Imbolc – Sette Cornici di Purificazione

Geschreven door op 21-03-2026 om 16:46.

Leden uit Italiaanse bands als daar zijn Darkend, Demiurgon en Unbirth hebben in 2006 al besloten samen te werken en een band te vormen: Imbolc, vernoemd naar een belangrijk Keltisch festival. De Katholieken noemen het nu Maria Lichtmis, als ik het goed heb. Dit Sette Cornici di Purificazione is plaat drie nadat in 2008 Il Ritorno della luce uitkwam. Vervolgens dienden we erg lang te wachten op een vervolg, tot 2024 zelfs. Il Tempio del dolore zag toen pas het levenslicht en nu, pak hem beet twee jaar later, is er nieuw werk. Dit werd losjes gebaseerd op het werk van Roger Corman’s “The Masque of the Red Death” (1964). Een bijpassend hoesontwerp werd voorzien door Maira Pedroni.

Dit Imbolc laat zich erop voorstaan dat hij melodische black metal maakt en daar naar eigen goeddunken en smaak allerlei toeters en bellen aan toevoegt, waaronder akoestische gitaren maar ook synthpartijen die op hun beurt een knipoog zijn naar horrorfilms uit de jare ’70 en ’90. Zo boetseert men iets wat muzikaal het midden zou moeten houden tussen Satyricon en Agalloch.

Licht krassende melodische gitaren duelleren met elkaar maar ook met de toms om het eerste nummer Chasmigration tot leven te wekken. Het doet alzo inderdaad wat aan gerenommeerde post-blackmetalbands denken. Nochtans is de messcherpe gitaar en de iets drogere snaredrum eerder kenmerkend voor extremere bands, als je dat zo kan en mag opschrijven. Het geheel blijft vooralsnog wat zompig en drassig overkomen, maar er staat waarlijk iets te gebeuren. Daarvoor moet je wel twee minuten wachten en dan pas krijg je de obligate blastpartij. Meteen wordt wel duidelijk dat de keuze voor het drogere, prominentere drumgeluid de sfeer wel wat tegenwerkt. Het duwt bij momenten zo de gitaren wat naar de zijkant wat toch jammer is. Zij hebben het verhaal toch in handen.

Valentz hamert er vlotjes op los. Ook in Enigmalife stuurt hij samen met zijn gorgelende keelgeluiden het nummer de juiste richting uit. Zijn bandbroeder smeert met melodische lijnen elk gaatje fijntjes dicht. Hij weet wel niet altijd hoe de basgitaar maximaal te benutten, maar hij soleert wel bijzonder lekker, dat kan ik je wel vertellen. Nu en dan krijg ik de indruk dat de gitaren wat wachten op de drumpartijen en dat is toch jammer. Het voelt zo niet altijd even strak. In Monolith – Where Nails Are Condemned To Carve geeft Valentz weer behoorlijk wat gas en lijkt de bas wat prominenter in het geheel te komen. Misschien heb ik me dan toch vergist. Dat instrument heeft echter een niet al te vettig bijgeluid meegekregen. Wil je een wat bizarre filmische introductie over twee hoofden? Luister dan naar het erg krachtige en brutale Architecture Of Suicide. In Slashed And Buried krijg je vervolgens te horen hoe je een doodskist moet zagen en vervolgens in elkaar dient te  timmeren.

Het Italiaanse Imbolc moet je op muzikaal vlak niet leren hoe black metal dient gemaakt te worden. Daar hebben de beide heren genoeg ervaring toe. Jammerlijk vind ik de keuze voor het geluid van de snare en – meer globaal – de te droge karakteristieken van de drums. Het doet dit Sette Cornici di Purificazione toch gedeeltelijk zijn kracht verliezen. Nochtans zitten er erg sterke ideeën in verwerkt.

Score:

70/100

Label:

Masked Dead Records/Sulphur Music, 2026

Tracklisting:

  1. Chasmigration
  2. Enigmalife
  3. Monolith – Where Nails Are Condemned To Carve
  4. Architecture Of Suicide
  5. Slashed And Buried
  6. No Peace For The Living
  7. In the Reign Of Light Only Darkness Could Be

Line-up:

  • Valentz – Zang, drums, keyboard
  • Images – Gitaar, bas, keyboard, zang

Links: