenten goed uit de verf komen, waardoor het extra genieten is. Ook tijdens The Process Of Pain, waarbij Chaney Crabb van Entheos een duit in het zakje doet. Iets generieker qua muziek, maar de vocale wisselwerking stuwt de urgentie in ieder geval lekker omhoog. No Gods Only Graves is vervolgens een corige beuker en van hetzelfde kaliber smaken ook Roses & Rotting Corpses en het ronkende Only The Dead goed. Enigszins vreemde eend in de bijt is het meer melodische Coffin Crowned King, dat rustigere passages kent en middels soleerwerk een mooie balans heeft gekregen. Een zeer welkome afwisseling ook, want de bombastische muziek eromheen kent in de basis doorgaans weinig variatie en overweldigt nogal. Dat is natuurlijk al langer de aanpak die Carnifex hanteert en daarom is de lengte van veertig minuten ook meer dan genoeg.
Samenvattend is More Than Misery een prima album geworden met geen échte uitschieters -oké, de tweede en het laatste nummers zijn wel wat sterker dan de rest- maar ook zeker geen dalen. Het meermaals achter elkaar beluisteren van de plaat valt niet mee en daarmee streeft Carnifex weer nét een beetje zijn doel voorbij. Liefhebbers die weliswaar verknocht zijn aan het genre, tellen gerust enkele punten bij de score hieronder op.
Score:
78/100
Label:
Sumerian Records, 2026
Tracklisting:
- …and I Held Hands With Death
- More Than Misery
- The Process Of Pain
- No Gods Only Graves
- Coffin Crowned King
- Roses & Rotting Corpses
- Only The Dead
- Gothic Serpent
- Heart Made Of Teeth
- Licking Love From A Knife
Line-up:
- Scott Ian Lewis – Zang
- Fred Calderon – Basgitaar
- Cory Arford – Gitaar
- Neal Tiemann – Gitaar
- Shawn Cameron – Drums
Links: