Sinds 1999 bestookt de Hongaar Támas Kátai de wereld met releases van zijn Thy Catafalque. Ooit begonnen als avant-garde blackmetalband, verdween het blackmetalgedeelte steeds verder naar de achtergrond en bleef een volstrekt uniek project over waarin mens, natuur, tijd, ruimte en Hongarije immer centraal bleven staan. Met hun laatste album XII: A gyönyörű álmok ezután jönnek, dat sinds de release rondjes blijft draaien in zijn hoofd, trok Remco Faasen namens Zware Metalen naar dB’s in Utrecht om het wonderkind, dat in december Abraham zag, te aanschouwen.
Voor een relatief kleine band neemt Thy Catafalque geen halve maatregelen. Buiten Támas Kátai op gitaar zelf, komen op het podium gedurende de avond langs: een drummer, een bassist, twee gitaristen, twee zangers en twee zangeressen. Soms in een minimale bezetting; soms is het zoeken naar een plekje op het podium. Het is nodig om nummers van inmiddels tien verschillende albums uit de discografie zo getrouw mogelijk te spelen. En ondanks de hoeveelheid aan nummers en muzikanten lukt dat wonderwel. Thy Catafalque levert een heerlijk optreden af in Utrecht, vol afwisseling. Het ene moment is het kalm en dromerig, dan weer woest en blastbeathard. Het lukt Kátai iedere keer weer om nummers te schrijven die ondanks de gevarieerdheid prachtig samenkomen en live ook nog eens uitvoerbaar zijn.
Het geluid in dB’s laat helaas wat te wensen over en natuurlijk komen alle lagen op plaat nog mooier samen, maar we staan niet bij Dimmu Borgir en het ambacht dat de Hongaarse bandleider en zijn groep in hun werk leggen is bewonderenswaardig. Nummers van de laatste plaat als Aláhullás, Ködrikály, maar vooral het titelnummer zijn net zo smakelijk als een oudje als Csillagkohó. Het gezelschap laveert vol passie door de set, tot vreugde van het publiek dat voor een uitverkocht huis heeft gezorgd. Dat de muzikanten soms wat onwennig op het podium staan doet niets aan hun prestatie af.
Thy Catafalque weet de opnames heel aardig te benaderen met hier en daar een paar noodgrepen vanaf de meelopende geluidsband, maar de eigenzinnigheid van de nummers komt ook op het podium helemaal over, met altijd black metal als basis, want dat blijft het vertrekpunt in het werk van Kátai, zoals dat bijvoorbeeld ook geldt voor bands als Arcturus, Ihsahn en Oranssi Pazuzu. Wel is er altijd dat optimistische deuntje dat weer vrolijk contrasteert met de blastbeats en het gegrunt en gekrijs.
Alsof het allemaal nog niet vol genoeg is op het podium, past er ook nog een celliste en haar instrument bij die voor een fraai intermezzo zorgt met een solo welke wordt uitgebreid met drumwerk, de beide zangeressen en één van de zangers. Daarna gaan we vrolijk verder met de muzikale stoelendans: alles kan in de zoete inval die Thy Catafalque heet en per nummer de muzikale grenzen van de harde muziek verkent. Zo beuken we het ene moment de koppen van onze rompen om een volgend nummer weer een reis naar dromenland te ondernemen. Of we zitten opeens in een soort black/doom sfeer met een voltallige band die dan weer eindigt met a capella samenzang. Even lijkt dat een fraai einde van het concert te zijn, maar dan opeens is het weer volop headbangen op woeste black metal en lijkt er geen einde te komen aan dit avondje heerlijkheid. Totdat de realiteit dan toch toeslaat en we vaarwel moeten zeggen aan deze bijzondere band. Thy Catafalque, hamarosan találkozunk!
Támas Kátai
Datum en locatie
2 april 2026, dB's, Utrecht
Link: