Smyrna is de oud-Griekse naam voor de Turkse stad die we nu kennen als Izmir, een handwerkknooptechniek om tapijten, kussens of wandhangers te maken maar bovenal – en veel belangrijker – de naam waaronder met enige regelmaat festivalletjes worden georganiseerd in de fijnste bovenkamer van Arnhem en omgeving: die van Willemeen. Remco Faasen toog naar de editie van 2026 met op de kalender zes bands die wortelen in de extreme metal.
Het Antwerpse (en meer specifiek de Slachthuislaan in die stad: erg leuk gezien de thematiek van de band) Gore Force V bijt vandaag het spits af in Arnhem. Circle Jerking for Dummies van het tweede (krap twintig minuten durend) tweede album Annus Porcus Oinkus met als gastzanger Earik Mortem vormt een hoogtepunt van de set en mocht u het na alle hints nog niet doorhebben: Gore Force V maakt death metal met een flinke laag grindcore. De bandopstelling op het verkleinde podium is wat lastig: drummer Jan de Maeyer zit centraal achter zijn trommels met een ander drumstel achter hem en dat laat alleen plek aan beide weerszijden over voor zijn kompanen. Ze slaan zich er echter manmoedig doorheen en leveren heerlijk smerige death metal af, waar ook nog eens een lekkere groove in zit.
Anus of the Blue Goat: the Rectum Strikes Back komt voorbij en zanger Senne, voorzien van een indrukwekkende tattoo op zijn borst, leeft intens mee op de vierkante meter die hij tot zin beschikking heeft. Hij springt, headbangt en stuitert in het rond en gooit er zo nu en dan ook nog eens wat dancemoves uit. Bij Coathanger Abortions on Ice duikt er plots een strandbal op en verandert Willemeen op slag in een levende flipperkast. Gelukkig verschijnt het onding alweer snel en sluit Gore Force V de set af met Repulsive Swampdonkey Lesbromancy voordat Dag vriendjes van kindervrienden Bassie en Adriaan klinkt om met een glimlach afscheid te nemen.
Unhallowed Deliverance pakt de zaken iets lomper aan, mede dankzij de deathcore-invloeden. Geflankeerd door tomtes (van die Scandinavische kabouters waarvan je alleen de neus ziet, toch opmerkelijk voor een Duitse band) klappen de mannen er direct op. We zijn nog geen vijf minuten onderweg of gitarist Szymon Skiba (ook actief in Stillbirth) springt van het podium om eigenhandig een circle pit te beginnen. Met Velvet Skin krijgen we het eerste nummer dat de band ooit maakte voorgeschoteld maar dat klinkt minder speciaal dan het is: het verscheen in 2023. Duitse humor: zanger Arthur Haltrich draagt het op aan alle vrouwen die vechten voor gelijkheid. Hoe dan ook: het is volle bak rammen. Zonder bassist overigens.
Ook de frontman van de tweede band leeft fanatiek mee met de muziek en als hij zijn shirt uittrekt wordt er een vergelijkbare borsttattoo als eerder bij Senne van Gore Force V zichtbaar: blijkbaar is dat een mode-dingetje. Erg is het niet overigens dat het shirt uitgaat, dan hoeven we niet meer te kijken naar de tekst Fuck Frontex. Waar is de tijd gebleven dat politiek buiten muziek bleef of op zijn best alleen in grote lijnen terug te vinden was? Nadere studie leert dat dit Unhallowed Deliverance nu eenmaal veel politiek en maatschappelijke misstanden in de muziek verwerkt. Dan zal de boodschap aan de dames van zojuist ook wel gemeend zijn. Prima verder, ik die niet zo moeilijk en muzikaal is het dik in orde wat deze band laat horen. Niet dat het avontuur nou ze fanatiek wordt opgezocht maar er wordt lekker gevarieerd gespeeld en zanger Haltrich heeft aardig wat afwisseling in zijn stem. Het kiezelharde Deriliction sluit een fijne set af. Een leuke ontdekking al met al, dit Unhallowed Deliverance. Wel een rare bandnaam natuurlijk.
Vier vieze mannetjes uit Frankrijk die razendsnelle deathgrind maken: Putrid Offal. Rottend slachtafval in het Nederlands: geinig. De vaart zit er gelijk goed in bij de heren die er stuk voor stuk uitzien alsof ze als hobby lijkschouwing hebben en graag een mes in een lichaam zetten, levend of niet. Drummer Laye Louhenapessy is een belevenis op zich: strak voor zich uitkijkend met zijn mond open ramt hij zich door de set heen. Niet gek dat nog zes bands van zijn diensten gebruikmaken. Net als de drummer dragen gitarist Philippe Reinhalter en bassist Fred Houriez met bloed besmeurde werkjassen, terwijl zanger Franck Peiffer een zwart verpleegkundige pak draagt. Alles gaat in de hoogste versnelling bij deze mannen. Ik heb mijn metal liever met iets meer variatie en afwisseling en dus is het een mooi moment om wat te gaan eten. Ondertussen gaan de ware liefhebbers helemaal uit hun dak voor het podium waar zij – leuk detail – goed zicht hebben op de twee infuuszakjes aan de microfoonstandaard.
De reden dat ik vandaag present ben in Willemeen is stiekem Radiathor. Een klassieke death/thrashband die aan het begin van de jaren ’90 actief was maar waarvan pas in 2018 het debuutalbum verscheen. Dit uitstekende Decay by Greed werd gemaakt in de line-up Ralph de Boer (vocalen, bas), Walter ‘Bokito’ Tjwa (gitaar) en Marco de Groot (drums). Tot voor de start van het optreden vandaag was mij niet duidelijk wie er naast Walter Tjwa (Mandator, ex-Sinister) tot de band zou behoren omdat Ralph de Boer het inmiddels te druk heeft met Body Farm en Dead Head, maar dat blijkt naast De Groot Rutger van Noordenburg (Shinigami) op gitaar en Mark Ketelaar (Ceremony) op zang en bas te zijn. “Wij zijn Radiathor en wij zijn back in business”, stelt de laatste droog vast.
En wat krijgen we dan? Smaakvolle death/thrash zoals die eind jaren ‘80/begin jaren ’90 plots overal werd gebracht. Zowel de band als de geluidsman moeten er nog even inkomen maar dan gaan we los met de soepel klinkende nummers van het enige album zoals Time to Burn, To Deliver Death en Infinite Hate. De band komt er dan wel lekker in, met het geluid blijft het behelpen, vooral voor Marco de Groot is het vandaag pech hebben. Maar Ketelaar kan natuurlijk wel een aardig moppie zingen en de gitaarsolo’s vliegen je om de oren: wat wil een mens nog meer? Een iets beter geluid ja, maar je kunt niet alles hebben. Gelukkig zijn de juiste schijven wél omhoog gezet als Bokito de kenmerkende riff voor Corronation of Madness inzet. Is het dan allemaal hoogstaand en vooruitstrevend wat Radiathor laat horen? Nee, maar lekker is het wél. Met Psychic Playground als lekkere uitsmijter.
Met God Shines in Absence van het laatste album Icons of Ruin opent de dampende deathdoom machine Graceless zijn bijdrage aan dit lekkere festival. De band uit Leiden stelt nooit teleur: niet op plaat, niet op podium en dus ook vanavond niet. We gaan gelijk volle bak met de mannen die ook alweer tien jaar hun rondjes meedraaien in de wereld van de betere muziek. Dat is ook wel te merken want na vier platen zonder bezettingswisselingen is dit niets minder dan een machine. Bij Retaliation of the Wicked is stilstaan onmogelijk, je mond houden ook: ‘re-ta-li-ation-ofthe-wic-ked!’. Slashed and Served, A King in the Filth… als een bulldozer gaat de band tekeer: er is geen genade voor de pit. Graceless is ook nu weer bloed op de vingers en zweet op de muren met opmerkelijk veel vrolijkheid tussen de bandleden onderling. Die on Demand heeft van dat heerlijke gitaarwerk tussen Björn Brusse en Remco Kreft en a de machtige fsluiter Iron Tears is een ware masterclass death metal. Heerlijk!
Laat het maar aan Inhume over om eens feestje ziekelijk af te sluiten. Presentator van dit feestje Erik Mensinga transformeert na zijn nummertje met Gore Force V wederom tot Earik-de-gastzanger van de band die de wereld al sinds 2010 laat wachten op nieuw plaatwerk en heeft een setlist van het formaat behangrol voor zich heeft liggen. De specialiteit van het huis is namelijk grindcore en daarbij staat de doodstraf op nummers die langer dan drie minuten duren. Earik brengt de smerigheid van Inhume met volle overgave. Waar Graceless als een bulldozer tekeer ging, doet Inhume dat als een orkaan. Het zweet dat nu net van de muren was gedruppeld zit er binnen een mum van tijd weer op, terwijl Earik er al pigsquealend op los stuitert en het vuurtje in de pit die op zijn nadrukkelijke wens al vanaf het tweede nummer The Missing Limb was opgezet, nog eens opstookt.
De beide snaarbespelers Loek Peeters en Ben Janssen spelen koeltjes door. Even een slokje drinken en dan weer voort met Cadaverous Abortion. We krijgen alvast wat nummers van de komende plaat en die vallen niet geheel toevallig perfect in het straatje van de vorige uitgaves terwijl ik me realiseer dat Inhume een beter geluid heeft dan Radiathor en Graceless. De band raast door de set heen terwijl Earik zijn stembanden bijna op het podium spuugt en Ban Janssen zomaar een les haarwaaien weggeeft. Het Willmeenpubliek haakt langzaam af (wellicht was het handiger geweest om Graceless en Inhume van plek te laten wisselen) maar de overblijvers vermaken zich prima met deze oude rotten. Er melden zich zelfs crowdsurfers en als gevolg daarvan stagedivers in de toch niet ruim bemeten zaal. Inhume speelt volle kracht vooruit, voor variatie of afwisseling is nu even geen plek: de band gaat door tot het gaatje en totdat het laatste druppeltje zweet uit de toeschouwers is geperst. Wederom een leuk feestje, dit Smyrna Death Fest.
Datum en locatie
11 april 2026, Willemeen, Arnhem
Links: