Twee dagen lang staat Poppodium 013 in Tilburg volledig in het teken van Kamfest, het eigen festival van de Amerikaanse symfonische metalformatie Kamelot. Met zeven bands, acht optredens en twee shows van de hoofdact belooft het een interessant muzikaal weekend te worden. Voor uw verslaggever betekent het bovendien een uitstapje naar relatief onbekend terrein. Symfonische en melodieuze power metal behoren immers niet tot de genres die dagelijks uit de speakers knallen, maar juist dat maakt het werk als recensent zo leuk: nieuwe muziek ontdekken, zonder al te veel verwachtingen een zaal binnenstappen en je laten verrassen door wat er op het podium gebeurt. Met een gezonde dosis nieuwsgierigheid begint dan ook een tweedaagse muzikale ontdekkingsreis in Tilburg.
De foto’s zijn tijdens beide avonden gemaakt door Zware Metalen fotografe Esther ‘t Lam, waarbij ze de foto’s van Kamelot van beide avonden heeft gecombineerd om een passend totaalverhaal te krijgen.
Vrijdag 30 oktober
Door verkeersdrukte verloopt de start van Kamfest niet helemaal volgens plan. Wanneer ik de deuren van 013 eindelijk passeer, zijn de Nederlandse progressieve metalveteranen van Elegy al aan hun laatste nummer, I’m No Fool, begonnen. De band heeft er dan bijna een halfuur op zitten en afgaande op de enthousiaste reacties in de zaal is dat een geslaagde openingsset geweest. Een uitgebreider oordeel zou op basis van die laatste minuten niet eerlijk zijn, maar het publiek lijkt in ieder geval uitstekend opgewarmd voor de rest van de avond.
Met Chain of the Golden Horn schiet Leaves’ Eyes energiek uit de startblokken. Vanaf de eerste tonen wordt het publiek nadrukkelijk bij de show betrokken. Frontvrouw Elina Siirala en grunter Alexander Krull proberen de zaal direct naar hun hand te zetten, al laat het geluid aanvankelijk wat steken vallen. De grunt van Krull komt niet helemaal uit de verf en ook de twee stemmen sluiten niet altijd even goed op elkaar aan. Mogelijk speelt de afstelling van de microfoons hierin een rol. De band laat zich hierdoor niet uit het veld slaan en maakt er een uitbundig Vikingfeestje van. Tijdens Hammer of the Gods gaan de handen massaal de lucht in en bij Across the Sea deinen de voorste rijen enthousiast mee. De klassieke powermetalinvloeden zijn duidelijk hoorbaar, al staan de gitaren soms wat ver naar achteren in de mix, waardoor de muziek aan helderheid verliest.
Het hoogtepunt volgt met Swords in Rock. Een heerlijke riff, een flinke dosis energie en een band die zichtbaar plezier heeft in het optreden. Ook Hell to the Heavens maakt indruk, vooral dankzij de krachtige zang van Siirala. Zelfs de aanwezige pers kan een voorzichtig headbangmoment niet onderdrukken. Richting het einde trekt Krull nog een bijzondere vergelijking met een wereldkampioenschap voetbal. Tilburg vormt volgens hem het decor voor de finale van de Metal World Cup en uiteraard hoort daar een gezamenlijke Vikingroar bij. De zaal doet enthousiast mee, waarna Forged by Fire het optreden afsluit. Ondanks enkele tekortkomingen in de geluidsmix weet Leaves’ Eyes met veel enthousiasme, sterke publieksinteractie en een aantal uitstekende nummers een geslaagde show neer te zetten.
Na het Vikingfeest van Leaves’ Eyes is het de beurt aan de Duitse symfonische metalformatie Xandria. Tijdens de intro Syzygy verschijnen de bandleden een voor een op het podium. Zodra Eclipse wordt ingezet, is duidelijk dat de band er zin in heeft. Het geluid staat uitstekend afgesteld en vooral frontvrouw Ambre Vourvahis maakt meteen indruk. Haar stem klinkt zowel in de cleane passages als tijdens de stevige screams overtuigend.
De band combineert sterke melodieën met stevige, soms behoorlijk lompe gitaarriffs. Vooral tijdens Universal komt die dynamiek uitstekend tot zijn recht. Ook het energieke The Shannon’s Home valt in de smaak, terwijl bij Colours een regenboogvlag wappert en Vourvahis opnieuw haar indrukwekkende vocale bereik laat horen. Wat gedurende het optreden wel opvalt, is dat veel nummers volgens een vergelijkbaar recept zijn opgebouwd. De stevige finales keren regelmatig terug, waardoor niet iedere compositie even onderscheidend is. Dat doet echter weinig af aan de kwaliteit van de uitvoering.
Het absolute hoogtepunt volgt met Two Worlds. Een sfeervol piano- en koorintro maakt plaats voor staccato gitaarriffs, terwijl de koorpartijen gedurende het nummer blijven terugkeren. De afwisseling tussen melodieuze passages en diepe grunts zorgt voor een bijzonder krachtige compositie. Het nummer klinkt groots, meeslepend en laat uitstekend horen waartoe deze band muzikaal in staat is. Met het krachtige Nightfall wordt uiteindelijk een overtuigend slotakkoord geplaatst. Xandria kan terugkijken op een uitstekend optreden. De band speelt energiek, het geluid is helder en Ambre Vourvahis bewijst een bijzonder veelzijdige frontvrouw te zijn. Daarmee ligt de lat voor de afsluiter van vrijdag behoorlijk hoog.
Wanneer de lichten in de 013 doven, verandert het podium in een imposante, duistere kathedraal. De bezoekers bevinden zich vanaf dat moment in Dark Asylum, de wereld van het gelijknamige nieuwe album van Kamelot. De indrukwekkende aankleding, met een kansel, troon en gotische elementen, vormt het decor voor een avond waarin muziek en theater elkaar voortdurend versterken.
Met Ashen World schiet de band direct uit de startblokken. Vlammen schieten omhoog en de combinatie van de heldere zang van Tommy Karevik en de grunts van gastzangeres Ignacia Fernández geeft het nummer meteen extra intensiteit. Het geluid is uitstekend en de muzikanten laten vanaf de eerste minuten horen dat er vanavond weinig aan het toeval wordt overgelaten.De band schakelt moeiteloos tussen ouder materiaal en nummers van het nieuwe album. Vooral Rule the World, met zijn mysterieuze synthesizerpartijen, maakt indruk. Ook Liar Liar (Wasteland Monarchy) behoort tot de hoogtepunten. Hier krijgt Karevik versterking van beide gastzangeressen, Clémentine Delauney en Fernández. Hun verschillende stemgeluiden zorgen voor een krachtig vocaal samenspel, ondersteund door stevige gitaren en rollende drums.
Tijdens Karma zorgt een technisch probleem voor een korte onderbreking, maar Karevik weet die moeiteloos op te vangen met ontspannen publieksinteractie. Het illustreert de uitstekende sfeer die gedurende de hele show heerst. Bij het stevige Revolution neemt de frontman plaats achter de kansel, waarmee de theatrale presentatie nog eens extra wordt onderstreept. Een fraai rustpunt volgt met Ivy, My Dear. Overal in de zaal verschijnen de lampjes van mobiele telefoons en het publiek deint zachtjes mee. De emotionele zang van Karevik komt hier uitstekend tot zijn recht. Het contrast met de krachtige, soms behoorlijk zware passages die de rest van de set kenmerken, maakt de ballad extra indrukwekkend.
Ook visueel blijft er genoeg te genieten. Tijdens One More Flag in the Ground verschijnt een grote vlag en bij Sanctuary neemt Karevik plaats op een troon, geflankeerd door beide gastzangeressen. Vooral de afwisseling tussen cleane zang en agressieve screams werkt opnieuw prachtig. Met Veil of Elysium wordt de reguliere set afgesloten, al verloopt dat niet helemaal volgens plan. De verjaardag van de drummer wordt uitgebreid gevierd, inclusief Happy Birthday, shotjes op het podium en een spontane feestvreugde die wordt opgeleukt door een ouderwetse In de Gloria. Uiteindelijk wordt het nummer alsnog afgemaakt.
Voor de toegift worden met March of Mephisto en Sacrimony (Angel of Afterlife) nog eenmaal alle registers opengetrokken. Extra trommels, indrukwekkend vocaal samenspel en spectaculaire vlammen zorgen voor een grandioze finale. Kamelot levert een dijk van een optreden af. De show is visueel indrukwekkend, het geluid vrijwel perfect en de muzikale uitvoering van hoog niveau. De gastzangeressen voegen daadwerkelijk iets toe en de interactie met het publiek zorgt ervoor dat de theatrale productie nergens afstandelijk wordt. Voor een nieuwkomer is het een bijzonder overtuigende eerste live kennismaking, terwijl de doorgewinterde fans volop kunnen genieten van een feest der herkenning.
Zaterdag 31 oktober
Na de overtuigende eerste festivaldag staat zaterdag opnieuw een gevarieerd programma op de rol. De Italiaanse symfonische metalformatie Temperance mag de tweede dag openen, maar net als op vrijdag mis ik het begin van het optreden. Wanneer de laatste twee nummers worden ingezet, is de band al behoorlijk op stoom. Met Pure Life Unfolds en afsluiter Daruma laat Temperance in ieder geval een energieke indruk achter. De melodieuze zang, stevige gitaren en het enthousiasme op het podium zorgen voor een aangename kennismaking. Ook hier zou een oordeel over de volledige set op basis van deze laatste nummers niet eerlijk zijn, maar de afsluiting maakt nieuwsgierig naar meer.
Met Exit Eden krijgt Kamfest vervolgens een heel andere invulling van symfonische metal voorgeschoteld. De internationale formatie heeft zich gespecialiseerd in het ombouwen van bekende popnummers tot stevige, theatrale metalcomposities. Een concept dat op papier misschien wat voorspelbaar klinkt, maar live bijzonder vermakelijk kan uitpakken. De zangeressen presenteren zich met veel gevoel voor theater en weten de nummers met de nodige overtuiging te brengen. Muzikaal staat het geheel prima overeind. De samenzang is verzorgd, al weet die niet voortdurend dezelfde indruk te maken als de individuele vocale passages. Toch is het vooral de herkenbaarheid van het materiaal die ervoor zorgt dat het optreden aanslaat.
Wanneer Désenchantée, Paparazzi en It’s a Sin voorbijkomen, is duidelijk dat het publiek wel raad weet met deze symfonische bewerkingen van bekende hits. De reacties zijn enthousiast en er wordt volop meegezongen. Het is misschien niet de meest verrassende muzikale formule van het weekend, maar Exit Eden weet er een onderhoudende show van te maken. Met Impossible wordt het optreden afgesloten. Ook hier komen de theatrale presentatie en de verschillende stemmen samen. Het resultaat is een degelijk en vermakelijk optreden, waarbij de herkenbare covers voor de grootste publieksreacties zorgen.
De Nederlandse formatie Blackbriar heeft de afgelopen jaren behoorlijk aan de weg getimmerd en laat in Tilburg horen dat die groei niet uit de lucht is komen vallen. Vanaf de eerste tonen valt vooral het uitstekende geluid op. De instrumenten zijn goed van elkaar te onderscheiden en de karakteristieke stem van frontvrouw Zora Cock komt uitstekend tot haar recht. Die stem vormt meteen het belangrijkste handelsmerk van de band. Met haar bijna sprookjesachtige zang geeft Cock de muziek een heel eigen uitstraling. De theatrale presentatie past uitstekend bij de soms duistere, soms dromerige composities.
Met onder meer Floriography, I’d Rather Burn en The Hermit and the Lover laat Blackbriar horen hoe zorgvuldig de nummers zijn opgebouwd. Ook Arms of the Ocean, dat door Cock solo wordt ingezet, krijgt een sfeervolle uitvoering. Halverwege het optreden wordt het publiek uitgenodigd om de 013 gezamenlijk in een spookhuis te veranderen. De zaal mag zich uitleven met spookachtige kreten, waarna de band de duistere sfeer verder uitbouwt. Het zorgt voor een vermakelijk moment van publieksinteractie. Ook de cover van Lana Del Rey’s Summertime Sadness past opvallend goed binnen het muzikale universum van de band.
Toch weet Blackbriar, ondanks de verzorgde uitvoering, niet voortdurend te overtuigen. De muziek klinkt zoals symfonische metal hoort te klinken, maar blijft ook enigszins binnen de veilige grenzen van het genre. De composities zijn degelijk, de muzikanten spelen uitstekend en de presentatie is verzorgd, maar echt spannend wordt het zelden. Er ontbreekt net dat beetje extra dat een goed optreden tot een memorabel optreden maakt. Gelukkig heeft de band met Until Eternity nog een bijzonder sterke troef achter de hand. Het nummer vormt het absolute hoogtepunt van de set en laat horen hoe krachtig Blackbriar kan klinken wanneer alle elementen samenkomen. Een prima optreden dus, maar ondanks de onmiskenbare kwaliteiten van de band blijft het gevoel hangen dat er nog meer in had gezeten.
En dan is het opnieuw tijd voor Kamelot. Wie vrijdag al aanwezig was, weet inmiddels wat er schuilgaat achter de indrukwekkende aankleding van het duistere gesticht dat de band naar Tilburg heeft meegenomen. Voor de bezoekers die uitsluitend op zaterdag aanwezig zijn, ontvouwt zich echter een compleet nieuwe wereld. De imposante gotische setting, spectaculaire lichteffecten en theatrale presentatie vormen opnieuw het decor voor een avond waarin de Amerikaanse symfonische metalformatie alle registers opentrekt.
De setlist vertoont grote overeenkomsten met die van vrijdag, maar bevat ook enkele interessante wijzigingen. Met Insomnia en Center of the Universe krijgen de bezoekers bijvoorbeeld twee nummers voorgeschoteld die de avond ervoor niet werden gespeeld. Vooral dat laatste nummer blijkt een schot in de roos. Het tempo ligt bij Center of the Universe bijzonder hoog. De drums roffelen er heerlijk op los en de chemie tussen frontman Tommy Karevik en Clémentine Delauney is uitstekend. De stemmen versterken elkaar en de band speelt met een energie die zelfs nog wat hoger ligt dan tijdens de eerste avond. Het publiek reageert uitzinnig en maakt van het nummer een van de absolute hoogtepunten van het weekend.
Ook Revolution maakt opnieuw indruk. Karevik neemt plaats achter de kansel, terwijl toetsenist Oliver Palotai met zijn keytar een opvallende bijdrage levert. De combinatie van stevige gitaren, toetsen en krachtige vocalen zorgt voor een van de zwaardere momenten van de set. Een van de mooiste verschillen met vrijdag volgt tijdens Ivy, My Dear. De emotionele ballad krijgt deze avond ondersteuning van een harp. Die toevoeging zorgt voor een extra muzikale laag en geeft het nummer nog meer diepgang. Het is een subtiele verandering, maar wel eentje die uitstekend werkt.
Ook de samenwerking met gastzangeressen Clémentine Delauney en Ignacia Fernández blijft een van de grote krachten van de show. Hun verschillende stemgeluiden vullen de zang van Karevik geweldig aan en geven de composities extra dynamiek. Bij Veil of Elysium wordt uitgebreid de tijd genomen om het publiek bij de show te betrekken. De hele zaal zingt de melodie enthousiast mee en zelfs een stukje We Will Rock You van Queen komt voorbij. Ook worden de bandleden uitgebreid voorgesteld. Daarna krijgt het publiek alle ruimte om nog eenmaal uit volle borst mee te zingen, voordat het slotakkoord van de reguliere set klinkt. Tijdens de toegift verschijnt de bassist bij March of Mephisto in een Halloweenoutfit, een passend detail op deze 31 oktober. Met Sacrimony (Angel of Afterlife) volgt vervolgens dezelfde spectaculaire afsluiting als een dag eerder.
Wat vooral opvalt, is dat Kamelot zaterdag nog wat energieker voor de dag komt dan op vrijdag. Het geluid is opnieuw uitstekend en de muzikale uitvoering staat wederom als een huis. De band laat zien dat een zorgvuldig opgebouwde productie ook een tweede avond volledig kan overtuigen. De verschillen in de setlist en enkele fraaie muzikale toevoegingen zorgen bovendien voor voldoende eigen accenten. Twee avonden achter elkaar een dergelijke show neerzetten is geen geringe prestatie. Kamelot bewijst in Tilburg niet alleen over uitstekende muzikanten en een indrukwekkende productie te beschikken, maar ook over het vermogen om een zaal twee avonden lang volledig mee te krijgen.
De balans is opgemaakt.
Na twee dagen Kamfest kan de balans worden opgemaakt. Het festival biedt een gevarieerd overzicht van wat de symfonische en melodieuze metalwereld te bieden heeft. Van het uitbundige Vikingfeest van Leaves’ Eyes en de vocale veelzijdigheid van Xandria tot de herkenbare popcovers van Exit Eden en de sprookjesachtige wereld van Blackbriar: iedere band geeft op eigen wijze invulling aan het genre. Niet ieder optreden weet in gelijke mate te overtuigen, maar juist die verschillen maken het weekend interessant.
De absolute hoofdrol is vanzelfsprekend weggelegd voor Kamelot. De band maakt zijn status als festivalorganisator en hoofdact beide avonden volledig waar. De indrukwekkende productie, de uitstekende muzikanten en de sterke gastvocalisten zorgen voor twee memorabele optredens. Dat de zaterdagshow zelfs nog wat energieker uitpakt, onderstreept de kwaliteit van de formatie.
Daarmee krijgt de muzikale ontdekkingsreis waarmee dit verslag voor ondergetekende begon een bijzonder geslaagd einde. Soms is het als recensent juist verfrissend om de vertrouwde muzikale paden te verlaten en je onder te dompelen in een genre dat wat verder van je af staat. Kamfest bewijst dat er buiten die vertrouwde kaders nog heel wat te ontdekken valt. Twee dagen Tilburg leveren niet alleen een flinke dosis symfonische metal op, maar vooral ook de prettige constatering dat muzikale nieuwsgierigheid nog altijd rijkelijk wordt beloond.
Datum en locatie
30 oktober 2026, 013, Tilburg
Foto's: