Het laatste weekend van juni staat voor de liefhebbers van punk, hardcore, metal en alle kruisbestuivingen daartussenin rood omcirkeld op de kalender. In Ysstelsteyn wordt er dan Jera On Air gehouden, een festival dat in de loop der jaren uitgegroeid is tot een soort zomerse bakermat van gevestigde en nieuwe bands binnen het genre, maar ook een plek waar gelijkgestemden elkaar ontmoeten met een positieve vibe. Dat maakt Jera stiekem tot een van de leukste festivals van het jaar, wat mede ook komt door de compactheid van het terrein. Is het dit jaar anders? Friso Veltkamp en MaartenO doen deze dag verslag namens Zware Metalen. Foto’s komen van het Jera On Air persteam, waarvoor dank!
Voor degenen onder ons die veranderingen lastig vinden, voelt het festival dit jaar als een warm bad. Jera heeft namelijk vrijwel niets gewijzigd aan de indeling van het terrein. Alles staat exact op dezelfde plek, alsof het festivalterrein vorig jaar op pauze is gezet en iemand nu weer op play heeft gedrukt. De vier podia, de schuur, de eetzone, de lockers, de VIP-tent, de markt: alles staat waar het vorig jaar ook stond. Wel zo makkelijk, dan hoef je geen moeite te steken in wat je waar kunt vinden, tenminste als je al bekend bent met het terrein. Voor de indeling lees je het verslag van vorig jaar maar, ik ga mijzelf ook niet eindeloos herhalen.
Wat er wel anders is, zijn de temperaturen. Het is dit weekend heet. Snikheet. Zeg maar on-Nederlands heet. Het kwik gaat richting de veertig graden. Dat zadelde de festivalorganisatie met wat hoofdbrekens op. Links en rechts vallen festivals om en gaan niet door, maar Jera heeft het geluk dat de optredens in tenten plaatsvinden. Er worden heel snel een hitteprotocol en maatregelen gepresenteerd. Zo worden er in de overdekte tenten enorme ventilatoren geplaatst, waar je, als een band niet speelt, ook gewoon voor kunt zitten om wat af te koelen. Bij de toiletten zijn er extra watertappunten (er wordt ook veelvuldig geadviseerd veel te drinken, je ziet vrijwel iedereen gedurende de dag met en flesje water rondlopen), maar zijn er ook douches bij de toiletten waar je je snel kunt afspoelen. Bovendien wordt er gratis zonnebrand uitgedeeld door uiterst vriendelijke vrijwilligers. Al met al doet de organisatie er alles aan om de bezoekers voor te bereiden op de hitte.
Speedway (Friso)
Speedway doet net alsof het buiten geen 350 graden is. Het Zweedse vijftal komt het podium op in lange broeken en ramt gelijk een stoot energie door de tent. Doe toch rustig aan mannen! Dat zou ik ook willen zeggen tegen het publiek, die natuurlijk hebben gewacht om eindelijk los konden gaan. Warm of niet, er is gelijk beweging vooraan. En dat is ook niet zo gek, want de melodische hardcore van deze mannen bevatten veel groove en rockt aardig. Bijna lastig om op stil te staan.
Dat zal echter wel moeten na het derde nummer, want dan valt de stroom uit. Dat haalt natuurlijk de vaart uit de set, maar daar kan de band niet zoveel aan doen natuurlijk. Het zorgt er ook voor dat Speedway nog minder tijd overhoudt voor hun show, maar kiest er wel slim voor om na de onderbreking Day by Day te spelen, dat de energie direct terugkeert. Dat doet Permission to Dream (eveneens van de vorig jaar verschenen uitstekende plaat A Life’s Refrain) met het ritmische drumwerk ook en drijft het nummer echt naar voren.
Hoewel de band weinig tijd heeft, worden er wel een serie dankbetuigingen de tent in geslingerd. Speedway is nog niet zo gewend aan dit soort festivalshows en vindt het een eer om dit te doen. Het genoegen is geheel wederzijds. Speedway is met goede songs vol dynamiek en ritmes een uitstekende opener.
Boundaries (MaartenO)
Een te krappe tijdsplanning – maar een vlot verloop bij parkeren en de ingang (oké: ik heb een bandje en kan de lange rij skippen) – zorgt ervoor dat ik nét op tijd ben voor de Amerikaanse metalcoreband Boundaries. Gelukkig, want dit was één van de bands die ik graag wilde zien vandaag. Ik ben (pas) ingestapt bij het in 2024 verschenen album Death Is Little More, maar sindsdien helemaal verknocht. Ook de nieuwe nummers smaken weer naar veel meer. Vandaag mag het gezelschap openen en een redelijk volle Eagle is het bewijs dat steeds meer liefhebbers de band weten te waarderen. Het is knetterheet, maar dat deert een hoop fanatiekelingen voor het podium niet om direct in beweging te komen wat onder andere de eerste circlepit en wall of death van de dag oplevert.
We horen vandaag uiteraard de drie al uitgekomen nieuwe nummers van het 17 juli te verschijnen Yearning: The Unbeautiful After, waarvan uitschieter Only Endless zelfs met deze temperaturen nog kippenvel oplevert. De cleane zangpartijen van geweldenaar Tim Sullivan achter het drumstel zijn zó goed en knap uitgevoerd in combinatie met de schreeuwzang van frontman Matthew McDougal. De sterke set krijgt een passende afsluiter: Easily Erased, met wederom die mooie vocale wisselwerking. Vette band, vette set en een heerlijke opener van Jera On Air 2026!
Ways Away (Friso)
Door naar meer melodie. Ways Away is een melodische punk/emo band uit Los Angeles en bestaat uit leden van onder meer Knapsack, Samiam en Boysetsfire. Een ervaren gezelschap dus. Dat kun je zien en vooral ook horen aan hoe goed de nummers in elkaar zitten. De op Hot Water Music geschoeide muziek zit vol inventieve gitaarlijntjes die steeds weer opduiken. Bovendien wordt er door Jesse Bartnett uitstekend gezongen en net als bij Chuck Ragan heeft hij ook een rafelrandje aan zijn zang. Luister je goed naar wat hij allemaal zegt, dan hoor allerlei historische wetenswaardigheden in de teksten terug. Deze elementen zorgen ervoor dat de nummers niet allemaal op elkaar lijken. Ik vind het vooral een prima band om rustig tegen een paal te hangen en te kijken. Het eerste slachtoffer van de hitte lijkt ook te vallen: het belooft een lange, hete dag te worden.
Nevertel (Friso)
Is de organisatie van Jera de elektriciteitsrekening vergeten te betalen? Want ook bij nu-metal van Nevertel in de Hawk, valt de stroom uit. Dat is jammer, want er is best een grote opkomst gekomen om deze band te kijken. En dat snap ik wel. Nu-metal is de laatste jaren weer helemaal in, zeker in de combinatie met gare metalcore. En dat is precies wat Nevertel brengt. En dat is precies muziek die ik helemaal kut vind. Maar hé: we zijn er toch, en het is te warm om naar een andere tent te lopen, dus dan maar blijven kijken naar toegankelijke nummers met een meezinggehalte waarbij het jonge publiek goed op gaat. Als dat nog eens gemengd wordt met hip hop en beats spelen ze een gewonnen wedstrijd. Ik vraag me vooral af waar de bassist eigenlijk is.
Rotzak (MaartenO)
Keuzes, keuzes en nog meer keuzes op festival zoals deze. Ik kies uiteindelijk voor het Belgische Rotzak boven Dying Wish. Iets met ‘support your locals’. Van die keuze krijgen we dan ook zeker geen spijt, want in het intieme en gezellige Sparrow (een schuur) is het met de deuren aan de zijkant open nog enigszins goed vertoeven. Muzikaal worden we bovendien ook op onze wenken bediend, met de veelzijdige en licht chaotische muziek van de heren. Natuurlijk staat het vorig jaar verschenen en hier besproken Headrush centraal tijdens dit optreden en horen we onder andere Sloom en Tenderizer. De band staat lekker gretig en bevlogen op het podium en frontman Niel stuitert aardig energiek rond en zingt zelfs een nummer liggend op de hoge geluidsboxen. Het werkt aanstekelijk en de energie slaat ook aardig over op het publiek. Vermakelijk en strak gespeeld ook, waardoor er weinig valt af te dingen. Een zeer leuke show om meegepikt te hebben!
Decapitated (MaartenO)
Even een klein rondje over het terrein en dan het merendeel meepikken van het Poolse Decapitated. Death metal op een hardcore en punkfestival? Op Jera zijn we inmiddels wel wat muzikale uitstapjes gewend, maar het blijft altijd afwachten hoe zoiets valt. De Eagle staat nochtans goed vol en mag zich opmaken voor vijftig minuten aan strakke, groovende death metal. Wie de band eerder live zag, kan beamen dat de heren live zowat net zo strak als op plaat klinken. Vandaag is dat, zelfs in deze taaie omstandigheden, zeker niet anders. Hoewel Decapitated al even geen nieuw album meer heeft uitgebracht, is er natuurlijk te putten uit genoeg (oud) werk. De nadrukt ligt weliswaar op het in 2022 verschenen Cancer Culture maar we horen ook knetterstrakke oudjes zoals 404 en Spheres Of Madness. Persoonlijk heeft de band mij nooit zo kunnen bekoren, maar ik vind de groove die men in zijn metal speelt wel aangenaam en de nodige variatie bieden. Ondanks dat er muzikaal geen speld tussen te krijgen valt, zien we om ons heen veel mensen een praatje maken met elkaar en ook bij mij zwakt de aandacht tegen het eind van de set wat af. Tijd voor een sloot water tanken en door naar het volgende optreden!
Whispers (Friso)
Whispers uit Thailand is de laatste jaren naam aan het maken in de hardcorescene. De band stond vorig jaar ook op Revolution Calling en mag dit jaar halverwege de dag op Jera spelen. Het voordeel van deze band is dat de mannen qua temperaturen wel wat gewend zijn. Er wordt dan ook vol ingezet bij nummers als Choice to Survive en Hell on Earth, waar tegendraadse gitaarlijnen gekoppeld wordt aan buitengewoon lompe breakdowns, waarbij er ook nog thrashriffs voorbijkomen en het geheel een flinke groove heeft. Ademruimte is er nauwelijks, of het moet bij het intro zijn dat halverwege de set is geplaatst om het publiek even wat op adem te laten komen. Het voelt als een drinkpauze bij een WK-wedstrijd. Noodzakelijk en nodig om op te laden voor het tweede deel.
Dat is net zo lomp als het eerste. Morbid Visions en Retrobution kennen daarbij ook een aangenaam geluid waardoor de breakdowns goed aankomen in de tent en het geheel tot een kookpunt brengen. Daar is ook hier niet iedereen tegen bestand, en er gaat weer iemand tegen de vlakte voor mijn neus. Er wordt ook geadviseerd goed te blijven drinken, al zal niet iedereen de memo hebben ontvangen dat daarmee ook water bedoeld wordt. In ieder geval speelt Whispers een overtuigende set.
Quicksand (Friso)
Het is vandaag bij elke band wel druk, maar bij Quicksand lijkt het echt bomvol. Wellicht omdat de band ook in de Hawk speelt; niet de grootste tent van het terrein en dat terwijl dit drietal al ruimschoots hun sporen verdient heeft en onderhand een soort cultact is geworden. Vooral een band waar andere bands door beïnvloed zijn, zoals bijvoorbeeld Deftones, waar bassist Sergio Vega ook lange tijd deel van uitmaakte.
De band heeft lange tijd weinig uitgevoerd, maar treedt laatste jaren weer veelvuldig op (zoals onderdeel van de afscheidstour van Refused), en brengt ook weer platen uit. Waar in 2021 het uitstekende Distant Populations verscheen, volgt er over een paar weken ook de nieuwe plaat Bring on the Physics. Daar wordt vanavond onder ander Got to It van gespeeld. De band staat hier bevlogen te spelen. En dan maakt het niet uit of het oud werk als Omission is , of een nieuw nummer als Supercollider; het klinkt allemaal als een klok en wordt zoals vanouds aangevoerd door een enthousiaste Walter Schreifels. Ik weet niet of het de warmte, het tijdstip of de setlist is, maar ondanks alle toffe nummers voelt het geheel wat vlak aan. Ach ja, we zien deze band nog wel terug in het zalencircuit.
Bury Tomorrow (MaartenO)
Nog een gezelschap die ik heel graag een keer live wilde zien: Bury Tommorow. Tot op heden was een ontmoeting met de Britse metalcoreband er nog niet van gekomen. De hitte is inmiddels nog flink wat gestegen en met het schuim tussen de billen klappen de heren Choke ertegenaan als opener. Tja: dat is nog eens met de deur in huis vallen! Een gaaf nummer, afkomstig van het ijzersterke Cannibal uit 2020. Van diezelfde plaat horen we iets later ook nog het titelnummer (inclusief pyroshow) en The Grey (XII). Alsof het nog niet heet genoeg was, maar het geeft altijd wel weer iets extra’s natuurlijk. Daarnaast is met de gave songs Boltcutter, (afsluiter) Abandon Us en Heretic ook het een na laatste album Seventh Sun goed vertegenwoordigt. Maar uiteraard ligt de nadruk op de meest recente worp genaamd Will You Haunt Me, With That Same Patience.
Men musiceert super strak en de energie spat van het podium af, iets dat uiteraard zijn uitwerking heeft op het doorgaans enthousiaste publiek. De vocale wisselwerking tussen zanger Daniel Winter-Bates en toetsenist Tom Prendergast klinkt top en hoewel de laatste soms iets uit de bocht schiet, klinken zijn cleane vocalen erg goed. Toch altijd maar afwachten of dat live ook zo goed als op plaat uit de verf komt. Bury Tommorow geeft ons vandaag een mooie bloemlezing uit zijn rijke discografie en heeft inmiddels aangekondigd dat zij in februari volgend jaar terugkomen naar Nederland. In TivoliVredenburg, Utrecht ,zal de band te zien zijn met onder andere Stick To Your Guns. Aangename show in een snikhete tent in ieder geval!
Madball (MaartenO)
Met het boeken van legendes zoals Madball kun je het eigenlijk nooit fout doen als festival zijnde. Toch staat de tent niet afgeladen vol rond de klok van negen, hoewel er wel genoeg volk ver buiten de tent staat toe te kijken hoe Freddy & Co een zeer solide set met allerlei gouwe ouwe speelt. Al stuiterend over het podium vraagt de frontman het publiek op om te stagediven en die oproep is niet aan dovemansoren gericht. Het podium van de Buzzard is er ook uitermate geschikt voor. New York City, Can’t Stop, Won’t Stop, Down By Law, het nieuwe Rebel Kids en natuurlijk Pride ontbreken niet in de feestelijke set met nummers die Madball ten gehore brengt. Verrassen doet men allang niet meer, maar de fans (zijn er niet-fans dan?) weten wat er te verwachten valt en worden vanavond ook op hun wenken bediend. Voordat de heren Set It Off inzetten, wordt gevraagd of er nog mensen staan te kijken die de band voor de eerste keer live zien. Er gaan aardig wat handen omhoog, wat natuurlijk mooi voor de band is dat ze anno 2026 nog steeds nieuw publiek weten te bereiken sinds de opstart in 1988 (!). Madball komt, ziet en overwint voor de verrassing nog maar eens.
Pennywise (Friso)
Dan naar de OG’s van de melodieuze punkrock: Pennywise. Sinds een aantal jaar is zanger Jim Lindberg weer terug in de band, waardoor de line up weer dezelfde als toen de band achtendertig (!) jaar geleden werd opgericht. Acht-en-der-tig. Dat is overigens niet te zien of te horen; er zit nog lang geen sleet op deze band. Het helpt natuurlijk wel dat je een aantal hele puike nummers in je oeuvre hebt die je kan presenteren en altijd goed vallen zoals My Old Country en Straight Ahead. Maar de band weet vandaag ook enkele verrassingen in de set op te nemen, zoals een soort eerbetoon aan de jaren negentig punkrockgrootmeesters van NOFX. Zo horen we een heuse medley waarbij Bob, Kill All The White Men en The Brews voorbijkomen. Dat sorteert natuurlijk gelijk effect bij het publiek, en het is slim gekozen van de band om dit te spelen en daarna gelijk door te knallen met Society, een nummer dat vandaag een extra lange uitvoering krijgt, de reactie is bijna extatisch te noemen, voor zover dat kan met deze hitte.
Gitarist Fletcher staat wel bekend om zijn politieke opvattingen en kan het vandaag niet nalaten om nog even aan te stippen dat zijn land niet oké is. Als hij aankondigt dat ze Pennywise uit de United States of America zijn valt een hoop boegeroep hem deel. Om daarna de zin opnieuw uit te spreken, ditmaal met de toevoeging We Are Pennywise from United States of Fuck Donald Trump. Dat werkt beter. Makkelijk scoren natuurlijk ook, maar goed, het komt de sfeer wel ten goede. Dat doet logische afsluiter Bro Hymn ook, waarbij de band een hele zwik mensen bij het podium heeft om mee te doen en er een extatische sfeer in de tent hangt. Geslaagde show!
Rise Against (Friso)
Vermoedelijk riskeer ik een levenslange ban van eindredacteur Pim, maar ik verkies vandaag Rise Against boven Converge. Ik ben benieuwd wat de mannen rondom Tim Mcilrath vandaag laten zien. Nou, vooral een professionele set met een opener in de vorm van Re-Education (Through Labour) dat meteen raak is en de tent in een soort van springfestival verandert. Mocht je een magnetronhamburger bij je hebben, je hoeft hem alleen maar in de lucht te houden en hij is zo klaar. Allejezus wat is het warm in deze tent. Maar goed; veel mensen willen deze headliner ook zien. En dat is terecht, want Rise Against is uitgegroeid tot een betrouwbare festival headliner, en dat is vandaag niet anders. De band heeft het publiek zo mee.
Maar goed, wat wil je ook met nummers als Satellite en Give It All. Met name dat laatste nummer is het voorlopige hoogtepunt in de set, omdat echt iederen in de tent lijkt mee te doen, wat een participatie! Dat geldt helemaal voor Ready to Fall, maar dit nummer wordt mij iets te veel uitgemolken, maar aan andere kant is het nummer dat bij uitstek uitnodigt om mee te zingen.
De band kiest vandaag voor om alleen maar up tempo hits te spelen, waardoor enkele akoestische nummers (en persoonlijke favorieten) sneuvelen. Jammer, maar begrijpelijk. Want die nummers zouden wellicht de vaart halen uit de vijftig minuten durende set, dus krijgen we in plaats daarvan Prayer for the Refugee en Help Is On The Way. Dit is een band die niets fout kan doen bij het Jera-publiek.
Datum en locatie
25 juni 2026, Ysselsteyn
Link: