Albumrecensies behoren voor de volle honderd procent objectief te zijn, maar dat zijn ze nooit. Zelfs als je een review schrijft over het nieuwste werk van een voor jou tot dan toe onbekende band, word je toch (bewust of onbewust) beïnvloed door je eigen voorkeuren en referentiekader. Toch moet je als recensent steeds trachten het album in kwestie zo onbevooroordeeld mogelijk te benaderen, het tot in de fijnste details diepgaand te analyseren vanuit een kritische en comparatieve reflectie, en de sterke en zwakke punten te herkennen en te durven benoemen.
Het is desalniettemin moeilijk om objectief te blijven als je Hulders Ritual, het nieuwste album van het Noorse Slagmaur, moet recenseren. Enerzijds omdat ik het voorgaande werk van deze band al enorm kon appreciëren en bijzonder hoog inschat; anderzijds omdat deze nieuwe plaat dusdanig hoge toppen scheert dat het quasi onmogelijk wordt om de loftrompet niet veelvuldig te moeten steken. Hieronder vindt u desalniettemin mijn nederige poging om deze titaan van een blackmetalplaat aan u voor te stellen.
Maar misschien moet ik eerst de band zelf nog eens aan u voorstellen. Slagmaur is afkomstig van Brekstad, een plaats op het Fosen schiereiland in de Trøndelag regio van Noorwegen. Omwille van die geografische situering behoort deze band tot de Nidrosian blackmetalbeweging, die zijn epicentrum heeft in Trondheim. Gitarist/bassist en meesterbrein achter het hele concept, General Gribbsphiiser, richtte Slagmaur in 2006 op als zijn solo-project, maar rekruteerde vrijwel onmiddellijk Lt. Wardr als vaste drummer. De unieke sound van Slagmaur kwam vooral op de laatste twee albums, Von Rov Shelter (2009) en Thill Smitts Terror (2017), tot zijn volle wasdom.
Niemand klinkt zoals Slagmaur klinkt, en dat heeft de Noorse band vooral te danken aan het unieke gitaargeluid dat General Gribbsphiiser uit zijn instrument tovert. Ik heb het al eens horen vergelijken met de gitaarsound van Burzum, maar dit is slechts een onrechtstreekse overeenkomst, zo legde General Gribbsphiiser zelf aan mij uit: “Dit gitaargeluid is eigen aan Slagmaur en komt tot stand door geen bassen te gebruiken en door gebruik te maken van grote sprongen op de gitaarhals. Dit is een techniek die Thorns ook hanteert (ik gebruik hier met opzet de tegenwoordige tijd voor Thorns, want deze aartsvader van de tweede golf van black metal brengt dit jaar, 25 jaar na het iconische debuutalbum, eindelijk een nieuwe plaat uit, noot van de redactie), en Thorns leerde deze techniek aan Burzum.”
Wat General Gribbsphiiser nog toevoegde tijdens onze correspondentie brengt ons trouwens een stukje dichter bij de essentie van dit Hulders Ritual: “De gitaartechnieken die ik gebruik voor Slagmaur reflecteren eigenlijk het typische geluid van de Noorse folkmuziek en mijn gitaar is ook op dezelfde manier afgestemd als het Noorse nationale instrument, de Hardangervedel.” Wat namelijk essentieel is om dit album te begrijpen en naar waarde te kunnen schatten, is de notie dat Hulders Ritual volledig is ingebed in de Noorse tradities en folklore, zowel technisch (zoals hierboven beschreven) als thematisch. Deze band en dit album worden geïnspireerd door de wijze waarop de mondelinge overlevering van oude volksverhalen en kinderrijmpjes in het verleden tot stand kwam. Weliswaar met die kanttekening dat die sprookjes en legendes bij Slagmaur een heel erg donkere wending nemen.
De albumtitel Hulders Ritual verwijst ondubbelzinnig naar een vrouwelijke bosgeest (de Hulder of Huldra) die mannen het bos inlokt en soms vermoordt, maar ook baby’s steelt en die dan verwisselt met haar eigen nageslacht. Het is in die context dat ook de in scene gezette verdwijning van Gribbsphiiser en Snorre Ruch (de bezieler van het machtige Thorns, die ook meewerkte aan de productie van het album) moet worden gezien. Dit sociaal en artistiek experiment, waar Zware Metalen als enige media-partner bij was betrokken (en daar ben ik persoonlijk heel erg trots op), wekte meer controverse op dan we hadden verwacht en werd door sommigen afgedaan als een goedkope promo-stunt. Niets is echter minder waar; deze stunt maakte integraal deel uit van het album Hulders Ritual zelf, door het centrale thema tastbaar te maken in een moderne wereld die geteisterd wordt door achterdocht en een gebrek aan verbeeldingskracht. Naarmate de gebeurtenissen op het Fosen schiereiland zich verder ontvouwden, vervaagde de grens tussen realiteit en fictie ook steeds verder en kwamen de personages van Hulders Ritual steeds meer tot leven. En zo werd iedereen die het verhaal op de voet volgde uiteindelijk deelgenoot aan het mysterie van Hulders Ritual.
Persoonlijk leerde ik Slagmaur pas laat kennen. In 2023 om precies te zijn, toen de band samen met Snorre Ruch op het podium zou staan tijdens Unholy Congregation. Dat liep toen om logistieke redenen helemaal fout, maar gelukkig bleek uitstel geen afstel te zijn en brachten ze in 2024 hun Execution Show dan toch naar Oudenaarde. Het werd een heel intens, indrukwekkend en beklijvend optreden dat perfect uiting gaf aan de thematiek die eigen is aan Slagmaur: de dood en de duisternis die zich verschuilt achter oude mythes en legendes. Dit werd weerspiegeld in het theatrale van de kostuums, in de wreedheid van de ophanging en in de snijdende gruwel van de muziek zelf.
Van de eerste tonen van Ritual Dogs tot de laatste noten van Rathkings ontspint Hulders Ritual zich als een nachtmerrie die door merg en been gaat: episch, grotesk en ijzingwekkend. Als luisteraar word je helemaal meegezogen in een theatrale wereld die intimideert én intrigeert met zijn “larger than life” horrorverhalen.
Overdonderen met een doorgedreven herhaling van één of een beperkt aantal ijzersterke, indringende maar messcherpe riffs, die progressief aan kracht, intensiteit en overtuigingskracht winnen, om naar het einde toe de luisteraar dan volledig te betoveren met een aantal perfect geplaatste variaties: het is een consequent toegepaste methode die kenmerkend zal blijken te zijn voor dit album en deze plaat dan ook een sterk gevoel van samenhang geeft. Wie Slagmaur al kent van vorige releases, weet dat deze band niet vies is van wat herhaling, maar op Hulders Ritual wordt deze eigenzinnige aanpak helemaal geperfectioneerd én uitgebreid.
In vergelijking met de voorgaande twee albums is Hulders Ritual nog meer gestript tot zijn pure blackmetalessentie. Het heeft geen klassieke intro zoals op Von Rov Shelter en Thill Smitts Terror, maar gaat onmiddellijk in het offensief met een sonische pletwals die nóg een stuk donkerder, directer en gemener klinkt dan Wildkatze: Ritual Dogs. De leadgitaar wervelt hier van de hel naar de transcendentie van een huiveringwekkende droomwereld, terwijl de drums met hun doffe klappen deze razende wervelwind blijven aanjagen als waren het de knallen van een zweep.
U heeft het waarschijnlijk al begrepen: de gitaar staat centraal in Slagmaurs muziek en neemt de volledige verhalende functie op zich. De drums hebben hier vooral een ondersteunende rol, maar zijn wel essentieel in de ontwikkeling van elk nummer. Het vochtige, rauwe stemgeluid van Dr. Von Hellreich past met zijn vochtige, rauwe, extreme geluid dan weer perfect bij deze muziek, maar zowel Ritual Dogs als Wildkatze bewijzen dat de muziek van Hulders Ritual ook probleemloos standhoudt zonder vocale inbreng, want van de stem van Dr. Von Hellreich wordt op beide tracks maar met mondjesmaat gebruik gemaakt.
Om extra sfeer toe te voegen aan de nummers, wordt gericht (en eerder beperkt) gebruik gemaakt van synths en andere sfeergeluiden (zoals het overdonderend heksengekrijs op Huldergeist, de piano op Hexen Herjer en cleane zang die op verschillende nummers terugkomt). Deze synths geven de muziek een eerder kosmische/metafysische (Ritual Dogs) of een beklemmende, griezelige (Hexen Herjer) sfeer mee.
Er zijn maar weinig instrumenten die een horrorsoundtrack beter uit de verf laten komen dan de piano. Bij het begin van Hexen Herjer wordt het gecombineerd met spooky synths, wat dat effect nog wat meer beklemtoont. Het meest unieke en opvallende aspect van dit nummer is echter zonder meer de heel gemene, kelige, half clean gezongen vocale bijdrage van Dr. Von Hellreich. Beestachtig en demonisch tegelijk, en wanneer dat dan vervolgens wordt aangevuld met vervormde vrouwenzang en chaotisch gekreun en geschreeuw, is het plaatje helemaal compleet. “De Heks Begroet”, en dat hoor je hier overduidelijk.
Hexen Herjer wordt ondersteund door een doorlopende, slepende cadans, die je probleemloos als een soort dodendans zou kunnen bestempelen. De variaties krijgen we pas heel laat in het nummer te horen, maar ze laten toch een behoorlijke indruk achter door hun bijna spottende, kwaadaardige karakter.
Warlok is misschien wel het meest traditionele nummer op dit album, maar volgt stilistisch uiteraard wel nog steeds het beproefde recept. Zoals gezegd vormt Hulders Ritual net daarom een zeer consistent geheel. Samen met Rathkings vormt Warlok het pikzwarte slot van Hulders Ritual. En zoals te verwachten viel na zoveel uitmuntendheid ontgoochelt afsluiter Rathkings ook absoluut niet. Het vormt het koortsachtige, hondsbrutale en unheimisch sluitstuk van wat ik beschouw als het tot nu toe beste album van dit jaar. De drums trappelen als duivelse bokkenpoten en Dr. Von Hellreich gromt, schreeuwt en spuwt nog eenmaal al de demonen uit zijn lijf. Het is daarnaast heerlijk om te horen hoe General Gribbsphiiser (en Silenoz van Dimmu Borgir) zijn gitaar naar een episch, groots en triomfantelijk geluid weet te tillen. Naar het einde toe voegen de synths hier ook nog een griezelig, apocalyptisch aspect aan toe.
Hulders Ritual is het nieuwste hoofdstuk in de kunst van de duivel, of “Olderman Uhygge” zoals de band het zelf verwoordde op zijn debuutalbum; het centrale motief van alle Slagmaur-albums. Dit is zonder twijfel hun magnum opus, de culminatie van hun unieke stijl. Hulders Ritual stapelt de hoogtepunten gewoon op en wat mij betreft is dan ook een nieuwe klassieker geboren; een invloedrijk album dat velen in de toekomst zal inspireren. Het toont aan dat black metal als genre springlevend is en ook anno 2026 nog kan verrassen. Hulders Ritual is een nachtmerrie, een spookverhaal, pure horror, kwelling en angst, maar daarnaast vooral ook enorm verslavend. Luister naar dit album en je zal beginnen geloven dat de heks van de Varghiets bossen geen hersenspinsel was…
Score:
100/100
Label:
Prophecy Productions, 2026
Tracklisting:
- Ritual Dogs
- Wildkatze
- Huldergeist
- Hexen Herjer
- Warlok
- Rathkings
Line-up:
- General Gribbsphiiser – Gitaar
- Dr. Von Hellreich – Stem
- Mr. Unt Zilla – Basgitaar
- Red Max – Drums
Links: