Bij deathcore wil je altijd maar één ding weten: kan deze band nog bruter, nog buitenaardser klinken dan alle andere deathcorebands? Eaten By Sharks is niet zo ‘n band. Met het eerste album Eradiction maakte de band wat progressief ingestoken deathcore met een heel thrashy klinkende mix en mastering. Een album dat het echt niet slecht deed, hoewel een doorbraak ook een brug te ver was.
De bandnaam is Eaten by Sharks, u raadt het al: we gaan het hebben over onderzeemonsters. De albumnaam is Undertow of Hate. Trek uw metalgezicht. Pruil uw lip, trek uw neus op en kijk er vies bij. Dit is zo ontzettend hard en metal! Althans, dat moeten de mannen gedacht hebben bij het kiezen van deze toch wat sneue en genrebevestigende titel. Een onderstroom van haat! Deze Canadezen vinden zichzelf geëvolueerd sinds het laatste album, en daar moet ik ze gelijk in geven. Als u hier bent gekomen voor een logisch vervolg van Eradiction dan valt het wat tegen. Dit album leunt meer op core, groove en death-elementen dan zijn voorganger, denk vooral aan Revocation. Ook qua vocalen is er wat verandering te bemerken. Laten we eens bij het begin beginnen.
De band zegt zelf: verwacht geen liedjes, maar focus op momentum. Luisterend naar Vessel Torn is dat vooral een nadeel. Het lijkt een slinger van ongerelateerde onderdelen zonder climax. Het zou werken als de teksten ook echt een boodschap bevatten. De muziek en teksten zouden dan elkaar naadloos aanvullen. Maar de boodschap is: haaien kunnen je opeten en de zee is heel diep. Dat de teksten ook niet bepaald hoogstaand zijn blijkt wel uit bijvoorbeeld Capsized. “No life, no light, time to die!” Ja, dan begrijp ik wel dat je het tekstboekje niet bij de promo voegt. Eaten By Sharks mag zich niet tot de intellectuele voorhoede rekenen. Dat de zanger zijn verhaaltjes met een kurkdroge (extreem) lage grunt opademt maakt het niet veel dynamischer.
Wat Bodies Overboard een stuk sterker maakt dan de voorgaande tracks is dat de gitaar meer ruimte krijgt. De noten vliegen moeiteloos om je oren. Niet alles is dichtgehoest door de vocalist. Eindelijk krijgen we wat ruimte voor de track om zich te ontwikkelen. En op zulke momenten hoor je pas goed wat een schijnbaar moeiteloze muzikale capriolen hier worden uitgehaald. Het razendsnelle ritmische gitaarwerk mag eindelijk zijn eigen huisje bouwen.
Becoming Chum is een zowaar nog melodieuzere track. Een mix tussen de agressie van The Black Dahlia Murder en de nadruk op technisch spel van Rings of Saturn. Na zo’n twee minuten hoor je een breakdown die toch wel heel erg doet denken aan laatstgenoemde band. Niet dat ik dat niet lust, ik vind deze combinatie eindelijk urgentie uitstralen. Het melodieuze aspect is toch wel belangrijk bij deze band. Crimson ‘There’s fucking bodies all around me’ Tide biedt voorstuwende drums die in het ‘refrein’ ruimte geven aan groove. De track heeft gek genoeg het type vocalen en groove die aan The Agony Scene doen denken. De gitarist geeft na zo’n twee minuten een totaal random solo. De drummer heeft geen flauw idee hoe hij met deze psychose moet omgaan en kiest maar voor geroffel. De elementen zijn aanwezig, maar de opbouw van deze track mist impact door de wederom losstaand voelende onderdelen. Afsluiter Surfaced Remains heeft een onderwatereffect en een solo gitaar. Na luttele seconden komt het lichaam bovendrijven. Het klinkt als het intro van het nieuwe The Cure album. Waren de breakdowns op?
Deze review klinkt misschien wat kritisch hier en daar. Maar Undertow of Hate is echt niet slecht. Het is alleen ook niet goed. Het is gewoon een deathcoreplaat met licht vergeetbare tracks, diepe grunts, vieze screams, wat vernuftig gitaarwerk en een leuk loopje hier en daar. De mix met groove metal is interessant, maar heeft meer potentie door het ontbreken van voldoende climaxen. Undertow of Hate is een plaat voor de middelmaat. Op de albumcover staat een soort Megalodon die een schip in splinters verandert. Dat niveau haalt Eaten By Sharks niet. Undertow of Hate is hooguit een hap uit een been van een nietsvermoedende surfer.
Score:
65/100
Label:
CDN Records, 2026
Tracklisting:
- Shallow Water
- Dead Weight
- Kill and Consume
- Same Face, Different Mask
- Depth Charge
- Apex Predator
- Megalodon
Line-up:
- Tyler Abrams – Basgitaar
- Justin Whitehead – Drums
- Matt Sherriff – Vocals
- Dan Okowinsky – Gitaar
- Chris Chaperon – Gitaar
Links: