Het mooie weer begint langzaam weer zijn intrede te doen in Nederland. Maart voelt altijd beetje als de afsluiting van de winter. En hoe kun je dat beter te vieren dan naar een gevarieerd death metal programma te gaan in de 013, op een zondagavond nota bene? Voorprogramma’s Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect zijn al geen misselijke namen, maar het geheel wordt vanavond aangevoerd door Heaven Shall Burn, die een nieuwe plaat te promoten heeft. Daar gebeurt weliswaar niet zoveel nieuws op, maar dat maakt niet zoveel uit: live verzaakt Heaven Shall Burn nooit. Friso Veltkamp neemt een kijkje of dat vanavond ook zo is. Helaas werd onze fotograaf ziek, waardoor we het alleen met de woorden moeten doen.
Hoewel de mainstage niet volledig is uitverkocht (de trappen en het balkon zijn afgesloten) is het mooi om te zien dat op een zondagavond toch flink wat mensen zijn afgereisd naar de 013. Het is vanavond dan ook een flink gevarieerd programma, met Frozen Soul, The Black Dahlia Murder en The Halo Effect als voorprogramma’s. Zo is er voor elk wat wils voor liefhebbers van death metal. Dat zie je ook terug in het publiek; zowel jonge mensen met moderne metalshirts, als oude rotten met de geijkte Zweedse of Floridiaanse acts. Fijn is bovendien dat de bands niet bijzonder lang spelen. Zo krijgt elke act de kans om in beperkte tijd een sterke indruk achter te laten.
‘This Is How We Do It In Texas”, roept Frozen Soul zanger Chad Green voor het optreden. Het is onduidelijk of hij nou het eten van vierhonderd kilo chili con carne heeft of over het spelen van lompe death metal, vertelt hij er niet bij. Vermoedelijk allebei. Belangrijkste is natuurlijk dat laatste, want goddomme wat beukt Frozen Soul vanavond. Het is allemaal lomp. De riffs zijn lomp, de band oogt lomp en de manier waarop Chad zijn microfoon als een soort gewichtheffer vasthoudt, is lomp.
En dat is lekker, hè. Zeker als binnenkomer is een half uur van dit soort, op Bolt Thrower geschroeide, death metal wel fijn. Niet te moeilijk doen, het beoogde effect wordt toch wel bereikt door de knakenharde breakdowns en stukken groove. Daaroverheen brult Chad er een eind op los. Toch is Frozen Soul wel meer dan de gemiddelde Ikea Bolt Thrower kloon. Zo sluipen er regelmatig wat meer melodieuze lijnen in de muziek, zoals die gitaarlijn in Morbid Effigy, dat vervolgens heel lomp overgaat in een brute break. Maar ook een nieuw nummer weet te overtuigen door wat meer melodieuze leads.
Hoewel de band hard doorbeukt ,is er ook tijd voor een mooi moment waarbij zanger Chad aangeeft zijn broer enkele jaren geleden te hebben verloren. Dit tragische ongeluk heeft hem wel de waarde van familie doen inzien. Hij roept dan ook op iedereen die thuiskomt zijn familie te omhelzen, niets is vanzelfsprekend. Er volgt een applaus en een nummer opgedragen aan zijn broer.
Het oogt overigens allemaal best sfeervol. De band heeft een backdrop meegenomen waar menig headliner jaloers op kan zijn. Daarbij heeft Frozen Soul ook twee banners op het podium staan die regelmatig rood verlicht worden. Het geeft de indruk dat de band diep in de krochten van de hel staat te spelen. Tijdens No Place For Warmt kleurt het podium vervolgens groen en geven de zware drops het geheel een ziekelijke sfeer mee. De band zet dus in op een totaalbeleving en slaagt daar meer dan goed in. De lat voor de navolgende bands ligt gelijk hoog.
Hij blaft zich een eind door de set heen, en klinkt daarbij als een soort death metal versie van Roger Miret (Agnostic Front). Gelukkig wordt het in de tweede helft van de set wat beter. Dan valt hij net wat beter in de mix en de band speelt meer nummer waar zijn zanger wat beter bij past, vooral de wat tragere nummers waarbij Brian wat natuurlijker klinkt. Dat is eigenlijk al het geval bij de vette lange uithaal in Aftermath.
De eerste nummers kunnen mij niet zo boeien. Tuurlijk hè, er wordt strak gemusiceerd op What A Horrible Night To Have A Curse (mag deze songtitel even een eigen award krijgen?, wat een koningstitel is dat toch) en Kings Of The Nightworld, maar het kan me niet zo boeien allemaal. Geef mij maar een nummer als Nightbringers, waarin wat meer groove zit en waarbij het middenstuk een van de hoogtepunten van vandaag is.
De band zelf komt weer bijzonder sympathiek over, met Brian als boegbeeld. Hij spreekt vanavond allerlei groepen toe, zo worden nummers opgedragen aan vrouwen, vaders (this is for you motherfuckers) en andere groeperingen. Hij is praatgraag en hij heeft een combinatie van flair en charme over zich heen. Zo gaat hij er even goed bij zitten bij Nightbringer, wat een enigszins komisch effect heeft. Wat minder geslaagd is, is het ongetwijfeld grappig bedoelde moment waarop een in apenkostuum gehesen gast wat gaat meedansen op podium. Tsja, het blijven Amerikanen.
De band speelt in totaal uiteindelijk negen nummers, waarbij het optreden bij Utopia Black ineens patsboem afgelopen is. Ik begon er net een beetje lekker in te komen. Tot een volgende keer dan maar weer!
Dat blijkt vanavond ook live. Allereerst heeft de band een lichtshow meegenomen, die gemonteerd is op reusachtig installatie waar een gemiddelde bouwvakker strontjaloers op zou zijn. Het zorgt wel voor dat elk nummer de belichting krijgt die aansluit bij de muziek. Het oogt allemaal bijzonder professioneel. Dat geldt ook voor de performance. De mannen dragen uniforme outfits en weten precies waar ze op welk moment moeten staan. Daarbij worden ook de cliché poses niet geschuwd. Soms is de spontaniteit dan ook ver te zoeken, wat ook komt door ingestudeerde momenten komt zoals de gitaristen die elkaar naspelen en waarbij zanger en bassist Peter en Mikael op het podium aan overleggen zijn wie er nou de beste is.
Maar… en hier komt de maar… als er een band is die deze stijl tot in de puntjes beheerst en die schatplichtig is aan de Gothenburgse melo-death, dan zijn het deze mannen wel. Bovendien word alles loeistrak gespeeld, en misschien nog wel het belangrijkste; het gebeurt ook nog eens op ontwapende manier. Want hoewel de band death metal speelt, is de presentatie bijzonder ontwapenend en enthousiast. Met name zanger Mikael heeft gedurende het hele optreden een grote glimlach op zijn gezicht. Of hij een seconde daarna in de mic staat te brullen, maakt niet uit, hij lijkt het bijzonder naar zijn zin te hebben, net als de rest van de band.
The Halo Effect is dan ook geen band waar scherpe randjes aan zitten, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Hier is een duidelijk publiek voor en de band laat de toeschouwers met een glimlach wachten op Heaven Shall Burn. Het is bij vlagen nog dansbaar ook, links en rechts van mij wordt er heupwiegend bewogen op de elektronische stukken die in de muziek verwerkt zijn. Mikael heeft ook nog eens een heldere zangstem die heel zuiver is en het geheel nog meer richting toegankelijkheid trekt. Het publiek vindt het allemaal prima. Ik vond het nauwelijks door te komen, maar goed, ieder zijn smaak.
Net als bij voorgaande bands klopt het op het podium ook allemaal, het kleurgebruik, de felrode lampen tijdens Rise, en vooral de presentatie van de band. De bandleden staan geregeld op de raisers of rennen langs elkaar heen over het podium, met in het middelpunt zanger Marcus die met expressieve gebaren zijn zanglijnen bij zet. Bij Thoughts and Prayers komt dat allemaal samen; groen licht, rook en Marcus die als een silhouet boven het geel uittorent.
Maar de hele band maakt indruk. De riffs van My Revocation Of Compliance mogen er zijn. De band kiest vanavond ook voor een gevarieerde setlist, waarbij ook oud werk niet wordt geschuwd. Zo komt Armia van Deaf To Our Prayers (in mijn ogen nog altijd een van de betere platen van deze band) voorbij, maar de band duikt nog verder terug in de tijd met The Martyrs Blood (van Whatever It Takes), dat ook als een hoogtepunt beschouwd kan worden. Mooi is te zien dat links en rechts veel goedkeurende blikken van mensen worden uitgewisseld en dat ook deze nummers nog meegeschreeuwd worden. Dat geldt overigens ook voor de Edge of Sanity cover Black Tears, al prefereer ik liever eigen werk.
De band staat natuurlijk bekend om zijn bevlogenheid en maatschappelijke betrokkenheid. Wat heet; de platen staan vol met teksten hierover. We krijgen vanavond ook weer een speech over dat we niet moeten wegkijken hoe iedereen afgeslacht wordt. Dat gebeurt daarna overigens wel tijdens Armia, maar dan in de pit.
De band speelt vanavond veertien nummers, en niet alles heeft dezelfde impact, dat kan natuurlijk ook niet, maar als je naar het geheel kijkt levert Heaven Shall Burn hier zien hoe je een metalshow neerzet. Dat heeft zijn effect op het publiek; er wordt veel geheadbangd, een ander deel leeft zich uit in de pit, maar iedereen die hier staat lijkt een goede tijd te hebben. Er hangt een goede sfeer hier. Dat blijft gedurende het optreden, en bij de toegiftnummers, het onvolprezen The Weapon They Fear (met de archetypische metalcore riff) en A Whisper From Above.
Deze band is natuurlijk al jaren populair, en in Duitsland zelfs headliner op festivals. In Nederland lijkt die status ook niet ver weg. Het jaar is nog jong, maar dit zou zomaar een van de betere metalshows van het jaar kunnen blijken te zijn.
Datum en locatie
1 maart 2026, 013, Tilburg
Links: