Voor de liefhebbers van oldschool extreme metal: Eindhoven Metal Meeting 2025 – dag 1

Halverwege december was het alweer tijd voor de vijftiende editie van de Eindhoven Metal Meeting. Tegenwoordig een vrij uniek festival, maar erg vertrouwd en nog steeds gericht op de liefhebbers van de oldschool black-/extreme metal. Waar je met andere Lage Landen festivals (Soulcrusher, Samhain) vooral de nieuwe lichting bands het podium ziet betreden (en dus vooral nieuwer publiek trekt), blijft EMM zich richten op de wat langer meelopende blackmetalfan, met uitstapjes naar thrash en death. Robert de Leeuw gaat al die jaren nog steeds volledig mee met de tijd op het gebied van extreme metal en alles daaromheen, maar mag zichzelf graag één of twee keer per jaar helemaal laten onderdompelen in de oude vertrouwde en nostalgische klanken van vervlogen tijden. En hij was niet de enige, want het was gewoon weer volle bak!

Ondergetekende was ditmaal wel als enige aanwezig voor een verslag, dus is niet elke band in tekst vastgelegd. Gelukkig heeft fotografe Esther ’t Lam het hele weekend de Effenaar doorgesjeesd om zo veel mogelijk bands op beeld vast te leggen. Net als dat ze dat op de donderdag ook al deed trouwens.

Mijn reis vanuit het hoge noorden naar Eindhoven duurt iets langer dan gepland, maar zo rond 16:30 uur loop ik de Effenaar binnen. De kleine zaal staat inmiddels al redelijk vol bij de van oorsprong Iraanse band Trivax. Interessant bandje ook, maar ik kies er voor om me al naar de mainstage te begeven, want daar begint Mörk Gryning zo aan hun set. Ik ga redelijk met mijn tijd mee als het op black metal aankomt, maar heb nog altijd een enorme zwak voor bands met hun oorsprong in de ’90’s. Mijn puber-roots, je weet wel. Deze Zweden wisten met hun debuut Tusen år har Gått een mijlpaal van een plaat af te leveren, waarbij ik alle tremolo gitaarmelodieën stuk voor stuk nog steeds kan dromen. Een album dat afgelopen jaar dertig jaar bestond, het is eigenlijk niet te bevatten.

Helaas voor mij staat de show niet in het teken van dit album, maar komt vooral hun laatste werk Fasornas Tid aan bod. Nummers als The Seer, Black Angel en Tornet zijn uitstekende songs, maar het mist wel degelijk de hook en het tijdloze karakter ten opzichte van de oldies (zei de oude man…). Daarnaast loopt het tijdens de rustige stukken voor geen meter en ontstaat er soms een rommelig, onwennig geheel op het podium. Maar als het gas er weer op gaat, is het ook wel weer superstrak gedaan, dat moet ook gezegd. Toch, eerlijk is eerlijk, als je een band die je al zo lang kent voor het eerst live ziet, dan hoop je op je favoriete nummers zoals Min Sista Färd (En Visa om Döden), maar ook een Ingen Dyrkan of Our Urn was meer dan welkom geweest. Je kunt niet alles hebben, gelukkig wordt het publiek nog wel getrakteerd op klassiekers als Journey en afsluiter Tusen år har Gått. Kleine tegenvaller dus, desondanks een vermakelijke start van de dag.

…And Oceans is een band met een bijzondere ontwikkeling. Eind jaren ’90 ooit gestart als goeie subtop symfonische blackmetalband, daarna werd het experiment opgezocht met de industrial/electronic-gerichte albums A.M.G.O.D. en Cypher en vanwege deze ommezwaai werd de naam in 2005 uiteindelijk veranderd naar Havoc Unit. Helaas voor deze Finnen zonder veel succes. De band viel al gauw uit elkaar en na een jaar of tien radiostilte was daar opeens de wederopstanding en werd het geweldige Cosmic World Mother de wereld in geslingerd. Opnieuw de symfonische black metal kant op, maar nu met meer kracht en in een extremer jasje.

Waarom deze uitgebreide bandbio-inleiding in een live verslag zal menig lezer denken? Nou, de ontwikkeling van de band rond oprichters Timo Kontio en Temmu Saari tekent nogal een liveshow van de band. Met Kärsimyksien Vaaleat Kädet en The Black Vagabond and the Swan of Two Heads waan je je in de jaren ’90, daarnaast word je getrakteerd op de gelaagde, blastende uitbarstingen van de laatste drie albums, om je vervolgens met het pakkende, enorm dansbare Tears Have No Name te wanen op een trancefeestje. Met een negatieve insteek zou je het onsamenhangend kunnen noemen, maar aan de andere kant is het ook afwisselend en verfrissend. Ondanks dat het geluid ietwat vlak is, neig ik gelukkig vooral naar het laatste. Opvallend is wel dat de toch vrij ervaren en normaal energieke zanger Mathias Lillmåns (oftewel Vreth van Finntroll) nogal onwennig en futloos op het podium staat. Gevalletje stress- en vermoeidheids-gerelateerde klachten blijkt later en hij heeft inmiddels in een statement laten weten even een tijdje rust te gaan nemen. Sterkte Mathias!

Het nadeel van een show uitkijken in de grote zaal is dat je de kleine zaal eigenlijk niet meer in komt. Vooral als een toch redelijk legendarische band als Ancient daar op de planken staat en al helemaal als ze een oldschool Svartalvheim-set gaan doen. Met moeite weet ik me door de menigte heen te wringen op zoek naar een plek, maar echt relaxed een show kijken zit er helaas niet in. Ik pik nog wat klassiekers mee, met als hoogtepunten het meeslepende The Call of the Absu Deep en het lekker opzwepende Eerily Howling Winds, maar daarna besluit ik het maar voor gezien te houden. Wel leuk om ze even meegepikt te hebben, maar volgende keer maar even wat eerder een plekje zoeken.

Na een voedsel- en socialize-break is het tijd voor de band waarvoor ik eigenlijk naar Eindhoven ben gekomen. Absu’s The Sun of Tiphareth is voor mij ultiem tienersentiment. Een blauwdruk van mijn smaak, een plaat die ik kan dromen van begin tot eind. Hoewel de band met Tara zijn ultieme hoogtepunt kende, blijft dit album uit 1995 voor mij persoonlijk een speciale plek houden. De muzikale afwisseling tussen black en thrash metal, de mythische teksten, de occulte sfeer, allemaal verpakt in die typische, felle Absu-stijl: het zal mij nooit gaan vervelen.

Waar bandleider Sir Proscriptor McGovern vroeger altijd live de drums en zang voor zijn rekening nam, staat hij nu als een echte frontman (uiteraard met opvallende uitdossing, inclusief glittermouwen, gezichtspaint, een rode microfoon en het nodige bekende theater) op het podium en wordt hij muzikaal ondersteund door de Griekse heren van het ook al zo legendarische Zemial. Het geluid kon iets beter, maar toch is het genieten geblazen wanneer nummers als Apzu, Feis Mor Tir na n’Og en het titelnummer door de zaal knallen. Drummer Archon Vorskaath houdt het qua drumritmes wel iets simpeler dan Proscriptor’s originele invulling, maar dat merk je volgens mij alleen als je elk detail kent. Nou moet ik zeggen dat alles vrij ‘kaal ‘ wordt gebracht, zonder toegevoegde samples en ook de op het album aanwezige dameszang wordt op een nogal rauwe en botte manier ingevuld door Proscriptor. Begrijpelijke keuze, maar toch ook wel jammer. Nadat uiteindelijk het hele album gespeeld is, wordt als toetje ook nog het klassieke Never Blow Out the Eastern Candle de zaal in geslingerd. Nog meer meebrullen, nostalgie alom en een lekker einde van dit heuglijke optreden!

Het Zweedse Hypocrisy is zo’n band die door velen toch wat onderschat wordt. In hun bijna vijfendertigjarig bestaan is de band rondom Peter Tägtgren en Mikael Hedlund nog steeds een rotsvaste naam in de wereld van de melodieuze death metal. De mannen hebben altijd kwaliteit geleverd, maar omdat ze nooit een een Reign in Blood, Slaughter of the Soul of een Left Hand Path hebben geschreven is het nét niet die grote naam geworden die het had kunnen zijn. Toch is het een band die uitstekend de headlinerrol kan vervullen op een festival als Eindhoven Metal Meeting.

De setlist van vanavond gaat bijna alle veertien albums bij langs, van Penetralia uit 1992 tot aan het laatste album, Worship uit 2021. Een bloemlezing dus van hun repertoire, het enige jammere voor mij is dat ze daarbij mijn favoriet The Fourth Dimension zijn vergeten. Zul je net zien, pech voor mij. Maar ondanks dat (en een ietwat vlakke performance) is het genieten geblazen van nummers als Chemical Whore, Adjusting the Sun, Fire in the Sky, Eraser, Warpath en als afsluiter uiteraard de slepende klassieker Roswell 47. Tägtgren is goed bij strot en er wordt retestrak gespeeld, dus voor je het weet zijn de zeventig minuten voorbij, tot teleurstelling van de aanwezige fans.

Nog meer klassieke legendarische bands! Gorgoroth behoort tot de eerste lichting van de second wave Noorse black metal en vooral de eerste paar platen worden gezien als klassiekers en terecht. Enige overgebleven eerste uur-bandlid is uiteraard gitarist en songwriter Infernus, maar met mede-legendes Hoest (Taake) en een zichtbaar genietende Ares (Aeternus) erbij op het podium mag je als fan van oldschool Noorse black metal toch niet klagen. Hoest is natuurlijk altijd een van de betere frontmannen geweest in het wereldje (na Alan van Primordial misschien wel de beste) en ook met Gorgoroth staat hij vanavond weer met bravoure en overtuiging zijn mannetje.

Met oude krakers als Bergtrollets Hevn, Katarinas Bortgang, het lekker rollende en swingende Revelation of Doom en het chaotische, maar ook beklijvende titelnummer van het (toch vaak onderschatte) album Destroyer. Met onder andere Kala Brahman en Cleansing Fire worden er ook nog wel wat ‘nieuwere’ tracks gespeeld en ook die komen lekker uit de verf, mede door het prima zaalgeluid en ook het overwegend oldschool liefhebbende publiek (hoi mede-40ers!) lust er wel pap van. Hoewel Gorgoroth nooit aan de top van mijn oldschool blackmetallijstje heeft gestaan, is het qua live performance toch altijd een van de betere geweest. 666 keer hulde! Net als voor Esther haar full-front ‘crossed arms’ foto van Hoest hieronder trouwens. Wauw!