Het uitbrengen van een single voordat een volledig album op de markt en de massa wordt losgelaten, is een strategische manier om aandacht te trekken en nieuwsgierigheid op te wekken. Het dient als een eerste kennismaking met het geluid en de sfeer van het aankomende album, waardoor luisteraars niet alleen alvast betrokken, maar ook geïnteresseerd raken. Daarnaast biedt het artiesten de kans om alvast te peilen hoe de reacties zijn en is het unieke kans om momentum te creëren, zodat het album bij uitgave al een publiek heeft dat klaarstaat om te luisteren… en kopen?
Met een aantrekkelijke video van het nummer Nyra wist het uit Litouwen afkomstige Erdve mijn aandacht te trekken en was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Hun eerdere albums Vaitojimas (2018) en Savigaila (2021) kende ik wel, maar daar werd ik niet zo enthousiast van mijn schrijvende collega’s van de desbetreffende recensies dat waren. Dit Nyra daarentegen maakt meer indruk; het kwam wat slepender, wat teruggetrokkener over. Geen muur van geluid waar ik onder bedolven werd, maar een nummer dat wat ruimhartiger van opzet was. Dat moest toch een goede voorbode van het nieuwe album Epigrama zijn?
Na een periode van bezinning na Savigaila, keert de band terug met acht composities die draaien om entropie, morele schuld en psychische erosie. Het album is volledig door de band zelf geproduceerd, opgenomen, gemixt en gemasterd: een keuze die voortkomt uit hun streven naar volledige zeggenschap en conceptuele controle. Elk element, van compositie tot artwork, is intern ontwikkeld. Geen enkel detail is toevallig. Hulde! Het album schetst een verhaallijn waarin elke beslissing, of het gebrek daaraan, onvermijdelijke gevolgen heeft. Het zou daarmee wel passen in de lijn van de band, aangezien de vorige albums zich nog lieten vertalen naar gejammer en zelfmedelijden. Maar Epigrama betekent toch niets anders dan epigram? En dat is – als ik in mijn roerige jaren op het voortgezet onderwijs goed heb opgelet bij de lessen Nederlands – een sneldicht. Een kort en krachtig gedicht, speels van toon, kritisch of licht spottend, dat afsluit met een onverwachte wending. Ik krijg titel en tekstuele inhoud even niet gerijmd…
Het geluid van Erdve is zwaar, intens en atmosferisch, met een vlijmscherpe rand die tegelijk agressief, verstikkend en dicht is. Op een compromisloze wijze worden elementen uit de hardcore, sludge en black metal gecombineerd en daarmee creeërt de band een experimenteel, hybride en uitermate eigenzinnig geluid. Verpletterende, alles overweldigende riffs (de djent-achtige, sterk naar Meshuggah riekende nummers Trukmė en Svertas), lijpe, vermorzelende drumpatronen en nietsontziende, op hardcore georiënteerde vocalen die (te)veel in dezelfde ritmiek en timbre blijven hangen, staan garant voor een verontrustende, troebele, emotionele sfeer. De band slaagt erin een samenhang tussen muziek, teksten en geluid tot stand te brengen. Daardoor werkt elk onderdeel van het nummer samen en komt het extra sterk binnen. Het voelt alleen als een (te) overweldigende vloedgolf aan distortion, zwaarte, dichtheid en ritmische kracht.
Dissonante akkoorden, schurende gitaarpartijen en rauwe vocalen slaan je om de oren en vormen een overstelpend, verzengend palet. Klank en gevoel lijken voortdurend samen te vallen, maar in plaats van dat er iets moois en intrigerend uit lijkt groeien, verwordt het soms tot een ondoordringbare ervaring. Wat opvalt aan Erdve is dat het zware geluid niet automatisch gepaard gaat met rauwe verbetenheid of snelheid; veel van de meest intense stukken op het album bewegen juist in een traag tot gemiddeld tempo, wat het typische geluid van het Litouwse viertal nog krachtiger en nog meer gelaagd maakt.
Epigrama van Erdve voelt voor mij als een uitermate interessant uitziend gerecht, dat je tijdens een overheerlijk en weldadig buffet hebt uitgekozen, maar dat toch niet helemaal je ding blijkt te zijn. Een gevoel van teleurstelling en verwarring overheerst: je keek ernaar uit, de geur was uitermate uitnodigend, je stelde je iets voor bij de smaak en textuur, maar het kan je simpelweg niet bekoren zoals je vooraf hoopte. Het betekent echter niet dat het gerecht slecht, onaangenaam of onsmakelijks is; het past gewoon niet bij jouw voorkeur. Het is een subtiele herinnering dat smaak iets subjectiefs is en dat wat voor jou tegenvalt, voor iemand anders misschien juist een aangename verrassing kan zijn. De enige manier om daarachter te komen, is zelf proeven. Ga dit beluisteren en mocht je wel wat kunnen met de overladen mêlee aan geluid, tel dan gerust de nodige punten bij onderstaande score op.
Score:
70/100
Label:
Season Of Mist, 2026
Tracklisting:
- Epigrama
- Nyra
- Skepsis
- Ydos
- Trukmė
- Svertas
- Raukšlės
- Skleistis
Line-up:
- Vaidotas Darulis – Vocalen, gitaar
- Karolis Urbanavičius – Basgitaar
- Adomas Varnelis – Gitaar
- Valdas Voveraitis – Drums
Links: