Mourir – Nous, le venin

Geschreven door op 20-07-2026 om 12:17.

Nee, je kunt moeilijk zeggen dat de huidige maatschappij er florissant voor staat. Alles oogt weliswaar verbonden, snel en grenzeloos, maar het herbergt ook ontzettend veel onrust. We staan wereldwijd en razendsnel met elkaar in contact, maar ligt vereenzaming in deze digitaal verknoopte wereld niet voortdurend op de loer? En bevredigt de voortdurende beschikbaarheid van nieuws, informatie, meningen en feiten onze honger naar kennis wel voldoende? Leiden die constante prikkels niet vooral tot afstomping, verlies van nuance en groeiende onverschilligheid? Onze maatschappij is luid, aanwezig, gehaast en ogenschijnlijk verbonden, maar tegelijkertijd doortrokken van eenzaamheid, vervreemding en morele vermoeidheid. Gloort er tussen de vervreemding, kilte en voortdurende ruis ook nog hoop? In kleine gebaren van verbondenheid, in het weigeren om onverschillig te worden en in het blijven zoeken naar betekenis waar die niet vanzelf voorhanden is. Juist daar, in de barsten van een bikkelharde wereld, licht zo nu en dan iets menselijks op.

In een wereld die zich krampachtig lijkt vast te houden aan kwetsbare zekerheden als geld, gezondheid, relaties en succes, hekelt de Franse blackmetalband Mourir (letterlijk: sterven) het verstikkende, hedendaagse individualisme. Hun nieuwe album Nous, le venin (Wij, het gif) voelt als een duistere, hypnotische confrontatie, met een samenleving die steeds verder losraakt van zichzelf. Het is een wereld waarin weinig ruimte lijkt voor wie betekenis zoekt tussen wreedheid, absurditeit en een bestaan dat soms pijnlijk zinloos aanvoelt. Toch blijft Nous, le venin niet steken in louter wanhoop. Elk nummer is een donkere overpeinzing over verval vervreemding, wreedheid en zingeving, maar tussen de kilte en beklemming gloren ook flarden licht, hoop en helderheid.

Ook op hun derde album bestrijkt het viertal een geluid dat zich het beste laat omschrijven als moderne black metal. Net als op hun vorige volledige albums (Animal Bouffe Animal uit 2020 en Disgrâce uit 2022) en hun EP Insolence (2025) kleurt het viertal uit Toulouse hun black metal eigenzinnig in. De rauwe felheid van hun donkere, bezwerende black wordt vermengd met de zwaarte van sludge en de breed uitwaaierende spanningsopbouw van post-metal. Mourir legt een uitgemeten, dissonante laag van imposante gitaarlijnen, onverbiddelijke blastbeats en een beklemmende sfeer neer. De vocalen versterken dat gevoel nog eens: duizelingwekkend gekrijs en koortsige kreten, onder meer in Feu, d’un regard en Je est absent, trekken een donkere sluier over de nummers. Daarmee wordt de thematiek van het album niet alleen verteld, maar ook nadrukkelijk voelbaar gemaakt. Toch verzandt Nous, le venin niet in een eenvormige massa aan zwaarte. Door het brede contrast tussen verbeten intensiteit en meer melodische passages weet de band de aandacht vast te houden. Daarbij moet wel meteen worden aangetekend dat dit bepaald geen makkelijk verteerbare kost is. Deze muziek nestelt zich niet achteloos in je gehoorgangen, maar vraagt tijd, aandacht en enige overgave.

Hun vooruitstrevende kijk op black metal en hun compromisloze aanpak komen het sterkst naar voren in de log aanvoelende, loodzware nummers die zich haast hypnotiserend opbouwen en vaak uitmonden in een onverwacht of abrupt einde. Feu, d’un regard en Aux Inutiles zijn daar treffende voorbeelden van. Ook de vooraf uitgebrachte single en titeltrack Nous, le venin past perfect in dat beeld. Of wil je beweren dat je dat koor aan het einde al van verre zag aankomen? Juist door zulke keuzes voelt Mourir niet alleen vernietigend, maar ook ritueel en beschouwend. Dit is muziek die schuurt, dreigt en langzaam blijft hangen. Geen zwartgeblakerde, allesverzengende storm aan geluid, maar eerder een broeierige, verstikkende onderdompeling. Toch is het niet alleen maar zwartgalligheid wat de klok slaat. Het geloof dat iets beters mogelijk is, flakkert op in de melodische passages en in de momenten waarop de muziek even lichter, ruimer en bijna ademend klinkt.

Ook op Nous, le venin zoekt Mourir het niet alleen in blinde furie, woede of nihilisme, maar juist ook in sfeer, spanning en verstikkende opbouw. Het Franse viertal maakt duistere, hypnotiserende black metal waarin zwaarte, zorgvuldig opgebouwde spanningsbogen en kille atmosferen samenvloeien tot een beklemmend geheel. Het is geen album dat makkelijk tot je komt, maar eentje waar je echt even uitgemeten de tijd voor moet nemen. Wie die tijd niet neemt, kan Nous, le venin zomaar als te log of te langgerekt ervaren. Maar voor de muzikale avonturier, of voor wie black metal graag wat meer afwijkend en onalledaagser ingevuld hoort, valt hier het nodige te ontdekken. Dit is bij uitstek een album om in alle rust te beluisteren: teruggetrokken in een hoek van de bank of diep weggezakt in een luie stoel. Licht uit, donker om je heen, en Mourir het werk laten doen. Dan komt Nous, le venin nog net wat indringender binnen.

Score:

85/100

Label:

Pelagic Records, 2026

Tracklisting:

  1. Feu d’un regard
  2. Ennui ennemi
  3. Mon rêve animal
  4. Je est absent
  5. Aux inutiles
  6. Nous, le venin

Line-up:

  • Théophile Antolinos – Basgitaar
  • Alexandre Bérenguer – Gitaar
  • Olivier Lolmède – Gitaar, vocalen
  • Maël Pretet – Drums

Links: