Labor Of The Negative – The Triumph Of Time And The Disillusioned

Il Trionfo del Tempo e del Disinganno (De triomf van Tijd en Ontgoocheling) is Georg Friedrich Händels eerste oratorium: een omvangrijk gezongen muzikaal verhaal voor vier solisten en orkest. In plaats van echte personen staan vier begrippen centraal, die als personages worden opgevoerd: Schoonheid, Genot, Tijd en Ontgoocheling. Het werk wordt in de klassieke muziekwereld geprezen om zijn virtuoze zangpartijen, dramatische kracht en grote muzikale afwisseling. Toch behoort het niet tot Händels bekendste composities; werken als Messiah en Water Music en een opera als Rinaldo genieten bij het grote publiek meer bekendheid. Il trionfo is dan ook vooral geliefd bij kenners en liefhebbers van barokmuziek. Tot die liefhebbers lijkt ook Labor Of The Negative te behoren.

Dit internationale avant-gardistische blackmetalcollectief, met vertakkingen in Egypte, Noorwegen, Portugal en het Verenigd Koninkrijk, laat zich nadrukkelijk inspireren door filosofie en literatuur. Zo is de titel van het eerste volledige album, The Triumph of Time and the Disillusioned, rechtstreeks ontleend aan Händels oratorium. Ook de naam Labor Of The Negative heeft een filosofische oorsprong en verwijst naar een passage uit het voorwoord van Hegels boek Fenomenologie van de Geest: “Het leven van God en de kennis van het goddelijke kunnen weliswaar worden beschreven als een spel van liefde met zichzelf; maar dit idee vervalt in loutere stichtelijkheid, en zelfs in smakeloosheid, als het de ernst, het lijden, het geduld en de arbeid van het negatieve ontbreken.” Voor de Duitse filosoof Hegel verwijst de ‘arbeid van het negatieve’ naar de ontwikkeling die uit conflict, tegenspraak en crisis voortkomt.

Het zal je niet verbazen dat avant-gardistische black metal met zulke filosofische en literaire uitgangspunten allesbehalve rechtlijnig wordt ingevuld. Chaotische, dissonante riffs, gekwelde en dramatische zangpartijen en onstuimige drumpatronen vormen het fundament van de muziek van het viertal. Meteen vanaf opener Epoché I grijpen manische, hallucinerende vocalen je bij de strot en roepen ze een theatrale, vervreemdende sfeer op. Die grimmigheid wordt verder aangescherpt door rauwe uitbarstingen, atmosferische en bedachtzame passages, nerveuze ritmes en onverwachte wendingen. Daardoor krijgen de composities een weerbarstig en gelaagd karakter, waarin agressie en chaos voortdurend aan de oppervlakte liggen.

Ook duiken er geregeld blaasinstrumenten op. Hoewel die soms wat misplaatst klinken, geven ze de muziek samen met de sporadisch gebruikte gesproken teksten een extra stekelige en verwrongen klank. Sommige nummers, zoals in Epoché III en IV, laten horen dat deze experimenteerdrift ook daadwerkelijk iets opmerkelijks kan opleveren. In onverwachte jazzachtige passages krijgt het blaasinstrument volop de ruimte en ontstaat een prikkelend contrast met de nerveuze ritmes en dissonante blackmetalriffs. Hoewel ze in eerste instantie wat onwennig aandoen, vormen ze toch enkele van de opvallendste en meest karakteristieke momenten van het album.

Om het filosofische karakter verder te benadrukken, dragen bijna alle nummers de titel Epoché, gevolgd door een Romeins cijfer. De filosofische term komt uit het Grieks en verwijst naar het tijdelijk opschorten van je oordelen en aannames, zodat je iets zo onbevooroordeeld mogelijk kunt waarnemen. Waar de titel van het vijfde nummer, 151 – The Eternal Present and the Endless Dream, naar verwijst, blijft voor mij niet duidelijk.

The Triumph of Time and the Disillusioned is een kronkelig album dat voortdurend lijkt tegen te stribbelen en koppig zijn eigen weg baant. De experimenteerdrift, de grillige composities en de bevreemdende zang maken het tot een nerveuze en ontregelende luisterervaring. Daarmee is de complexe, grimmige avant-gardistische black metal van Labor Of The Negative bepaald geen allemansvriend. Kun je bands als Arcturus, Dødheimsgard en Virus waarderen en spreekt een flinke dosis dramatische waanzin je aan? Dan zou dit koortsachtige, versplinterde en theatrale album zomaar eens precies bij jouw muzikale verwachtingen kunnen aansluiten. Durf jij The Triumph of Time and the Disillusioned zo onbevooroordeeld mogelijk te beluisteren, of heeft bovenstaande omschrijving je vooral afgeschrikt?

Score:

78/100

Label:

I, Voidhanger Records , 2026

Tracklisting:

  1. Epoché I
  2. Epoché II
  3. Epoché III
  4. Epoché IV
  5. 151 – The Eternal Present and The Endless Dream
  6. Epoché V
  7. Epoché VI

Line-up:

  • M. – Vocalen
  • S. – Gitaar
  • J.H. – Bas
  • T.Z. – Drums

Links: