Dampende Deathcore met Lorna Shore en Whitechapel in uitverkocht AFAS Live

Deathcoreliefhebbers konden hun geluk niet op deze avond. Liefs vier bands uit het genre deden de AFAS Live in Amsterdam aan en laat die vier nou ook net wereldtoppers zijn. Aangedreven door de meest bekende formatie van het moment Lorna Shore zijn voor de legitimiteit de veteranen van Whitechapel mee als speciale gast. In het voorprogramma staan rijzende sterren Shadow of Intent en Humanity’s Last Breath. Het is een weergaloos programma dat voor een uitverkochte zaal zorgt. Voor Zware Metalen is Ruben aanwezig voor de verslaglegging en Mellow staat vooraan om beelden te schieten.

Half zes ‘s middags, zo vroeg gaan de deuren van AFAS Live in Amsterdam al open voor de monstershow die hier gepland staat. De Johan Cruijff Boulevard ziet al zwart van de shirtjes met onleesbare logo’s en voor elke onderbemande frituurtoko staat een langharige rij. Hier wil je dan ook wel vroeg bij zijn, want vanaf de eerste band staat hier al een line-up van hoge kwaliteit. Geen wonder dat de poptempel is uitverkocht.

Met Humanity’s Last Breath begint de avond in ieder geval goed. Voor een openingsband pakken ze groots uit. Zelden zie je een grote lichtinstallatie voor de eerste band, maar de openers maken er goed gebruik van. Het zet direct een serieuzere toon neer. Niet dat de Zweden zelf geen toon kunnen neerzetten. De groep rond multi-instrumentalist Buster Odeholm produceert een uniek geluid met zware, lage gitaarriffs die alle ruimte krijgen om goed tot het publiek door te dringen. Het gebrek aan blastbeats laat alles smerig zwaar aanvoelen zonder dat het echt traag wordt.

Dit jaar zal het vijfde studioalbum uitgebracht worden en daarvan spelen ze de meest recente single Godhood. Zo zwaar als dit, hoor je deathcore niet vaak. Dat levert wel wat problemen op voor de publieksinteractie. Elke keer als er gevraagd wordt om een pit volgt een zware breakdown waar je niet veel meer mee kunt dan je kop naar beneden te drukken. Die timing zit dus nog niet helemaal goed, maar het geluid en de flitsende lichtshow eromheen kloppen helemaal. De meest unieke band van vandaag zat dus aan het begin en met een laatste zucht stappen ze van het podium.

(Humanity’s Last Breath)

De mannen van Shadow of Intent planten zich veel fermer in het deathcorehokje. Al zou je dat tijdens het intermezzo niet denken. De vakkundig opgebouwde sfeer, die Humanity’s Last Breath net had opgebouwd, wordt volledig om zeep geholpen door moderne rapmuziek. Je moet er maar van houden, ik denk niet dat de meeste mensen hier dat doen.
Gelukkig klapt frontman Ben Duerr er direct goed in met een imposante scream. De Amerikanen wisten afgelopen zomer al indruk te wekken met hun nieuwe plaat Imperium Delirium en live komt die ook goed tot z’n recht. De setlist staat volledig in het teken van die nieuwe langspeler waar liefs de helft van wordt afgespeeld. Deze mannen zetter er wel duidelijke blastbeats onder en weten het tempo omhoog te gooien. Scherpe gitaarsolo’s van de uitstekende Chris Wiseman en het felle geblaf van Duerr zorgen voor beweging in de AFAS Live. Een degelijke moshpit vormt zich in de zaal en ook aan de oproep om te crowdsurfen wordt gehoor gegeven.

Mooi om te zien is dat de lichtinstallatie van net blijft staan. De ondersteunende acts delen het imposante bouwwerk met elkaar. Zoiets zou ik graag vaker willen zien, want iedereen heeft er baat bij. De flitsende lampen passen bij de energie op het podium en geven daar zo toch wat meer uiting aan. Zo krijgen ze de sfeer er wel weer in. Met Feeding the Meatgrinder en het enige nummer dat niet van Imperium Delirium afkomstig is, The Heretic Prevails, sluiten de mannen hun set af.

(Shadow of Intent)

Je moet toch te doen hebben met de mannen van Whitechapel. Al jaren staan ze aan de top van het deathcoregenre en toch worden ze keer op keer ingehaald door andere bands met een hip en modern geluid, waardoor ze weer niet bovenaan een affiche staan. Deze heren verdienen zoveel beter. Dat hebben ze dik bewezen met hun laatste plaat Hymns in Dissonance, die vorig jaar hoge ogen wist te gooien. Het leverde ze weliswaar een tour door Europa op, maar de grote podia gingen aan ze voorbij. En die teleurstelling is gewoon voelbaar op het podium. We zagen het vorig jaar op Graspop en in Tilburg waar de band beide keren niet het hoofdpodium kreeg en ook vanavond lijkt het aanvankelijk op de automatische piloot te gaan.

Maar dat ze op dit podium thuishoren blijkt wel uit het enthousiasme van het publiek. Ze mogen de avond dan wel niet afsluiten, er zijn hier duidelijk genoeg mensen aanwezig die Whitechapel wel degelijk kunnen waarderen. Terwijl Phil Bozeman en de bandleden waar hij al twintig jaar mee samenwerkt Hymns in Dissonance in de schijnwerper zetten, zwelt de energie in de zaal aan. Iets wat gaandeweg zijn weerslag vindt op de band zelf. Het aanzicht van uitzinnige fans die een flinke moshpit bouwen en in rustmomenten Whitechapel scanderen lijken het vuur weer aan te wakkeren.

Voor Whitechapel gaan ook de laatste drie lampen boven het drumstel aan in de lichtstellage die vanavond zoveel toevoegt. Zo worden de mannen volledig van achter belicht, waardoor ze als silhouetten over het podium bewegen. De zwarte schimmen spelen de eerste helft van hun set vol met wek van Hymns in Dissonance. Songs die velen al mee kunnen schreeuwen. Prisoner 666 blijkt niet alleen een goede albumopener, ook live wordt de toon ermee gezet. Na zes nummers volgt een lange pauze waarin massaal de waardering voor Whitechapel wordt gedeeld. Met Hate Cult Ritual komen de Amerikanen dan terug en voor het tweede blok met oudere nummers van The Somatic Defilement lijken ze een show te willen geven die een hoofdact waardig is. Frontman Phil Bozeman stelt zich weer eens op als een echte boze man en staat de rest van de set dubbelgevouwen in de microfoon te schreeuwen. Wat een opleving van de deathcoreveteranen. Zo wil je ze het liefst altijd zien.

(Whitechapel)

Toch is het weer een andere naam bovenaan de poster. Je hebt nou eenmaal TikTok-bekendheid, of je hebt het niet. Lorna Shore heeft het wel, dus sluiten zij de avond af. maar niet voordat het energieniveau weer helemaal ondergeschoffeld wordt door de muziek in de pauze. Dit keer geen rap, maar popballades uit de jaren tachtig. Zelfs wanneer de lampen weer uit gaan, speelt Total Eclypse of the Heart nog in zijn volledigheid. Gelukkig zit er bij de meeste bezoekers wel genoeg alcohol in om het leuk te vinden.

De meer moderne deathcoreheadliner pakt groot uit in de AFAS met overal videoschermen waarop continu een dynamisch tafereel speelt. En alsof dat nog niet genoeg is vlamt de pyro van alle kanten over het podium. Letterlijk, want het vuur wordt zelfs uit het plafond naar beneden geschoten. Met de vorm zit het dus wel goed, en ook de substantie mag er wezen.

Lorna Shore komt hier eveneens een nieuwe plaat aanprijzen. In september kwam I Feel The Everblack Festering Within Me uit dus anders dan bij hun zinderende optreden op Graspop Metal Meeting horen we daar dit keer een zestal nummers uit voorbij komen. Unbreakable springt er direct uit door de regie. De knallen van de pyro vallen perfect samen met de hook voor het refrein en de beelden op de schermen vallen ook precies in de maat. Dit zit echt superstrak in elkaar. De mannen uit New Jersey lijken een signaal af te geven dat hun razendsnelle opkomst naar het grote publiek echt verdiend is. Wat een show wordt hier neergezet!

Frontman Will Ramos zegt net over een verkoudheid heen te zijn en dat hij nog steeds niet helemaal honderd procent is, maar daar valt hier niks van te merken. Hij laat nog steeds de bekende stemcapriolen zien waar hij bekend om staat en zijn growls, screams en squeals klinken zoals we dat van hem gewend zijn. Toch krijgt hij wel hulp tijdens Sun//Eater waar Nick Chance als gastvocalist optreed. Het geeft Ramos wat meer ruimte om zich tot het publiek te wenden en dat geeft hem alles waar hij om vraagt. Crowdsurfers, circle pits, walls of death, het kan allemaal niet gek genoeg voor de uitzinnige deathcorefans. ‘Het lijkt wel een festivalshow’ aldus de frontman, al staan we hier in het licht van een nepzon op een groot scherm en staan we niet weg te schroeien op een Belgische festivalweide.

Vrij vroeg kondigen de heren al het einde van hun show aan, maar dat is omdat ze hun drieluik van Pain Remains achter elkaar spelen. Dan ben je inderdaad wel twintig minuten verder. Het brandende podium verraadt echter dat er nog meer aan zit te komen en dat kan natuurlijk ook niet anders. Het nummer dat deze band tot nieuwe hoogtes verhief, To the Hellfire, dient als toegift voor deze dampende avond vol deathcore.

Dit is een nieuwe standaard voor hoe een avond met vier bands eruit zou moeten zien. Niks saai spandoek en gewoon je ding proberen te doen. Nee, iedereen een dikke lichtinstallatie en van begin tot eind een visueel spektakel neerzetten. Je gaat toch niet voor niks naar een liveshow? Dit voorbeeld mag wel gevolgd worden.