Consecration – Exanimis

Het is alweer vier jaar geleden dat we Cinis in woorden probeerden te vatten. Het derde album van Consecration beviel goed, zij het dat de plaat niet met kop en schouders boven het doom-deathmaaiveld uitstak. Nu zijn de heren uit Norwich terug met nog maar eens wat sonische duisternis.

Want donker klinkt het! Het deemster drukt ook een stuk zwaarder dan op Cinis. Daarover schreef ik dat de riffs eerder naar de “gewoon metalen” doom van een band als Candlemass neigden. Hier is het gitaarwerk echter stevig geworteld in de diepe krochten van de dood. In Herald Of Darkness wrikken en breken de gitaren Celtic Frost-gewijs tot zanger Daniel een indrukwekkend lage ‘oeh’ uitstoot. Zijn diepe grunt is een belangrijk deel van de aantrekkingskracht van Exanimis. In de openingstrack wordt er nog een borrelend Ocean Gateways-onderwatereffect op gegooid. Het is op zulke momenten dat je hart even sneller gaat kloppen in het overigens kalm maar vasthoudend voortstappen van Exanimis. Hetzelfde gebeurt bij de lekker slepende deathmetalriff die rond 1:40 invalt in Configuration Of Lamentation.

De plaat heeft zulke accenten eerlijk gezegd ook nodig. De productie en mix zijn vol, zwaar, warm – dat basgeluid! – en massief (om het woord log maar niet te gebruiken) en de songs hebben vooral dezelfde loodzware ‘there’s no hope’-klankkleur. Dat is enerzijds een aanbeveling voor elke fan van het genre, maar het geeft je soms ook het gevoel alsof je bijna 50 minuten naar een voortploegende dieseltrein met een oneindig aantal wagons staan te kijken en luisteren. Zonder meer indrukwekkend natuurlijk, maar hou je aandacht er maar eens bij. Daar helpt Consecration je ietwat mee door wat lekkere gitaarsolo’s in Submerged In Sand dat met zijn dof voortploegende riff inderdaad het gevoel geeft alsof de aarde je heeft opgeslokt en je enkel nog vervormde geluiden van boven de grond hoort. Slik!

Het zijn ook weer de ultradiepe gorgelgrunts die Domain Of Despair wat kleur op de kale, afgekloven botten geven. Muzikaal wordt het bandgeluid hier immers gestript naar het karkas van schaars aangeslagen gitaren en stampende drums. Pas in de laatste van de bijna acht minuten gaat het los. De drums versnellen, terwijl de hoog over gierende gitaren gevoelvol ineens de armharen omhoog zetten. Hoogtepuntje op de plaat. In Harvester Of The Forsaken zijn het de wat bekend klinkende dieselriff en de horrorsfeer die de aandacht vragen, terwijl in Descent Into Derangement een ijzingwekkende scream mooi wordt opgepakt door de gitaristen. De laatste minuten van de plaat rechtvaardigen de verwijzing in het promovel naar de vroege My Dying Bride volledig met gitaren die minutenlang snikken en huilen. En zo gebeurt er achter de ogenschijnlijk wat ontoegankelijke muur van geluid toch meer dan genoeg.

Door de meer doodsmetalen aanpak in het gitaarwerk en de compromisloze aanpak ligt Exanimis me toch een stukje beter dan zijn voorganger. De doorgewinterde doomdeathfan kan hier best eens een draaibeurt – of vanwege het massieve geluid misschien beter een paar luisterbeurten – aan wagen. Mooi werk!

Score:

78/100

Label:

Nuclear Winter Records, 2026

Tracklisting:

  1. Herald of Darkness
  2. Configuration of Lamentation
  3. Submerged in Sand
  4. Domain of Despair
  5. Harvester of the Forsaken
  6. The Bitterness of Grief
  7. Descend into Derangement
  8. Cold Grey Stone

Line-up:

  • Daniel Bollans – Vocalen
  • Matthew Bollans – Basgitaar
  • Liam Houseago – Gitaar
  • Andy Matthews – Gitaar
  • Jorge Figueiredo – Drums

Links: