In 2023 was collega Pjotr zeer te spreken over Distortions, de tweede langspeler van Godthrymm. Voor de samenstelling van deze stevige doomband verwijs ik graag nog eens naar zijn recensie. Hier volsta ik ermee te zeggen dat twee leden een verleden hebben in deathdoomgrootheid My Dying Bride. Dat is al weer even geleden, maar zij hebben hun voorkeur voor warme, duistere muziek gewoon behouden. De heren en dame hebben het overigens ook nogal voor “ionen” want na eerste plaat Reflections en voornoemde tweede plaat, komt men nu met Projections. Het blijkt dan ook het laatste deel van de Visions Trilogie te zijn. Geen idee of de eerste plaat vooral reflecterend was en de tweede vooral zeer verstoord, maar het lijkt alvast interessant om te zien of de nieuwe visualiserend is ingestoken.
Ik ben er nog niet over uit of dat nu meer het geval is dan op de voorgangers. Feit is wel dat de muziek je op het ene moment meevoert over vergezichten uit lang vervlogen tijden (als ze al werkelijk bestaan hebben), dat je het volgende moment met de mondhoeken verbeten omlaag goedkeurend mee zit te bangen op weer zo’n granieten riff (vooral in de opener) en dat je je even later voelt wegzakken in een warme troostrijke/troosteloze (kies zelf maar) duisternis. Hoe Godthrymn dat doet? Met majestueuze leads, broeierige baslijnen die lekker veel ruimte krijgen in het geluid, epische vocalen en een drummer die ook in de tragere stukken zijn voeten doet spreken. In essentie brengt de band een perfect samenkomen van het zware van deathdoom – in drums en riffs – en het verhalende van een band als Candlemass of Crux in de vocalen.
Over die vocalen gesproken. In zijn recensie van de debuut-EP A Grand Reclamation (hé, zonder -s?) constateerde collega Frannk nog dat de zang van Hamisch Glencross wat tegenviel wanneer hij echt probeerde te zingen, omdat het wat geforceerd overkwam. Op de nieuwe plaat – er zijn inmiddels ook acht jaar verstreken – is de vocale afwisseling juist een van de sterke punten. In de basis hangt Glencross tegenwoordig lekker in het Hetfield-register. Sowieso prima voor donkerder werk natuurlijk (ik denk bijvoorbeeld aan Icon van Paradise Lost). Maar hij spant zijn stembanden met regelmaat ook wat strakker aan waarmee een licht snerpend geluid ontstaat. Daaraan worden de meer etherische geluiden van Glencross eega Catherine toegevoegd. En niet zo’n beetje ook, want naar het einde toe lijkt ze de boel meer en meer naar zich toe te trekken. In Jewels en afsluiter Hope Is Eternal trekt zij de vocale kar volledig in haar eentje. Voor sommigen zal dat misschien te veel zijn, maar ik moet zeggen: ik voel het wel.
Daarvoor heeft voormalig My Dying Bride-zanger Aaron Stainthorpe nog even de bloedrode spotlichten gepakt door op Endure My Skin een groot deel van de zang voor zijn rekening te nemen. Op zijn eigen wijze huilt en grunt hij de hemel naar beneden. Passend dat hij juist op deze track wordt ingezet, want het is een juggernaut van een doomsong, traag voortstappend met warm leadwerk (waar wel een knetter op lijkt te zitten, maar dat kan ook mijn promo zijn) en af en toe een fikse klap op de zes snaren. De zware grunt en smalende sneren voegen opnieuw een invalshoek toe aan de toch al diverse doom van Godthrymm.
En toch gaat mijn voorkeur uit naar die andere doomkraker The Sun Never Fell. De statige, indringende zang grijpt je bij de lurven om niet meer los te laten. Oh, en die korte versnellingen in de riff, die wrikken en de ijle leads op hun nummer zetten, voordat een loodzware riff de zon alsnog naar beneden probeert te halen, mogen er ook zijn. De tempowisselingen duwen de song richting progressieve(re) metal en misschien dat ik daarom bij de zwaar aangezette vocalen in het trage deel wat aan Control Denied moet denken.
In Trenches Deep komen trouwens ook de zangers van English Dogs en Xentrix nog even een handje helpen. Dat zijn beide bands die gewend zijn aan een wat hoger tempo te spelen en dat komt goed uit, want in het tweede deel van de song komt er een stevige versnelling uit het doommoeras. Dat drassige land wordt direct in de gifgroene verf gezet door een van de meest pakkende riffs die de band voor deze plaat geschreven heeft. In de brug naar een van de gastzangers wordt de stem van Catherine gelijk even geïntroduceerd en niet lang daarna haar toetsenwerk. Zo wordt gelijk al in de opener duidelijk wat voor breed spectrum te verwachten, hoewel de verwoestende deathmetalpassage met kickdrums als kanonschoten eenmalig zal blijken te zijn.
En zo is er veel moois te vinden op Projections of zoals Glencross zelf zegt: “The songs are a reflection of love, sorrow and fury which we all feel.” En die emoties komen allemaal in ruime mate voorbij. Ik luister lang niet alles op doomgebied, maar het zou me verbazen als er dit jaar platen in het genre uitkomen die diverser en/of (veel) beter zijn dan Projections. Ik ken jullie genoeg om te weten dat jullie er in de reacties met een of meer kunnen komen, maar dat is dan alleen maar mijn winst, want als ze echt beter zijn dan – of zelfs maar net zo goed zijn als – deze, kan ik in een klap twee of meer favoriete platen bijschrijven. Oh, en de hoes van de LP is ook een mooi, maar heftig kunstwerkje voor aan de muur hoor.
Score:
89/100
Label:
Profound Lore Records, 2026
Tracklisting:
- Trenches Deep
- Truth in My Own
- The Sun Never Fell
- Endure My Skin
- Jewels
- Hope Is Eternal
Line-up:
- Shaun Taylor-Steels – Drums, percussie
- Hamish Glencross – Vocalen, gitaar
- Bob Crolla – Basgitaar
- Catherine Glencross – Keyboard, vocalen
- Kris McLaughlin – Gitaar
Links: