Fvneral Fvkk – Indecent Idols

Fvkk zeg, wat heeft deze band toch een verschrikkelijke bandnaam. Niet alleen de naam, maar ook het gebruik van de ‘’v’’ in plaats van de ‘’u’’ maakt het nog erger. De ietwat flauwe artiestennamen van de bandleden maakt het geheel zelfs enigszins kolderiek en hierdoor lijkt het wel een gimmick te zijn. Zoals wel vaker bedriegt de schijn hier ook. Kenners van de band weten namelijk dat de debuterende langspeler Carnal Confessions een demonstratie is van uiterst serieuze en kwalitatief hoogstaande epische doom in stijl van Candlemass en Paradise Lost. Zoals het verder in goede trve cvlt traditie betaamt, pogen deze blasfemisten uit Hamburg de pilaren onder het katholieke geloof uit te schoppen door thematisch in te gaan op machts- en kindermisbruik binnen de kerk om hier zijn afkeer over uit te spreken. Deze zaken maken dat we Fvneral Fvkk zeker serieus kunnen en moeten nemen. En zo allitereren we ons met dit nieuwe werk Indecent Idols weer een krappe driekwartier aan hemelse ketterij in.

Mocht je de band niet kennen, dan zouden diverse elementen aan de muziek kunnen vermoeden dat we hier juist met godsverheerlijking te maken hebben. Opener Confiteor opent met klinkende kerkklokken en Gregoriaans psalmgezang. De zalvende stembanden van Cantor Cinaedicus zijn daarbij ook zonder meer van pastorale kwaliteit en zouden in een gemiddeld gebedslied niet misstaan. Ten opzichte van de vorige langspeler Carnal Confessions hebben deze nog extra aan overtuigingskracht gewonnen. Hoewel er af en toe ook een andere geluid te horen is, beperkt de vocale invulling zich hoofdzakelijk tot zijn de beroerende klaagzang, zonder hiermee overigens in de verveling te treden. Ook de slepende gitaarlijnen – waarbij de mosterd zeker bij de Peaceville Three gehaald is – dragen bij aan een sterk gevoel van melancholie en droefenis. Hier wordt direct mee gestrooid in het begin van Crosses To Gallows, maar vinden we eigenlijk op het hele album terug om de gedachten immer weg te laten dromen naar een druilerige begraafplaats vol overwoekerde grafstenen. Hiermee worden de zware thematieken op het album verder van een gitzwarte omlijning voorzien. Het opvolgende A Hidden Threnody kenmerkt zich – mede door de interviewpassages met een aartsbisschop aan het begin en einde van het nummer – dan ook door forse emotionele bagage. Ondanks – of wellicht juist door deze heftige beschrijvingen – weet het nummer de gevoelige snaar zeker te raken.

‘’Father, forgive me, for I’ve sinned.’’. Deze beginsnede van het volgende nummer The Beasts Of Speyer zit al weken in mijn hoofd, zelfs als ik een keer niet het verkeerde pad heb gekozen. Het nummer zelf kent net iets te weinig variatie om dat als geheel voor elkaar te krijgen. De dubbele basdrums richting het einde doen de oren toch even spitsen. Het lijkt echter vooral een opmaat voor het machtige Bishop Of The Iron Guard, dat als eerste single al werd uitgebracht en een sterke tweede helft van het album zal inluiden. Het nummer is het langste van het album en weet elke seconde te verantwoorden. De slepende gitaarlijnen en trage drumaanslagen komen net een tandje steviger binnen. In de tweede helft van het nummer gaat er zelfs een thrashy schuifje open en krijgen we een licht proggy intermezzo, waarna de leidende vocale- en gitaarthema’s als openbaring van bovenaf nogmaals losbarsten, net als de versnelling naar het einde toe. Amen! Die verzwaring in de gitaren wordt in Leichensynode verder doorgezet, maar dan met loodzware doomriffs die omlijnd worden met sterk melodisch gitaarwerk en prettige basplukkerij in de rustige secties. Dit nummer is wederom goddelijk lekker en onderstreept de sterke tweede helft van het album. Het afsluitende Even In Death (We Possess You) laat de muzikale rust wederkeren met warme gitaarlijnen en slepende droefenis, terwijl de tekstuele thematiek nog maar eens de donkere kant bewandelt.

Meine Güte, wat een meeslepend en zwaarmoedig album is dit Indecent Idols geworden. Als ik eerlijk ben, dan was dit zeker één van de albums waar ik flink naar heb uitgekeken (en online valt te lezen dat ik niet de enige ben). Carnal Confessions was al een hemelse ervaring, maar dit nieuwe werk weet dat zeker te overtreffen. Dat alleen is al een prestatie, zeker als de verwachtingen hoog gespannen zijn. Met alle hoogwaardige treurnis, die de laatste tijd is uitgekomen (we noemen uit het blote hoofd Insomium, Shores Of Null en Mother Of Graves), dient zich toch een heerlijke afspeellijst voor het najaar aan. De heren van Fvneral Fvkk bewijzen hiermee toch vooral eervolle idolen te zijn. Normaal gesproken ben ik geen grote voorvechter van traditionele (epic) doom, maar dit is toch een erg lekker werkstuk geworden. Vergeef me Satan, want ik heb gezondigd.

Score:

83/100

Label:

Dying Victims Productions, 2026

Tracklisting:

  1. Confiteor
  2. Crosses To The Gallows
  3. A Hidden Threnody
  4. The Beasts Of Speyer
  5. Bishop Of The Iron Guard
  6. Leichensynode
  7. Even In Death (We Possess You)

Line-up:

  • Cantor Cinaedicus – Zang
  • Decanus Obscaenus – Gitaar
  • Pastor Pellex – Gitaar
  • Vicarius Vespillo – Basgitaar
  • Frater Flagellum – Drums

Links: