Mayhem – Liturgy of Death

Geschreven door op 09-03-2026 om 13:01.

Mayhem is anno 2026 nog steeds een levensgrote naam binnen de black metal. We kunnen van alles van het Noorse gezelschap vinden (en dat doen ‘we’ ook getuige de boeken en zelfs een Hollywoodfilm die over de roerige geschiedenis van de band zijn verschenen), maar de publieke belangstelling is nog steeds levensgroot. Toen ik als pubertje werd gegrepen door het iconische debuutalbum De Mysteriis Dom Sathanas (uit alweer 1994) had ik werkelijk nooit kunnen bedenken dat deze band 32 jaar later in een zo goed als uitverkocht TivoliVredenburg zou staan om een nieuw album te promoten. Het zesde nog maar, want hoewel er wagonladingen dubieus klinkende livealbums zijn verschenen, is het wat studioalbums betreft altijd een beetje mager gebleven bij het gezelschap uit Oslo. Daarentegen klinken de platen altijd volledig af en is er hoorbaar tijd, aandacht en energie aan besteed.

Mayhem’s zesde heet Liturgy of Death en het zit weer heerlijk volgepropt met diverse muzikale lagen (zonder dat het té ingewikkeld wordt: Mayhem is niet opeens een experimentele progband geworden) dankzij het schrijvers- en gitaristenduo Ghul en Morten Bergeton Iversen (voorheen Teloch), het intense beukwerk van Hellhammer en de loodzware bas van Necrobutcher. Daar bovenuit steekt Atilla de kop op met zijn volstrekt unieke stijl van zingen. Het grunt, het zingt, het kraakt en het piept wat de Hongaar allemaal doet maar het is vooral helemaal passend bij de achtergrond van het album dat draait om alle facetten rondom het Grote Zwarte Gat waar geen ontsnappen aan is: de dood.

De waanzin start na een onheilspellend introdeel direct op opener Ephemeral Eternity, waarin Ulver’s Garm nog een vocale duit in het zakje doet. Hellhammer zet al snel al zijn ledematen in, de gitaristen sturen het Mayhem-schip over een zee van heerlijke black metal en Atilla sleurt en schmiert. Met Despair gaat Mayhem letterlijk richting wanhoop. All lives fade, kermt Atilla alsof hij een laatste groet brengt voordat hij zichzelf in de afgrond werpt. Het nummer is een absoluut hoogtepunt op deze plaat en de kwaliteit blijft hoog met het daaropvolgende Weep for Nothing, waarin een woedende Atilla begeleidt wordt door een heerlijk kraakhelder riffje, voordat hij uitbarst in maniakaal gelach.

Aeon’s End is wat minder intens maar waaiert heerlijk uit en heeft machtig gitaarwerk. Funeral of Existence geeft je aanvankelijk het gevoel dat Mayhem het wat minder weids maakt, totdat er plots weer hele scheppen uit de voorraad intensiteit worden gehaald. En dan dat tempo dat wordt gehaald, godsjezussatanskinderen nog aan toe, wát een tempo. Vier van de vijf bandleden zijn ouder dan ik maar ik zou afhaken als ik met dergelijke snelheden iets moest doen.

Met Realm of Endless Misery gaat de band vrolijk verder met het kunstje, terwijl Atilla nu maar eens een diepdonkere grunt aan zijn arsenaal toevoegt. Het nummer blijft wel een tikkeltje minder hangen dan de werkjes tot nu toe. Ook Propitious Death is geen hoogtepunt maar Hellhammer etaleert hier bijzonder smakelijk zijn talenten en dat maakt heel veel goed. In de eerste seconden van The Sentence of Absolution ontwaar ik een luchtalarm en dan kan het al niet meer misgaan. Nog één keer trekt de band alles uit de kast en krijgt Atilla het zelfs voor elkaar verstaanbaar te grunten. Het is een voorbode voor een spetterende afsluiting waarin Mayhem haast als in trance alles kapot speelt.

Litourgy of Death is een meesterwerk dat zwaar op de maag ligt en niet iedereen zal kunnen bekoren (hoewel, gezien de drommen mensen die op de show in Utrecht afkwamen zal dat nog wel meevallen) maar er voor de gemiddelde blackmetalliefhebber in zal gaan als een vikingzwaard in het lijf van een christenhond. Zoals altijd vraagt de band veel van de luisteraar en is het zeker geen schande om na het beluisteren van de plaat even wat voor je uit te staren en wat lucht uit te blazen want het is allemaal heftig en intens. Maar wel onwaarschijnlijk lekker. Diep respect om na een carrière van zoveel jaar nog zo relevant te zijn.

Score:

85/100

Label:

Century Media , 2026

Tracklisting:

  1. Ephemeral Eternity
  2. Despair
  3. Weep for Nothing
  4. Aeon’s End
  5. Funeral of Existence
  6. Realm of Endless Misery
  7. Propitious Death
  8. The Sentence of Absolution

Line-up:

  • Atilla – Vocalen
  • Morten Bergeton Iversen – Gitaar
  • Ghul – Gitaar
  • Necrobutcher – Bas
  • Hellhammer -Drums

Links: