Alcatraz 2026 zaterdag: veel stof om na te denken

Er zijn in de wereld enkele gevangenissen waar er tienduizenden gevangenen echt achter de tralies zitten. In ons klein Belgenlandje is dat gelukkig niet het geval, behalve dan dat ene weekend in Kortrijk. Dan laten er ook enkele tienduizenden zich vrijwillig opsluiten voor de gezelligste gevangenis genaamd Alcatraz. Redacteur Dieter Boens en fotografe Tessa Verstraete laten zich ook gewillig opsluiten en maakten er onderstaand verslag van.

Lees ook onze verslagen van de donderdag en de vrijdag.

Brutal Sphincter, Helldorado Stage

De Luikenaars van Brutal Sphincter mogen als tweede band van de dag aantreden in de Helldorado. Wat me het eerste opvalt vooraan, is dat de die-hardfans terug aanwezig zijn. Kabouter Pinnemuts is waarachtig ook uit zijn paddenstoel geslenterd om vooraan klaar te staan voor een snoeihard setje grindcore. Zelf benoemen ze hun stijl Poolitical Goregrind, en hoewel de muziek extreem hard en mechanisch is, combineren ze het wel met ronkende gitaren, zware diepe grunts en snelle drums voorzien van een flinke dosis gitzwarte, politiek satirische humor met een hoog feestgehalte. Halverwege de show moeten alle heren weg uit de voorste gelederen, want zangers Jimmy en Griska willen een woman only circle pit. Zo gezegd, zo half gedaan want er staan toch nog enkele heren in de pit. Nadat Jimmy deze eindelijk weggekregen heeft uit de pit, gaat het feestje onverstoord verder.

Brutal Sphincter

Hate, Swamp Stage

Troops Of Doom, Swamp Stage

Jungle Rot, Swamp Stage

Even snel binnenwippen in de Swamp voor Jungle Rot, maar na enkele nummers had ik het al wat gezien. Als je na elk nummer aan het publiek vraagt: ‘Do you want more?’, dan heb ik persoonlijk het gevoel dat ze er een beetje tegen hun gedacht staan en ik ben blijkbaar niet de enige want de tent staat belange niet zo vol als eerder en een deel van het publiek staat er om wat schaduw mee te pikken.

Mushroomhead, La Morgue

Het is even verwarrend als er op het scherm komt dat Mushroomhead en Divided wisselen van podium en tegelijk ook van uur. Mushroomhead kan er onmogelijk op tijd zijn en zo worden de twee bands gewisseld. Het gemor van vele aanwezigen wordt al gauw omgeruild naar een grote smile op het gezichtje, want vanaf de intro, de bekende Spongebob-song, is het prijs. Zangeres Jacky Laponza loopt bij het eerste nummer op de handen van het publiek richting midden van de tent om daar ‘all in Line te brullen. De twee percussionisten vooraan op het podium worden goed uitgelicht daar ze met water op de drumvellen spelen. Er ligt dus water op de drums en ze spelen weldegelijk met drumstokken, dit even om alle verwarring de wereld uit te helpen. Met in totaal negen man/vrouw op het podium is het gezellig druk, maar dat vindt het aanwezige publiek totaal niet erg. Het wordt alleen maar wilder bij tracks als When Doves Cry (de Prince-cover) en Qwerty.

Castle Rat, La Morgue

Na enkele glazen gerst en hoppesmoothies te hebben genuttigd, keren we terug naar La Morgue waar Castle Rat zijn intrede maakt. Het is al heel snel duidelijk dat de tent te klein is voor deze band. We staan redelijk achteraan (het is echt onmogelijk om dichter te geraken), maar muzikaal is het echt genieten. Ouderwetse doom metal, meer moet dat niet zijn. Van de theatrale show met het zwaardgevecht tussen The Rat Reaperess en Rily kan ik helaas niet veel zien, maar aan het gejuich van de menigte vooraan te horen, moet het prachtig geweest zijn. We zouden hier graag foto’s van hebben gehad.

Firewind, Prison Stage

Kittie, Prison Stage

Midnight, Helldorado Stage

Metal Church, Prison Stage

Biohazard, Prison Stage

Ik heb Biohazard al menige keren aan het werk gezien en weet dat het dus een explosieve, harde show zal worden, of deze keer toch niet? Jawel hoor, de veteranen jagen vanaf de eerste tonen het testosterongehalte op de wei serieus de hoogte in, overal zijn crowdsurfers en moshpits te zien. Een showtje dat zanger Billy altijd uithaalt is op de handen van het publiek staan en even verder riffen. Met onder meer Urban Disipline en Divided We Fall in het begin van de set is de toon meteen gezet. Een mooi eerbetoon aan recentelijk en veel te vroeg overleden Lou Koller van Sick of it All volgde even later met Hold my Own, dat aan hem werd opgedragen. Eén grote moshpit werd het daar vooraan, het stof vloog gretig door de Kortrijkse lucht, kortom, een set waar we nog lang van zullen nagenieten.

Mantah, Helldorado Stage

De tent staat al ruim voor het begin van hun show goed vol en de heren van Mantah op het podium zijn duidelijk goed voorzien op het warme weer. Twee enorme ventilatoren vullen het podium nog wat meer naast de opgestapelde boxen. Na een rustige intro van een drietal songs, de bezoekers hadden precies wat extra last van de hitte, brak het feest in de Helldorado helemaal los. Even later zien we een tiener rustig zijn luchtjetski opblazen om daarna heldhaftig over het publiek te varen richting stage. De jonge generatie weet duidelijk nog wat een feestje bouwen is! De vele showelementen die Mantah in zijn set gebruikt, vallen in goede smaak van het publiek. Kortom, een goeie show en veel gelukkige metalheads.

Mantah

Carach Angren, Swamp Stage

Psychonaut, Helldorado

Alcest, Swamp Stage

We weten al jaren dat je voor de meest verassende en zware shows in de Swamp moet zijn. Op vrijdag zagen we daar Igorrr met hun meesterlijke set, vandaag doet Alcest net hetzelfde. De vloeiende overgangen tussen de dromerige songs als Protection en Saphire naar een meer grimmigere sfeer door de strakke screams en geweldige riffs zorgen ervoor dat de show geen seconde verveelt.

Hatebreed, Prison Stage

Bij de Prison Stage blijven we in de hardcorescene, want de Amerikanen van Hatebreed komen even later dit podium Stage overnemen met een ongelofelijk energetische negentig minuten durende set. Ze zijn hier duidelijk met een missie, als een categorie F tornado razen ze als het ware over het festivalterrein. Zanger Jamey Jasta geniet er duidelijk nog steeds van. Hij heeft energie alsof het hun eerste show ooit is en de band zich nog moet bewijzen. Bij Smash Your Enemies verandert het festival even in een menselijke centrifuge. Lang geleden dat ik nog zo een circle pit gezien heb. De sloophamer gaat rustig verder met onder meer Tear It Down en Last Breath. Hatebreed kwam, zag en overwon.

Terror, Helldorado

We begeven ons terug naar de Helldorado waar de volgende hardcorelegendes aantreden: Terror. ‘As usual’ haat zanger Scott Vogel de afstand tussen podium en publiek en hij zweept de menigte op om voorbij de security tot bij hen op het podium te komen. Helaas pindakaas, de security laat niemand voorbij. Dan maar crowdsurfen en stof maken met de moshpits. Op een gegeven moment kan je het podium maar half zien door al het opstuivende zand in de tent. Onverstoorbaar en snoeihard dramt de band door en plots komt ex-collega Carl Schwartz het podium op gestoven om even mee te brullen tijdens ‘eep Your Mouth Shut.

Terror

Testament , Prison Stage

Arch Enemy, Prison Stage

Kersvers boegbeeld van Arch Enemy Lauren Hart trapt af met Yesterday is Dead and Gone, en bewijst meteen waarom ze de nieuwe frontvrouw is. De nieuwe wind dat ze door de band jaagt, doet hen goed, want in mijn eigen bescheiden oordeel, gaan ze terug naar de beginsound, wat ik wel kan appreciëren. Halverwege de show stelt Lauren zichzelf even voor. Wat een zacht, frivool stemmetje heeft ze toch. We verwachten het niet, als we haar screams gehoord hebben, maar zie, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Helaas begint de set wat schwung te verliezen na de korte voorstelling van de zangeres, want een groot deel van het aanwezige publiek begint te vertrekken. Er is nog voldoende power in de band, maar ze weten het publiek niet de volledige show te bekoren. Een gemiste kans van wat ooit een magistraal goeie band was, vind ik persoonlijk. Ach, ik kan er wel van zagen, maar zoals het spreekwoord luidt: de beste stuurlui staan aan wal.