Doorheen de Europese geschiedenis is Italië op artistiek vlak een enorm interessant en invloedrijk land gebleken. Heel wat stijl- en kunststromingen die ontstonden in Italië waren namelijk essentieel en bepalend voor het vormgeven van ons Europees cultuurlandschap. Dat Italië ook na de renaissance, de barok en het neoclassicisme een vruchtbare bodem is gebleven voor culturele creativiteit, bewijzen onder andere (en op veel beperktere schaal, uiteraard) de talrijke interessante blackmetalbands die dit land de voorbije decennia heeft voortgebracht. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de industrial black metal van Aborym, de symfonische black metal van Voland en de prehistorische war metal van Thecodontion. Persoonlijk keuzes uiteraard; u kent er hoogstwaarschijnlijk nog heel wat andere…
Het eveneens Italiaanse Superior Rage vermengt rauwe, primitieve black met symfonische, ambient-atmosferische en melodische elementen, maar is in de verste verten niet zo symfonisch als Voland en absoluut niet zo bruut als Thecodontion. Een bloemlezing doorheen de demo’s en EPs die deze band in zijn twintigjarig bestaan heeft voortgebracht (en dat zijn er eigenlijk niet zo heel veel) laat invloeden horen van oude Emperor, oude Bal-Sagoth (A Black Moon Broods over Lemuria), Bathory (in de meer atmosferische momenten), VON (in de rauwe, lo-fi passages) en Les Légions Noires (want het kan er ook behoorlijk extreem en chaotisch aan toe gaan). Ik kende deze band nog niet, maar gelukkig voorzag hun (tevens Italiaanse) label WormHoleDeath de promo van een indrukwekkend lange biografie.
Superior Rage (geen foute politieke voorkeuren trouwens, tenminste voor zover ik dat kon terugvinden) ontstond reeds in 2006, oorspronkelijk als een trio, maar is op dit moment in essentie het solo-project van Alessandro Bucci, die zich ook gewoon Superior Rage laat noemen. Tussen 2008 en 2011 bracht de band drie demo’s uit met eigen materiaal, gevolgd door evenveel EPs met covers van diverse metalbands, die verschenen tussen 2012 en 2014. Na een lange pauze keerde Superior Rage dan in 2022 terug met een korte demo en een compilatie-album. Vorig jaar brachten ze nog een nieuw nummer uit, Soleright, dat, geflankeerd door de heropnames van twee oudere nummers, verscheen als de EP Back to the Crypt. Ook In Memoriam is een EP die oud en (in mindere mate) nieuw werk verenigt.
De eerste twee nummers van deze EP, Indecent Condition en Asmodeus Bacchic, zijn afkomstig van de eerste demo uit 2008, die heel toepasselijk de naam Superior Rage meekreeg. Dit zijn echter niet de originele versies, maar heropgenomen uitvoeringen met een voller, zwaarder en meer ruimtelijk geluid, dat behoorlijk afwijkt van de dunne, droge en benepen sound van het origineel. Als liefhebber van lo-fi black metal uit de oude doos vind ik dat eigenlijk jammer. Puur technisch zal het dan wel beter klinken en de drive en intensiteit liggen op de nieuwe versie echt wel een stuk hoger, maar het boet gewoon in aan sfeer. De stem is minder duidelijk hoorbaar, aangezien de drums en gitaren veel harder in de mix staan, en de nummers missen ook dat heerlijk ouderwetse, dunne geluid dat, hoe je het ook draait of keert, veel meer gif en kwaadaardigheid in zich draagt dan de meer pompeuze aanpak van de nieuwe versies. Ik mis ook de droge, bijna mechanische blastbeats die er in slagen om de hartslag van de luisteraar mee te trekken in hun meedogenloze cadansen. Nu ik met name Indecent Condition dan toch kritisch aan het ontleden ben, wil ik graag ook nog het volgende kwijt. In de originele opname konden we een vrouwenstem horen die met een onmiskenbaar Italiaans accent (en een verkeerde klemtoon) op verschillende momenten in het nummer de titel “Indecent Condition” uitsprak. Dit zorgde voor structuur, voor houvast én voor een bepaalde mysterieuze atmosfeer. Jammer genoeg is zij in de nieuwe versie helemaal achterwege gelaten.
Ook The Night of Rains (oorspronkelijk van de demo III uit 2011) hoorden we in deze versie al eens op Back to the Crypt, waardoor de relevantie van deze nieuwe EP jammer genoeg weer een deukje krijgt. Op zich is dit middelste nummer wel echt de moeite waard omwille van zijn zeer melodische aanpak, met een aantal duidelijk afgelijnde thema’s, en heel wat ritmische en gevoelsmatige afwisseling. The Night of Rains is inderdaad volgestouwd met sterk van elkaar verschillende passages, die elkaar in sneltempo opvolgen. We horen onder andere regen en klokkengelui, maar ook heavymetalgitaren die toch ook weer een andere sfeer oproepen. Blijf zeker luisteren tot minuut 2:00, want dan ontvouwt Superior Rage heel even een diepe grootsheid, iets wat het tot nu toe te weinig deed als je het mij vraagt. Night of Rains is een zeer aangenaam nummer, minder extreem dan het origineel en daardoor wat toegankelijker, dat zeker, maar toch ook weer minder authentiek. Het is alsof je van een gifslang een wurgslang maakt: uiteindelijk zijn ze even dodelijk, maar er is toch een verschil in finesse.
Met Soleright is dan ook het derde nummer van de Back to the Crypt EP in de In Memoriam EP opgenomen. Ik stel me toch de vraag bij de relevantie van zo’n keuze, buiten misschien het economische aspect dan. Wie de vorige EP niet heeft gehoord, zal opnieuw een melodische en meeslepende track ontdekken die vooral naar het einde toe een meer indrukwekkend, episch en robuust karakter meekrijgt (waar trouwens alle instrumenten aan bijdragen). Baelithiel ruilt voor deze gelegenheid zijn vochtige schreeuw even in voor een monsterlijke grom.
Genoeg copy paste, want In Memoriam eindigt gelukkig met écht nieuw werk: The Death Of The Red Dragon. Dit is toch wel de vreemde eend in de bijt, die begint met folky, middeleeuws aandoende synths; een beetje wat je zou kunnen verwachten bij de start van een medieval black metal of dungeon synth nummer. De melodie die door deze synths wordt aangebracht, zal doorheen het nummer ook overgenomen worden, in verschillende bewerkingen, door de gitaren.
Hoewel de nummers op deze EP elk hun eigen identiteit en accenten hebben, vormen ze toch een mooi samenhangend geheel, waardoor deze nieuwe release kan beschouwd worden als een prima samenvatting van de specifieke stijl van Superior Rage: grotendeels mid-tempo, melodische maar rauwe black metal, waarin ook een belangrijke rol weggelegd is voor de synths. Het symfonische aspect kwam tot nu toe nog niet erg prominent aan bod, maar daar brengt The Death Of The Red Dragon gelukkig wel verandering in, dankzij een orkestraal middenstuk dat klinkt als de soundtrack van een avonturenfilm.
“A powerful statement of resurrection and refinement”, zo wordt deze nieuwe EP van Superior Rage beschreven. Enerzijds heb ik daar mijn bedenkingen bij (het is vooral een uitgebreide versie van de vorige EP en het “moderne” raffinement hoefde voor mij eigenlijk niet), anderzijds brengt deze band wel afwisselende en interessante muziek die de moeite waard is om eens te beluisteren. Hoe dan ook hoop ik dat ze een extra inspanning zullen doen om meer nieuwe nummers te schrijven, want er is zeker voldoende potentieel aanwezig (dat blijkt bijvoorbeeld uit The Death Of The Red Dragon).
Label:
WormHoleDeath, 2026
Tracklisting:
- Indecent Condition
- Asmodeus Bacchic
- The Night of Rains
- Soleright
- The Death of the Red Dragon
Line-up:
- Superior Rage – Basgitaar, synths, compositie, teksten
- Baelithiel – Stem, teksten (sessie)
- Maikon – Drums (sessie)
- Nemorion – Gitaar (sessie; tracks 1 en 4)
- Hrafnagud – Gitaar (sessie; tracks 2, 3 en 5)
Links: