Veel stoners zaten met geknepen billetjes op de bank toen Sleep aankondigde dat gitaargoeroe Matt Pike hun genootschap had verlaten. Ook drummer Jason Roeder verliet al eerder de band. Dat betekent dat het laatst overgebleven bandlid Al Cisneros is. Op het schip van Theseus staat de bassist kennelijk aan het roer. Desondanks vaart de band onder de Sleep-vlag verder. En in die hoedanigheid hebben de Amerikanen een nieuw album uitgebracht. Deze draagt de titel Hempispheres.
Op Hempispheres zijn, naast Al Cisneros op de bas, Bubba Dupree op gitaar en Dale Crover (van Melvins) op drums te horen. Wat eigenlijk al vanaf albumopener Have Spacesuit Will Travel opvalt, is dat de nadruk van Matt Pikes vadsige gitaarsound is verschoven naar het mantra-achtige baswerk van Cisneros. Het klinkt hierdoor eerder als Cisneros’ andere project Om dan als het eerdere werk van Sleep. Alsnog zijn de nummers doorrookt met groovende riffs en psychedelische toeters en bellen. Zo horen we op Have Spacesuit Will Travel wat trippy walmen uit het keyboard. Zoals we gewend zijn van Sleep, gaan de nummers grotendeels over wiet, hash en alle manieren waarop dat te consumeren is. Je bent haast geneigd om zelf een cannabisbaken te ontsteken en weg te zweven.
Het tweede nummer heet The Morrisist. “Wat is in hemelsnaam een Morrisist?”, hoor ik u denken. Niemand die het weet, en Sleep waarschijnlijk ook niet. Ook op dit nummer horen we log baswerk waar zo hier en daar een trippy gitaarmelodie doorheen zweeft. Ook horen we wat boeddhistische monnikenbellen voor de esoterische randjes. Op het nummer Hempispheres gaat onze met THC doorspekte ruimtereis door. De vocalen lijken net iets achter de instrumentmelodieën aan te lopen, waardoor het wat moelijker wordt om in de muziek weg te zweven. Het klinkt alsof je zó stoned bent, dat heel je tijdsbesef ontvlecht en de geluiden niet meer op de juiste volgorde binnenkomen. Voor een stonernummer klinkt het allemaal een beetje rommelig en de gitaarsolo op het einde (wat eigenlijk de climax zou moeten zijn) blijft daardoor niet echt plakken.
Hierna dendert Arrival of the Industry Ships op genadoloos trage wijze over ons heen. Cisneros begint op een ietwat vreemde manier te zingen, of eigenlijk is het meer melodieus mompelen. Het is een vrij ingetogen nummer. De kracht die we op het epische Dopesmoker of op het latere The Sciences te horen kregen, is volledig verdwenen. Wat ons rest, is wat kabbelende psychedelica zonder schwung. Als een halve LSD-zegel die net iets te lang in de kast is blijven liggen.
Het album sluit af met Whole Wheat Mountain / Well Baked, een nummer waarin de gitaarsolo gelukkig wel goed tot zijn recht komt. Deze heeft die aangename woestijnsound die we ook kennen van bijvoorbeeld Kyuss. De spotlight wordt echter weer snel overgenomen door de basgitaar, welke er een aangenaam melodietje overheen tokkelt. Dit blijft zich de rest van het nummer herhalen.
Sleep presenteert hier een album dat op zich prima te pruimen is. Veel elementen waren echter beter tot hun recht gekomen op een Om album. En hoewel de basklank van Cisneros niet verkeerd is, mis ik de verpulverende gitaren. Maar ieder album is natuurlijk zijn eigen ding en op die manier moeten we er ook naar kijken. Als je houdt van stonerpsychedelica is Hempispheres zeker een luisterbeurt waard.
Score:
74/100
Label:
Third man Records, 2026
Tracklisting:
- Have Spacesuit Will Travel
- The Morrisist
- Hempispheres
- Arrival Of The Industry Ships
- Whole Wheat Mountain / Well Baked
Line-up:
- Al Cisneros – Vocalen, basgitaar
- Bubba Dupree – Gitaar
- Jason Roeder – Drums
Links: