Rond 2019 gingen vier film- en muziekenthousiastelingen uit Oklahoma samen zelf maar eens wat muziek maken. Dat had natuurlijk eenvoudig kunnen verzanden in wat aanrommelen in ongemakkelijke oefenschuurtjes, maar zie: vier jaar later speelt Chat Pile al het prestigieuze Roadburn Festival aan flarden (als te horen op Live At Roadburn 2023), om twee jaar later daar opnieuw stevig indruk te maken. En nu brengt de band met het logo dat ten onrechte de indruk wekt dat je een berg bleke black om je oren zult krijgen al album nummer drie, en zelfs vier als je de samenwerking met Hayden Pedigo uit 2025 (In The Earth Again) meerekent.
In die zes jaar heeft de band een behoorlijke populariteit vergaard, zoals ook te zien is in onze ZM Jaarlijst 2024. Die populariteit en de intense beleving van fans bij optredens doet denken dat de muziek van de band mensen op een bijzondere manier raakt; dat die een (emotionele?) leegte vult. Maar hoe dat gebeurt is – nog los van de discussie of de band “wel metal” is – niet eenvoudig te vatten. We doen een poging.
We horen hoekige, schurende rock als een uitgeklede, blekere Bleach van Nirvana, waarin het vooral in de aankomende herfst heerlijk (ver)dwalen is, niet in het minst door de expressieve vocalen van Ray B (die zich ook wel Raygun Busch laat noemen). De man heeft op de keper beschouwd niet eens zo’n heel goede zangstem (u weet wel, naar Chris Cornell-begrippen), maar hij gebruikt zijn mogelijkheden zeer overtuigend. Hij klinkt als een getormenteerde ziel die het ene moment in het zwarte niets van de apathie van een diepe burn-out niet eens meer naar kleine lichtpuntjes zoekt, om vervolgens na de wanhopig herhaalde vraag wat in hemelsnaam te doen de meest zielverscheurende krijs uit te stoten.
Het is die murmelende lethargie die een metalfan wat tegen de borst kan stuiten, bijvoorbeeld als Ray in Same Rules prevelt “Carve my name above where I rest”. Waarom neem je in hemelsnaam een plaat op als je zanger niet eens de moeite neemt om zijn mond open te doen? Daarmee mis je echter dat kunst het leven imiteert/vastlegt. In de diepe leegten van depressie en uitzichtloosheid kost zelfs praten soms meer dan er in je te vinden is. Daarmee voegt de keuze enkel apathie toe aan de emotionele zeggingskracht van de plaat. En zo kruipt het veelvuldig herhaalde “No world on the outside” steeds verder naar binnen, sijpelend door kleine sneetjes gemaakt door wankele gitaarlijnen. In de slotzin schiet de zanger eenmalig uit zijn slof: “It was a different place, but I still saw you” huilt hij. Om heel stil van te worden, juist omdat de emoties in de aanloop zo ingehouden werden.
Het mogelijk wat kinderachtig getitelde PEN IS MALL zit ook al zo goed in elkaar. Industriële drums, bassen en ziedende vocalen stuiteren over elkaar heen in een woedend slopend betoog over vrijheid en de strijd die je daar soms voor moet leveren (tenminste, zo begrijp ik het toch): “Simon says get back to work!”. En in dat geweld begint de boel ineens (een soort van) te swingen doordat de drummer ingenieus wat ijzerwerk inzet. Het blijkt een vals voorteken, want de breakdown die volgt is zo zwaar en dicht dat er geen enkel straaltje licht meer kan ontsnappen (of zelfs nooit geweest lijkt te zijn).
Christabel ’26 stapt heerlijk uit het stramien met een bijna gothic aanpak en heel sterke, meervoudig gedubbelde zanglijnen. Die worden heel vaak herhaald zodat bijna sprake is van een meezinger. Wel een gitzwarte trouwens, maar het is wel net dat haakje dat maakt dat je de plaat vaker oplegt, waarmee ook de rest van de songs steeds beter op hun plek vallen. Family Funeral heeft voor mij in zijn schaarste wat Fudge Tunnel-vibes en is één van de sterkste tracks van de plaat. Het gitaarwerk pakt daar voor een deel in mee, zowel in de lichtere lijnen als de zwaardere riffs. Het zijn echter weer de hartekreten van Ray (“You will never hold them again”) die groots en lawaaierig klinkende muziek tot iets heel kleins maken, tot een heel kleine kern waarin de essentie van het menselijk bestaan en lijden samenkomt in één zin.
Metal of niet? Het zal me boeien. Who Loves The Sun raakt op momenten minstens zo hard en is door zijn donkere dynamieken minstens zo urgent. Mij is inmiddels wel duidelijk waarom dit Chat Pile mensen soms zo hard raakt. Het is tenslotte October All The Time!
Score:
85/100
Label:
The Flenser, 2026
Tracklisting:
- Creature
- Deep Blue
- Same Rules
- PEN I S MALL
- Shrine
- Intruder
- Christabel ‘26
- Influence
- Family Funeral
- October All the Time
Line-up:
- Ray B. – Vocalen
- L. Manhole – Gitaar
- Stin – Basgitaar
- Cap‘n Ron – Drums
Links: