Inter Arma en Kassar beuken Patronaat Café tot inkeer

Het is een kunst die slechts weinig bands verstaan: het publiek platwalsen met nietsontziende verdoemenis en daar tegelijkertijd muzikale subtiliteiten en sprankjes spirituele hoop doorheen weven. Inter Arma kan het. Dit kwintet uit Richmond, Virginia (Verenigde Staten) is gespecialiseerd in loodzware, doomy, sludgy, post-metal. Daarin is met het nieuwe album ‘Sulphur English’ ook wat ouderwetse death geslopen. Los van de hokjes: Inter Arma is een van de spannendste bands van de laatste jaren. Op plaat, maar vooral live! Cicero wist het al: “Inter arma silent leges” wat zoveel wil zeggen als “In tijden van oorlog zwijgt de wet“. De wapenbroeders in kwestie lappen burgerregels en genreconventies aan hun laars en beuken ons tot inkeer. Een echte Complexity-act, dus. Aangedreven door fantastisch drumwerk (T.J. Childers), een zompig ronkende bas (Joe Kerkes) en twee log en soms dissonant riffende gitaren (Steven Russell en Trey Dalton) gaat Mike Paparo zijn demonen te lijf, met zijn stembanden en met de rest van zijn geagiteerde lichaam. Op een dinsdagavond (5 november) is een select gezelschap Inter Armani in het Haarlemse Patronaat Café getuige van een van de betere shows van 2019. Aan de lokalen van Kassar (uit Boesingheliede) de eer om de trommelvliezen voor te verwarmen met hun ‘instrumental doom noise from below sea level’. Ook lekker! Hopelijk binnenkort ook te beluisteren in de loopgraven thuis op een of andere geluidsdrager. Namens Zware Metalen geniet Ruben Verheul mee, al fotogramediterend.