Open de poorten! Pitfest gaat nog één keer los

Vandaag barst de laatste buiteneditie van Pitfest in alle hevigheid los! De campinggangers slepen zich doorweekt naar het terrein toe waar de luchten gelukkig zijn opgeklaard. Het is een dag vol punk, hardcore, black, thrash en death metal. Precies waar Pitfest om bekend staat. Met een exclusieve show van Six Feet Under, een verpletterend optreden van huisband Skroetbalg en een versie van Venom als headliner is er genoeg te zien op de eerste volle festivaldag. Zware Metalen was er het hele weekend bij met Ruben voor de verslaglegging en Frido voor de foto’s.

Embryonic Autopsy
Vanaf de parkeerplek is de eerste keelroggel al goed te horen. Twee uur ‘s middags is eigenlijk veel te vroeg voor dit soort vuige herrie, zeker als je in de ochtend gewoon nog moet werken, maar we hebben het gered. Embronic Autopsy opent het hoofdpodium dit weekend. Tegelijkertijd is dit hun albumreleaseshow, want vanaf vandaag is de nieuwe plaat Rise of the Mutated uit. De zelfverklaarde deathmetalband klinkt met zijn thema’s over lichaamssappen en ingewanden in eerste instantie vooral als grindcore, maar de oplettende luisteraar kan opvliegers van gitaarstukken en drumlijnen ontcijferen tussen de muur aan boze herrie.
Opvallende afwezige in dit geheel is bassiste Kenxi Dupey. Die zal deze hele Europese tour niet te zien zijn. Reden onbekend en vervanger ook onbekend. Het klinkt er allemaal niet minder zwaar om.
Ondanks dat het vroeg op de middag is, vragen de mannen zich wel hardop af waar de pit blijft op Pitfest. Die enthousiastelingen zouden nog wel een kater van gisteravond aan het verwerken zijn, of moeten zich nog even herpakken na een stortbui op de camping. Toch krijgen ze aan het eind van hun set waar ze om vragen. Pitfest is weer los!

Speedözer
De Belgische band Speedözer bezoekt na drie jaar weer eens de bovenburen. De stekker ging er destijds uit, maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en nu zijn de Vlamingen dus weer terug op het podium. Ze doen hun naam eer aan, want snelheid zit er absoluut in. Geen idee waar de nummers over gaan, of wat er gespeeld wordt, maar de mannen bulldozen over het publiek heen. Het is één bak energie die zijn weergave niet kent, terwijl het publiek er nu wel volop de beuk in gooit. Vliegende ledematen zullen morgen wel voor een aantal nieuwe blauwe plekken zorgen.
De Brammert stage is weer geopend en de toon is gezet. De wildste bands zullen hier de komende twee dagen spelen en Speedözer past daar prima tussen.

Artillery
Is het dan alleen maar oorverdovend geweld dat hier de dienst uit maakt? Dat valt ook wel weer mee. Om de nodige lucht in de zaak te brengen is de Deense powerthrashband Artillery ingevlogen. Duidelijke melodieën en heldere zanglijnen brengen de nodige afwisseling op de dag. Heel actief touren deze mannen niet meer, dus om ze hier op Pitfest te zien is al een traktatie. Na vijf jaar is er weer eens nieuw werk verschenen in de vorm van de EP Made in Hell. Daarvan spelen ze hier drie van de vier nummers. Ook fans van het oude werk worden hier goed bediend. De jaren tachtig komen hier natuurlijk voorbij en waar anders sluit je mee af dan Terror Squad? Bandleider Michael Stützer laat zijn ruim veertig jaar ervaring zien en de band die er sinds 2023 omheen staat doet eer aan de muziek. Het publiek wil prima meedoen met het voor power metal zo kenmerkende vuisten gooien. Een ijzersterk optreden van de Denen. Ze gaan zelfs vijf minuten over tijd, maar daar hebben we weinig erg in, want zo mogen ze nog wel even doorgaan.

Acidez
Helemaal vanuit Mexico is de punkband Acidez van de partij. In het Spaans worden we toegeblaft door de frontman. Het is mij onduidelijk wie dat inmiddels is, want er heeft nogal een stoelendans plaatsgevonden de afgelopen jaren. Wel is duidelijk dat de heren heel wat woede met zich meedragen, want er gaat geen zin voorbij zonder minstens twee scheldwoorden. Het is toch allemaal niet te verstaan en dat vindt dit publiek helemaal niet erg. Het is punk, het gaat hard en het klinkt boos. Wat heb je nog meer nodig? Voor genuanceerde instrumenten ben je hier aan het verkeerde adres. Het is veertig minuten lang non-stop de beuk erin. Crowdsurfers en stagedivers maken graag gebruik van alle chaos. Het hoeft ook allemaal niet zo moeilijk te zijn, daar draait het dit weekend niet om. De band zorgt voor het plezier waar we naar op zoek zijn en dat is het belangrijkste.

Baest
Er zijn nog meer Denen aanwezig vandaag, want ook Baest staat op het podium. Een welkome toevoeging tussen alle underground bands van vandaag. Deze mannen speelden zich vorig jaar namelijk helemaal in de kijker met hun album Colossal. Dat lijkt ze ook heel wat enthousiaste toeschouwers te hebben opgeleverd. Baest vliegt uit de startblokken met zijn moderne geluid en een onophoudelijke pit raast door de tent. Alles waar de heren om vragen krijgen ze ook van de gewillige toeschouwers. De eerste wall of death van de dag is een feit. De nieuwe plaat staat centraal in de set en voor Depraved World staat frontman Simon Olson even centraal in de circle pit die het hele nummer om hem heen kolkt. Het plezier van de band spat er aan alle kanten vanaf. Zowel met elkaar op het podium, als met het publiek. Dit is wel weer een fantastisch mooie liveband voor op de affiches. Olson zien we later vanavond nog een keer terug op het podium, de rest van de mannen hebben de tent hier prima vermaakt.

Martyrdöd
Na acht jaar is de Zweedse band Martyrdöd weer terug op Pitfest voor een exclusief optreden in Nederland. De blackened crustpunkformatie laat zien dat je punk ook op een aansprekende manier kunt spelen. Ondanks dat het nog steeds lompe herrie is, zitten hier wel degelijk opbouw, structuur en herkenbare melodieën in. Daarmee wisten de heren zich natuurlijk ook in korte tijd te ontpoppen tot meesters in het genre. Hun laatste album Hexhammaren viel hier goed in de smaak en sindsdien wachten we met smart op het volgende hoofdstuk. Hier laten de mannen niks over los. Ze zeggen zelfs geen woord tegen het publiek! Het is enkel de muziek die voor ze spreekt en die schreeuwt al hard genoeg. Dat is ook alles wat dit publiek – dat de moshpit even flink aanzet op dit boze geluid – wil. De heren hebben het nog niet verleerd in ieder geval en we hopen snel meer van ze te horen.

Gama Bomb
Stonden ze twee maanden geleden nog in het Little Devil café in Tilburg, zie ze hier eens op het hoofdpodium staan: de thrashers van Gama Bomb die inmiddels in Ierland zijn gehuisvest. Al meer dan twintig jaar drukken ze een stempel op het genre door een overwegend positief geluid te laten horen, zij het meestal rond het thema horrorfilms. Frontman Phillip Byrne heeft zich voor de gelegenheid netjes in een colbert gekleed en begroet direct de mensen op de eerste rij. Na het eerste nummer Zombie Blood Nightmare gaat dat ding toch al snel uit. Het zal hem wel te warm worden in de tent. Meer monsters en bloeddorstige thema’s vliegen ons rond de oren, maar dat zou je door de vrolijke klanken eerst niet zeggen. Het publiek lijkt het wel snel genoeg door te hebben en omdat het een ongeinband is moet er kennelijk geroeid worden in de pit. Dat slaat natuurlijk nergens op, maar wat kan de pret hier nu drukken?

Ondanks het verhaaltje over cannabis waar de Ieren zich in Nederland verplicht toe voelen is de muziek totaal niet sloom. De energie is hoog en dat merk je ook in het publiek. Iets wat Byrne niet kan weerstaan en de man stapt zelf ook een rondje door de tent.
Als Ieren kunnen de heren het ook niet laten om een cover van The Pogues op te nemen in hun setlist. If I Should Fall From Grace With God in een razendsnelle versie van het oude folkpunknummer is ongetwijfeld ter ere van diens overleden frontman Shane MacGowan.
Gama Bomb geniet zienderogen van het grote publiek en neemt het allemaal met grote teugen op. Byrne vouwt de setlist in een vliegtuigje en laat het rondsuizen op de luchtstromen van de laatste circle pit. Deze mannen mogen wel eens vaker op een podium staan. Het blijft elke keer een feestje.

The Good, The Bad and the Zugly
Over feestjes gesproken, er is nog een band die de boel op stelten komt zetten. De hele dag is er al een opvallend grote hoeveelheid Turbojugend aanwezig, al is de band van die fanclub nog nooit in Emmen geweest. Hier staat echter wel het soortgelijke The Good, The Bad and The Zugly. De jongens komen naar eigen zeggen ons IQ hier verlagen. Prompt stuitert er dan ook weer een strandbal van gisteravond door de tent. Je zou zo niet zeggen dat frontman Ivar Nikolaisen ook bij Kvelertak de microfoon in handen heeft, maar het is hem toch echt. Drummer Magne Vannebo zit er met een peuk op de lip bij, iets wat het publiek ondanks het formele rookverbod in de tent gewoon overneemt. Kan allemaal hier op Pitfest.

Deze mannen nemen niks serieus, maar de nummers die ze schrijven staan wel als een huis. Al gaat het nergens over, deze jongens doen het leuk. Het is één groot feestje in de tent en de band wordt letterlijk op handen gedragen. Na een lang verhaal over in de toekomst kijken volgt Nostradumbass, waarna er afgesloten wordt met New Kids on the Blockchain. Weet iemand nog wat dat ook alweer was? Het is kenmerkend voor de band die om het jaar ongeveer een nieuwe plaat uitbrengt rondom actuele thema’s. Deze mannen hebben zichzelf even neergezet als een festivalsmaakmaker. Deze punkrockers wil je vaker tegenkomen.

Hellripper
Het Schotse Hellripper is een terugkerende gast op Pitfest. In 2018 stonden ze er ook al eens en dat smaakte naar meer. Inmiddels is alleskunner James McBain drie platen verder, waarvan de meest recente afgelopen maart nog uitkwam. Dat Coronach viel hier opnieuw goed in de smaak en ook het publiek kan de paar nummers die we daarvan horen goed waarderen. De blackened thrashmetal met vliegensvlug gitaarwerk en vlijmscherpe riffs zijn ook in levende lijve indrukwekkend dankzij de band die McBain om zich heen heeft verzameld. Vooral drummer Max Southal weet hier te imponeren. Als een beest gaat hij tekeer op het slagwerk, de ‘bpm’s’ liggen dus hoog. Dat vertaalt zich naar een razendsnelle circlepit die maar niet lijkt op te houden. Dikke prima natuurlijk, want Hellripper lijkt met nieuwe nummers als Hunderprest de grenzen te willen opzoeken van hoe snel je kunt spelen. Moeiteloos doet McBain tussen al dat geweld door interacties met zowel zijn band als het publiek en laat zichzelf hier zien als een meestermuzikant. Dat belooft veel goed voor zijn verdere loopbaan. Ik ga het zeker in de gaten houden.

Skroetbalg
Vanaf het eerste moment dat Skroetbalg hier vijf jaar geleden het podium besteeg werden de kerels bestempeld als huisband van Pitfest. Geen enkele andere band doet wat deze mannen doen: in het Drents keiharde punk maken. Een betere vertegenwoordiging kan Pitfest zich niet wensen. ‘De Balg’ staat inmiddels garant voor het wildste optreden van het hele festival. Nog voor de eerste noten vallen staat de hele tent al klaar voor een wall of death en de daaropvolgende pit doet de hele set de tentdoeken wapperen. Het is voor mij onbegrijpelijk dat deze lui het afgelopen jaar clubtours en cafés in het Westen hebben gespeeld, terwijl ze elk dorps- en tentfeest van Delfzijl tot Doetinchem plat hadden kunnen spelen. De kracht van Skroetbalg ligt in de regio en die loopt hier helemaal uit voor de mannen.

Speciaal voor de gelegenheid spelen ze hier net als bij hun debuut hun eerste demoplaatje integraal. Nummers die de harten van de Pitfest bezoekers nog altijd sneller doen kloppen. Deze laatste editie laten ze niet zomaar aan zich voorbij gaan. Al maken de mannen volle bak kabaal, ze willen wel even stilstaan bij het verlies van dit Drentse festival. Er mag klinkt een minuut lang applaus voor de organisatie, de bezoekers, de bands en alles wat dit feest al tien jaar lang prachtig maakt. Maar lang blijft het natuurlijk niet stil, er wordt al gitaarspelend gecrowdsuft en zo hard gespeeld dat de snaren breken en de vingers bloeden. Het laatste nummer dat de mannen hier spelen is de cover van Ace of Spades, ‘voor Lemmy en voor Phil’ volgens frontman Sander Broersma, maar toch vooral voor de fans van keiharde muziek.

Six Feet Under
Geen enkel festival lijkt zonder oude reuzen te kunnen. Pitfest heeft natuurlijk de podia Ellert en Brammert, maar muzikaal boeken ze ook nog oude namen. Six Feet Under is daar één van. De band rond Chris Barnes bracht dit jaar zijn vijftiende studioalbum uit, waarvan vier vol met covers, maar dan nog. Net als de meeste voorgangers werd ook dat Next To Die hier middelmatig ontvangen, maar hier kan de oude brombeer nog aardig uit de voeten. Barnes staat inmiddels meer bekend om zijn vreemde uitspraken en dat lijkt hij nu ook zelf door te hebben. ‘Wij spelen gewoon door, want jullie willen mij toch niet horen praten’ zegt de originele Cannibal Corpse frontman. En daar heeft hij wel een beetje gelijk is, want we willen hem vooral zijn kenmerkende ‘eeeeee’-rochels horen maken. Er blijkt ook geen woord aan gelogen, want we horen hem de rest van de set eigenlijk niks meer zeggen.

Als een oude diesellocomotief dendert de band door zijn setlist heen. Het komt traag op gang met veel kabaal en af en toe gaat het fluitje toch nog even ‘eeee’. De covers beperken zich tot oude Canibal Corpse nummers als Hammer Smashed Face. Met ook Jack Owen in de band ben je daar nu bijna toe verplicht natuurlijk. De rest van de set bestaat vooral uit oude nummers. Muzikaal klinkt alles nog steeds goed, maar je merkt wel dat de strot van Barnes er al bijna veertig dienstjaren op heeft zitten. Toch een beetje als een oude wekkerradio waarvan de batterijen het net beginnen te begeven. Gelukkig kan ook Six Feet Under als het moet nog een harde, snerpende toon afgeven.

Pro-Pain
De hardcoreheadliner voor de vrijdag is het Ney York HC collectief Pro-Pain. Je zou verwachten dat een band als deze wel eens eerder naar Emmen was afgereisd, maar dit is toch echt de eerste keer dat ze op Pitfest staan. Des te meer reden om de tent weer volledig op de kop te zetten. Na elf jaar kwam er vorige maand weer eens een nieuwe plaat uit die Remco wel kon waarderen. Ik kan Pro-Pain altijd wel waarderen. Deze mannen laten zien dat hardcore ook meer dan lomp ragwerk kan zijn. Niet dat lomp ragwerk niet leuk is, maar met thrashinvloeden is het gewoon direct een stuk leuker. Goeie gitaarlijnen en een mooi geplaatste temposhift maken de nummers een stuk dynamischer zonder dat er ook maar iets van de energie verloren gaat. Sterker nog, het wordt er alleen maar energieker van. De hele tent gaat op en neer, zoals alleen Pro-Pain dat kan. Een waardige hoofdact voor dit podium en mooi dat ze op de valreep toch nog op het voor hen eigenlijk perfecte festival hebben kunnen staan. Ze hadden nog wel even door gemogen, want die andere hoofdact is nog aan het soundchecken, maar ze moeten ruimte maken voor de afterparty.

Venom
En die hoofdact is niemand minder dan het legendarische Venom. Of nou ja, een versie van Venom. Maar deze heeft wel degelijk recht op de naam met oprichters Antony ‘Abaddon‘ Bray en Jeffrey ‘Mantas‘ Dunn in de gelederen. Dat deden ze al een keer als Venom Inc. en zo stonden ze hier al eens eerder op het podium, maar die naam zijn ze nu kwijt. Optreden lukt ze niet met hun tweeën, dus hebben ze Blake ‘Bulldozer’ Arendell als bassist en vocalist gestrikt om het zware werk te komen doen. Het tweetal is weer samen ter ere van het vijfenveertigjarig bestaan van Venom‘s debuutplaat Welcome To Hell. Daar wordt dan ook veel van gespeeld. Ze openen met Witching Hour en dan blijkt dat de heren ook na al die jaren nog prima kunnen spelen. Het singletje Die Hard en Live Like an Angel (Die Like A Devil) komen nog langs voordat de poorten van de hel echt openbarsten met kolommen van vuur uit het podium. Het wordt een waar feest van herkenning voor de Venom fans.

Speciaal voor deze tour hebben de heren een paar extra gastvocalisten meegenomen. De eerste die we daarvan te zien krijgen is Simon Olson van Baest die we dus al eerder zagen. Zou die gast dat tien jaar geleden bedacht kunnen hebben? Dat hij naast levende legendes op het podium mag staan? Hij geniet er in ieder geval met volle teugen van. Hij eist de microfoon al op terwijl Dunn zelf net aan een verhaal wou beginnen. Dat vindt de oude vedette allemaal wel best. Ze gaan er helemaal voor. Olson zingt Angel Dust en One Thousand Days in Sodom voordat hij alweer plaatsmaakt voor de volgende artiest.
Niemand minder dan David Vincent komt in vol ornaat het podium op benen. Voor de echte klassiekers moet je natuurlijk bij het tweede Venom album Black Metal zijn en daar heb je iemand van formaat voor nodig om er recht aan te doen. Buried Alive, Don’t Burn the Witch en Poison klinken uit de oud Morbid Angel frontman zijn keelgat. Een vertolking die hij prima aan kan. Hij houdt het in ieder geval langer vol dan meneer Mantas die na elk nummer zijn gitaar moet omwisselen en daar wel erg veel tijd aan kwijt is.

Zoveel zelfs dat de band zijn set moet inkorten. Diva Satanica wordt nog snel het podium opgetrokken om in duet met Vincent Countess Bathory te zingen, maar daarna houdt het gek genoeg simpelweg op. Ondanks dat er verder geen bands meer ingepland staan op dit podium en er op het tweede podium wel nog gewoon gespeeld kan worden, mogen ze hun set niet afmaken. We horen het nummer Black Metal dus gewoon niet vanavond. Iets wat ook verbaasde kreten oproept uit het publiek. ‘We komen nog wel een keer terug’ verzekert Dunn ons nog. Nou, dat lijkt me niet als dit de laatste editie van het festival is en het zo weer vijf jaar kan duren voordat ze bij elkaar komen. De beste versie van Venom in jaren en het wordt afgekapt, daar mag je wel een scheldwoord om laten.

Neuk!
Gelukkig is daar nog Neuk! Die kunnen de frustraties prima verwoorden met hun naam alleen. Al is het in het Nederlands. Er hangt zelfs een Hollands tegeltje achter het podium. Deze mannen mogen wel spelen en doen dat ook al bij aankomst. Aan hen de eer om de eerste festivaldag af te sluiten. Er zijn nog mensen met energie in de benen na een lange dag en die willen de laatste meters er nog even uit persen in een moshpit. Dat kunnen deze mannen wel leveren. Lompe herrie in het Nederlands en dat doen ze al sinds 1995. Dat betekent dat de heren heel wat oude koeien uit de sloot kunnen trekken en de bekende verhalen over drugsgebruik uit die jaren negentig en vroege 2000’s komen voorbij. Daar doen de mannen nu niet meer aan, maar af en toe een optreden zeggen ze geen nee tegen.
Eerlijk, ik had veel liever naar de rest van Venom gekeken, maar het blijkt mooi dat Pitfest de Nederlandse hardcore- en punkscene een podium biedt. Wat hier in de tent staat in plaats van hoopvol voor het hoofdpodium staat wachten of er niet toch nog wat gaat gebeuren kan het ook waarderen en die laatste meters in de pit worden wel gemaakt.