Toen ik in 2017 Plagues van Millhaven besprak, had ik al door dat deze band meer in huis had dan het gemiddelde metalcoreclubje dat wat melodeathriffs over breakdowns plakt. Ondertussen zijn we een hoop releases verder en ligt met NTRL de nieuwste EP van de Belgen klaar. De naam The Curse Of Millhaven werd al een tijdje geleden ingekort tot gewoon Millhaven, maar muzikaal blijft de groep gelukkig trouw aan waar het altijd sterk in geweest is.
Wat meteen opvalt, is hoe natuurlijk alles hier samenvalt. Göteborgmelodieën, moderne grooves en klassieke coreriffs worden door elkaar gedraaid zonder dat het geforceerd aanvoelt. Dat lukt maar weinig bands, ever. Vaak eindigt zo’n combinatie ergens tussen identiteitscrisis en overgeproduceerde festivalcore, maar Millhaven houdt het opvallend smaakvol. De invloeden liggen er zeker nog in: stukken At The Gates, hier en daar wat soortgenoten en vooral die robuuste drive van vroege Amon Amarth toen de riffs nog echt mochten krassen. Tegelijk behoudt de band voldoende eigen smoel om niet als een simpele retro-oefening te klinken.
Sterkste wapen van deze EP? De riffs. Vrijwel elk nummer bevat wel een melodielijn of groove die blijft hangen zonder meteen op automatische piloot te draaien. Dissonance en Echo Chamber tonen mooi hoe Millhaven spanning opbouwt tussen melodie en brute kracht, terwijl de songs voldoende variatie bevatten om de aandacht vast te houden. Breakdownachtige stukken passeren wel eens, maar gelukkig zonder de boel compleet richting generische metalcore te trekken.
Ook de productie verdient een boeketje veren. Modern en stevig, maar niet doodgetriggerd of klinisch. De gitaren snijden mooi door de mix, de drums hebben voldoende body en de vocalen blijven consequent aanwezig. Wat NTRL mee interessant maakt, is dat deze EP nergens probeert te bewijzen hoe clever, zwaar of vernieuwend ze wel niet is. Millhaven schrijft gewoon sterke songs binnen een stijl die al duizend keer gespeeld is, maar doet dat met genoeg overtuiging, technische bagage en gevoel voor dynamiek om boven het maaiveld uit te steken. Geen revolutie, wel een bijzonder geslaagde hybride van Göteborgmelodeath, stevige grooves en metalcorespierballen die verrassend vlot wegluistert.
Label:
Eigen Beheer, 2026
Tracklisting:
- Nothing Truly Remains Lost
- Eclipse
- Gravity
- The Nothingness
- Unity
- Breathless
Line-up:
- Bram Dewilde – Bas
- Bart Rambour – Drums
- Jeroen Debruyne – Gitaar
- Kurt Mylle – Gitaar
- Kevin Vandamme – Vocals
Link: